Οι σύγχρονες ακρίδες: Από τις πληγές της Αιγύπτου στις «γαλαζοπράσινες» πληγές του OΠΕΚΕΠΕ

Οι σύγχρονες ακρίδες: Από τις πληγές της Αιγύπτου στις «γαλαζοπράσινες» πληγές του ΟΠΕΚΕΠΕ

********Το σκάνδαλο των επιδοτήσεων δεν λεηλάτησε μόνο κοινοτικούς πόρους  κατέστρεψε την εμπιστοσύνη, αδίκησε τον πραγματικό αγρότη και αποκάλυψε το πιο χυδαίο πρόσωπο του πελατειακού κράτους.

*********Του Φώτη Αλεξόπουλου

Οι βιβλικές ακρίδες της Αιγύπτου άφησαν πίσω τους καμένη γη.Οι σύγχρονες ακρίδες της Ελλάδας όμως άφησαν πίσω τους κάτι χειρότερο: θεσμικά ερείπια και κοινωνική οργή.

Δεν ήρθαν από τον ουρανό.

Γεννήθηκαν μέσα από τα σκοτεινά κανάλια ενός κράτους που για δεκαετίες έμαθε να μοιράζει χρήμα όχι με βάση την παραγωγή, αλλά με βάση τη γνωριμία, την κομματική ταυτότητα και τη σιωπηλή συνενοχή.

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αφορά απλώς μερικές παράνομες επιδοτήσεις. Αφορά ένα παρασιτικό μοντέλο εξουσίας, όπου εικονικά βοσκοτόπια, ανύπαρκτα κοπάδια, ψευδή μισθωτήρια και δηλώσεις- φαντάσματα μετατράπηκαν σε μηχανισμό μεταφοράς δημόσιου και κοινοτικού χρήματος σε όσους γνώριζαν πώς να κινούνται μέσα στο σύστημα.

Και όσο οι «ημέτεροι» θησαύριζαν, ο πραγματικός αγρότης μαράζωνε.

Ο άνθρωπος της υπαίθρου που ξυπνά πριν χαράξει, που μετρά κάθε λίτρο πετρελαίου, κάθε σακί ζωοτροφής, κάθε ευρώ από το αυξημένο κόστος παραγωγής, είδε για ακόμη μία φορά το κράτος να μην επιβραβεύει τον κόπο, αλλά την απάτη.

Αυτή είναι η βαθύτερη πληγή:

Όχι μόνο η οικονομική ζημιά, αλλά η ηθική ανατροπή της έννοιας της δικαιοσύνης.

Γιατί κάθε ψεύτικη επιδότηση είναι ένα κλεμμένο δικαίωμα από τον τίμιο παραγωγό. Είναι ένα αντικίνητρο για τον νέο άνθρωπο που θέλει να παραμείνει στην περιφέρεια. Είναι ένα ακόμη χτύπημα στην αξιοπιστία της χώρας απέναντι στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και στους ίδιους τους πολίτες της.

Σήμερα, καθώς οι αποκαλύψεις πληθαίνουν και η κοινωνία απαιτεί απαντήσεις, το ζητούμενο δεν είναι απλώς να αποδοθούν ποινικές ευθύνες.

Το πραγματικό στοίχημα είναι να αποκατασταθεί η έννοια της δικαιοσύνης στην ελληνική ύπαιθρο.

Οι επιδοτήσεις πρέπει να επιστρέψουν σε αυτούς που παράγουν.

Οι μηχανισμοί ελέγχου να γίνουν αδιάβλητοι.

Και το πολιτικό σύστημα να πάψει να χρησιμοποιεί τον κόπο των αγροτών ως εργαλείο πελατειακής επιβίωσης.

Γιατί αν οι σύγχρονες ακρίδες δεν εξοντωθούν τώρα, αύριο δεν θα έχει απομείνει τίποτα.

Ούτε παραγωγή.

Ούτε εμπιστοσύνη.

Ούτε μέλλον.

*Ο Φώτης Αλεξόπουλος είναι Οικονομολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας- Πτυχιούχος στο ΠΑΝΤΕΙΟ Πανεπιστήμιο στην Σχολή Επιστημών Οικονομίας και Δημόσιας Διοίκησης με Μεταπτυχιακές Σπουδές στα Εφηρμοσμένα Οικονομικά στην Αστική &Περιφερειακή Ανάπτυξη , μέλος του ΙΝΚΑ / Γενικής Ομοσπονδίας Καταναλωτών Ελλάδος, μέλος του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος ,μέλος του Συνδέσμου Ελλήνων Περιφερειολόγων   (ΣΕΠ) , μέλος του Διοικητικού Επιμελητηρίου Ελλάδος(ΔΕΕ), Πιστοποιημένος Χρήστης της Υ-ΓΕΜΗ του Εμπορικού &Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών(ΕΒΕΑ) , πιστοποιημένος Μέντορας της Γενικής Γραμματείας Διαχείρισης ιδιωτικού Χρέους.