Αναθέσεις χωρίς φρένο: Η PwC στο τιμόνι των συμβάσεων-μαμούθ

 

Αν υπάρχει ένα όνομα που ακούγεται όλο και πιο συχνά στους διαδρόμους των συμβάσεων και των «βαριών» έργων, αυτό είναι ένα! PricewaterhouseCoopers. Σαν να έχει βρει τον τρόπο να βρίσκεται πάντα στο σωστό σημείο, την κατάλληλη στιγμή, με την υπογραφή να μπαίνει εκεί που τα ποσά… ξεφεύγουν.

Και δεν μιλάμε για ψιλά γράμματα. Το συνολικό πακέτο των συμβάσεων προς συμβουλευτικές εταιρείες φέρεται να αγγίζει το 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ. Ένα νούμερο που από μόνο του προκαλεί ίλιγγο. Όμως η ουσία δεν είναι μόνο στο πόσα δόθηκαν, αλλά στο ποιοι τα πήραν  και εκεί η PwC φαίνεται να έχει ρόλο πρωταγωνιστή.

Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί και, για πολλούς, ανησυχητικοί. Περίπου το 62,4% των έργων φέρεται να έχει δοθεί με διαδικασίες που παρακάμπτουν τον ανταγωνισμό, ενώ την ίδια στιγμή ένα ελάχιστο ποσοστό εταιρειών συγκεντρώνει σχεδόν τη μισή πίτα. Και μέσα σε αυτό το σκηνικό, η PwC ξεχωρίζει σαν… παλιά καραβάνα που ξέρει τα νερά.

Δεν είναι μία, ούτε δύο περιπτώσεις. Είναι μια ολόκληρη αλυσίδα συμβάσεων που απλώνεται σε διαφορετικούς οργανισμούς, υπηρεσίες και έργα. Από «μετασχηματισμούς» μέχρι στρατηγικές μελέτες και τεχνική υποστήριξη, η υπογραφή της εμφανίζεται ξανά και ξανά — σαν σφραγίδα που δύσκολα λείπει από τα μεγάλα deals.

Και εκεί που λες «δεν μπορεί, κάπου θα σταματήσει», έρχεται το επόμενο στοιχείο. Συμβάσεις εκατομμυρίων για οργανισμούς και δημόσιες δομές, έργα που ξεκινούν με ένα ποσό και στην πορεία… φουσκώνουν, συμφωνίες-πλαίσιο που ανοίγουν την πόρτα για ακόμη περισσότερα κονδύλια. Ένα ντόμινο που δεν δείχνει να έχει φρένο.

Στο παρασκήνιο, οι ψίθυροι δίνουν και παίρνουν. Πόσα από αυτά τα έργα ήταν πράγματι αναγκαία; Πόσα αποτελούν «χαρτιά επί χάρτου» χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα; Και κυρίως, πώς γίνεται η ίδια εταιρεία να βρίσκεται διαρκώς στο επίκεντρο τόσο μεγάλων αναθέσεων;

Η υπόθεση, πάντως, δεν περνά απαρατήρητη εκτός συνόρων. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει ήδη αρχίσει να ξεψαχνίζει χιλιάδες έργα, ψάχνοντας αν όλα έγιναν με το γράμμα του νόμου ή αν υπάρχουν «γκρίζες ζώνες» που χρειάζονται φως. Περισσότερα από 3.000 projects βρίσκονται στο μικροσκόπιο, σε μια διαδικασία που μπορεί να βγάλει… λαβράκια.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, παλαιότερες συμβάσεις έρχονται ξανά στην επιφάνεια. Ποσά που ξεκίνησαν ως «λογικά» και κατέληξαν να εκτοξεύονται, συνεργασίες που επεκτάθηκαν χωρίς πολλές εξηγήσεις, αποφάσεις που πέρασαν στα χαμηλά αλλά κουβαλούν βαριά οικονομική σκιά.

Η PwC, σε όλο αυτό το σκηνικό, δεν είναι απλώς ένας παίκτης. Είναι ο παίκτης που φαίνεται να κρατάει το «χρυσό εισιτήριο» σε μια αγορά όπου τα πάντα κρίνονται στις λεπτομέρειες — και στις διασυνδέσεις. Για κάποιους, πρόκειται για επιτυχία και τεχνογνωσία. Για άλλους, για μια υπερσυγκέντρωση που γεννά ερωτήματα.

Και ο λογαριασμός; Πάντα ο ίδιος αποδέκτης. Ο φορολογούμενος που βλέπει τα ποσά να ανεβαίνουν και τις απαντήσεις να καθυστερούν. Γιατί, όσο κι αν αλλάζουν οι τίτλοι των έργων και οι περιγραφές των υπηρεσιών, η ουσία παραμένει: πολλά χρήματα, λίγοι αποδέκτες και μια σκιά που μεγαλώνει.

Το ερώτημα που πλανάται πλέον είναι απλό αλλά καυτό, θα ξεκαθαρίσει το τοπίο ή θα μείνουμε με μια ακόμη ιστορία όπου όλοι ψιθυρίζουν αλλά κανείς δεν μιλά ανοιχτά; Γιατί όταν η ίδια εταιρεία εμφανίζεται παντού, τότε ίσως δεν πρόκειται για σύμπτωση. Ίσως είναι το νήμα που, αν το τραβήξεις, ξετυλίγει ολόκληρο το κουβάρι…

ΠΗΓΗ