Γιατί οι Άραβες τρέμουν μια αμερικανική επίθεση στο IPAN: Ο φόβος για χάος και κυριαρχία του Ισραήλ

 Οι αραβικές χώρες του Κόλπου πιέζουν τις ΗΠΑ να μην επιτεθούν στο Ιράν. Φοβούνται έκρηξη στις τιμές του πετρελαίου, μαζικά προσφυγικά κύματα και την απόλυτη ισραηλινή ηγεμονία

Μια παράδοξη γεωπολιτική εξίσωση διαμορφώνεται στη Μέση Ανατολή, καθώς το ενδεχόμενο μιας επικείμενης, μεγάλης κλίμακας αμερικανικής επίθεσης κατά του Ιράν προκαλεί τρόμο στους παραδοσιακούς συμμάχους της Ουάσιγκτον. Μολονότι τα αραβικά κράτη του Κόλπου τρέφουν βαθιά εχθρότητα για το ιρανικό καθεστώς, οι κυβερνήσεις τους παρακολουθούν με τεράστια νευρικότητα τις εξελίξεις, ασκώντας ασφυκτική πίεση στις ΗΠΑ να κάνουν πίσω, υπό τον φόβο μιας ανεξέλεγκτης περιφερειακής ανάφλεξης.

Η Σαουδική Αραβία, η οποία φιλοξενεί αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις, προετοιμάζεται ήδη για το χειρότερο σενάριο, αυξάνοντας αθόρυβα την παραγωγή και τις εξαγωγές πετρελαίου. Η συγκεκριμένη στρατηγική δεν είναι πρωτοφανής, καθώς το Ριάντ είχε πράξει ακριβώς το ίδιο και το καλοκαίρι του 2025, έπειτα από την αμερικανική επίθεση στις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις.

Ο «Έξυπνος Αποκλεισμός» και ο Εφιάλτης του Πετρελαίου

Ο μεγαλύτερος, άμεσος φόβος συνδέεται με τα αντίποινα της Τεχεράνης. Το Ιράν, το οποίο παράγει πάνω από το 3% του παγκόσμιου πετρελαίου, έχει απειλήσει ευθέως με το κλείσιμο του στρατηγικού Στενού του Ορμούζ, από το οποίο διέρχεται το 1/5 του παγκόσμιου πετρελαίου.

Ωστόσο, παράγοντες της αγοράς ενέργειας εκτιμούν στη «Ναυτεμπορική» πως ένας πλήρης αποκλεισμός είναι απίθανος, καθώς θα κατέστρεφε τις ιρανικές εξαγωγές προς την Κίνα. Αντιθέτως, αναμένουν έναν «έξυπνο αποκλεισμό» από τους Φρουρούς της Επανάστασης. Σύμφωνα με αυτό το σενάριο, τα δυτικά δεξαμενόπλοια θα στοχοποιούνται επιλεκτικά, ενώ οι κινεζικές εισαγωγές θα συνεχίζονται κανονικά, ακολουθώντας τη δοκιμασμένη τακτική των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα. Ακόμη και η απλή απειλή ενός τέτοιου αποκλεισμού αρκεί για να εκτοξεύσει τα ασφάλιστρα και τις παγκόσμιες τιμές του μαύρου χρυσού.

Η Επικείμενη Επίθεση και ο Φόβος της Κατάρρευσης

Όλα τα στοιχεία δείχνουν πως η σύγκρουση είναι προ των πυλών. Όπως επισημαίνει η αναλύτρια του αμερικανικού περιοδικού «Responsible Statecraft», Κέλι Βλάχου, η στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ αναμένεται να είναι πολύ μεγαλύτερης διάρκειας σε σύγκριση με την αντίστοιχη του Ιουνίου του 2025. Αυτή τη στιγμή, τουλάχιστον 108 αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού βρίσκονται ήδη στην περιοχή και η επίθεση θα μπορούσε να εκδηλωθεί κυριολεκτικά ανά πάσα στιγμή, καθώς ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει εγκλωβιστεί πολιτικά και δεν μπορεί να υποχωρήσει χωρίς τεράστιο κόστος γοήτρου.

