«Όταν η Eξουσία μιλά με αυταρχισμό, η φυγή γίνεται μονόδρομος»

 

Η δημόσια ανάρτηση γιατρού που προκάλεσε έντονη συζήτηση τις τελευταίες ώρες δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, ούτε συναισθηματική υπερβολή. Αντίθετα, αποτυπώνει με ακρίβεια το κλίμα που διαμορφώθηκε κατά την πρόσφατη επίσκεψη του υπουργού Υγείας σε δημόσιο νοσοκομείο και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν γιατροί και εργαζόμενοι.

Σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται, αντί για θεσμικό διάλογο και ουσιαστική ακρόαση των προβλημάτων, καταγράφηκαν εντάσεις, πιέσεις και πρακτικές που δεν συνάδουν με τη λειτουργία ενός δημοκρατικού και σύγχρονου συστήματος δημόσιας υγείας. Το γεγονός αυτό δεν μπορεί να αποσπαστεί από τη συνολική εικόνα που επικρατεί στο ΕΣΥ τα τελευταία χρόνια.

Οι υγειονομικοί δεν είναι «ανώνυμοι υπάλληλοι». Πρόκειται για επιστήμονες με μακρά και απαιτητική εκπαίδευση, που εργάζονται σε συνθήκες υποστελέχωσης, με εξαντλητικά ωράρια και αυξημένες ευθύνες, στηρίζοντας καθημερινά ένα σύστημα που λειτουργεί στα όρια των αντοχών του. Η ελάχιστη θεσμική υποχρέωση της πολιτικής ηγεσίας είναι ο σεβασμός και η διασφάλιση ενός πλαισίου αξιοπρέπειας στον χώρο εργασίας.

Όταν, όμως, η παρουσία της πολιτικής εξουσίας μετατρέπεται σε επίδειξη ισχύος και όχι σε ευκαιρία ουσιαστικής παρέμβασης, τότε το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές. Δεν αφορά μόνο ένα επεισόδιο ή μια επίσκεψη. Αφορά μια συνολικότερη αντίληψη άσκησης διοίκησης.

Το φαινόμενο της μαζικής αποχώρησης γιατρών από το δημόσιο σύστημα υγείας και της μετανάστευσής τους στο εξωτερικό δεν είναι ανεξήγητο. Είναι αποτέλεσμα συσσωρευμένης απαξίωσης, εργασιακής εξάντλησης και διοικητικών επιλογών που υπονομεύουν την εμπιστοσύνη.

Και όσο τέτοιες πρακτικές επαναλαμβάνονται, τόσο ενισχύεται το αίσθημα ότι η παραμονή δεν αποτελεί επιλογή προοπτικής, αλλά πράξη προσωπικής αντοχής.

Γράφει ο Παρατηρητικός