Ένας Ελληνοαμερικάνος επισκέπτεται τον αδερφό του, βοσκό στην Κρήτη, έχοντας μαζί του έναν σκύλο ράτσας Αλάσκας.
Τον βλέπει ο βοσκός και παρακαλάει: «Άσε μου ρε αδερφέ τον σκύλο εδώ, εγώ θα τον φροντίσω — τέτοιο σκύλο δεν βρίσκεις εδώ, ενώ εσύ θα ξαναβρείς».«Ναι», του λέει ο ξενιτεμένος, «αλλά θέλω να ζει σαν άνθρωπος!
Εμείς στην Αμερική είμαστε πολύ φιλόζωοι».«Μην ανησυχείς», λέει ο βοσκός. «Στη μάντρα ή στο σπίτι θα τον έχω μαζί μου και μόνο κρέας και γάλα θα τρώει». Τελικά, ο Αμερικάνος παραδίδει τον σκύλο στον αδερφό του.Περνάνε δέκα χρόνια και, μοιραία, πεθαίνει ο σκύλος.
Τηλεφωνάει ο βοσκός στον αδερφό του: «Α! Είπαμε σαν άνθρωπος — θα τον κηδέψεις χριστιανικά;» «Μα γίνονται αυτά τα πράγματα;» «Πες το στον παπά του χωριού να το κάνει!»Πάει ο βοσκός στον παπά και του λέει ότι θέλει χριστιανική κηδεία για το λυκόσκυλο.
Ο παπάς αναστενάζει: «Σήφη, την τσικουδιά να την λιγοστέψεις!
Τι είναι αυτά που μου λες;»
Ο Σήφης απαντάει: «Μα ο αδερφός μου λέει…» και παίρνει το κινητό του (ναι, το νου σας — όλοι οι βοσκοί στην Κρήτη είχαν κινητά πριν τους δικηγόρους!).
Μιλάει με τον αδερφό του: «Δώσε μου τον παπά!» Ακούγεται ο αδερφός: «Έλα, παπα-Λάμπρο, με ακούς; Σου στέλνω δυόμισι χιλιάδες δολάρια για την κηδεία του σκύλου, αλλά να γίνει όπως πρέπει, εντάξει;»
Κλείνει το κινητό ο παπάς, κοιτάζει τον Σήφη και λέει: «Καλά ρε κουμπάρε, γιατί δεν μου είπες από την αρχή ότι ο σκύλος σου... ήταν Ορθόδοξος;»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ο ΠΑΡΛΑΠΙΠΑΣ δεν παίρνει θέση με πολιτική άποψη σε άρθρα που αναδημοσιεύονται από διαφορά ιστολόγια. Δημοσιεύονται όλα για την δίκη σας ενημέρωση.
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.