Απέναντι σε αυτό το ενδεχόμενο, οι αραβικές χώρες βλέπουν μόνο κινδύνους. Όπως εξηγεί στο δίκτυο Al Jazeera η ερευνήτρια Άννα Τζέικομπς Χαλάφ, οι Άραβες του Κόλπου επιθυμούν την αποδυνάμωση του Ιράν, αλλά τρέμουν το σενάριο του απόλυτου χάους. Φοβούνται πως μια αμερικανική επέμβαση θα μπορούσε να φέρει στην εξουσία πολύ πιο ακραίες και σκληροπυρηνικές δυνάμεις στην Τεχεράνη.

Η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Ομάν, η Αίγυπτος και η Τουρκία διεξάγουν από τον Ιανουάριο πυρετώδεις διαβουλεύσεις για την εξεύρεση διπλωματικής λύσης. Οι χώρες αυτές γνωρίζουν καλά πως θα βρεθούν στην πρώτη γραμμή των ιρανικών αντιποίνων. Ακόμη χειρότερα, εάν το θεοκρατικό καθεστώς καταρρεύσει, η πιο πιθανή εξέλιξη είναι ο εμφύλιος πόλεμος και ο κατακερματισμός του Ιράν. Κάτι τέτοιο θα πυροδοτούσε ένα βιβλικό κύμα Ιρανών προσφύγων προς τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία, αποσταθεροποιώντας συθέμελα ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.

Ο Ισραηλινός Ηγεμόνας και ο Κατακερματισμός

Πέρα από το χάος, οι Άραβες αντιμετωπίζουν έναν ακόμη, βαθύτερο στρατηγικό εφιάλτη: την απόλυτη κυριαρχία του Ισραήλ.

Σύμφωνα με τον αναλυτή του Chatham House, Γκαλίπ Νταλάι, για τους ηγέτες της Μέσης Ανατολής οι απειλές έχουν πλέον αλλάξει. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος προέρχεται από ένα επεκτατικό Ισραήλ. Οι μοναρχίες του Κόλπου και η Τουρκία βλέπουν πως ο Μπενιαμίν Νετανιάχου υλοποιεί σταθερά την υπόσχεσή του για «αναδιαμόρφωση» της Μέσης Ανατολής. Η συντριβή της Χαμάς στη Γάζα και η συνεχιζόμενη αποσύνθεση της Συρίας (η οποία παραδίδεται στους τζιχαντιστές μετά την πτώση του Άσαντ) αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου κατακερματισμού των γειτονικών αραβικών κρατών.

Η ενδεχόμενη διάλυση του Ιράν, ως τελευταίου μεγάλου αντίβαρου, θα καθιστούσε το Ισραήλ τον απόλυτο στρατιωτικό ηγεμόνα της περιοχής. Όπως επισημαίνει στους New York Times ο Μπάντερ αλ-Σάιφ, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κουβέιτ, μια τέτοια άνευ προηγουμένου ισραηλινή ηγεμονία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα ζωτικά συμφέροντα των αραβικών κρατών.

Υπό αυτό το πρίσμα, οι μουσουλμανικές δυνάμεις της περιοχής αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να αμυνθούν η μία την άλλη. Ηδη, η Τουρκία ηγείται προσπαθειών για τη δημιουργία ενός νέου άξονα με τη συμμετοχή της Σαουδικής Αραβίας και του Πακιστάν, προετοιμάζοντας το έδαφος για την επόμενη ημέρα, στην περίπτωση που οι Ηνωμένες Πολιτείες επιλέξουν τελικά να αποχωρήσουν από τη Μέση Ανατολή, όπως διακηρύσσει ο πρόεδρος Τραμπ.