ΣΕΡΡΕΣ «Tο θράσος της καθυστερημένης αγανάκτησης»

 

Ξαφνικά… τους έπιασε όλους η ευαισθησία.
Πολιτευτάδες, βουλευτάδες, νομαρχιακές ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ, παράγοντες και παραγοντίσκοι, δημοσιογραφίσκοι και εκδότες της «μίας μπουγάτσας», ανακάλυψαν ότι στις Σέρρες υπάρχουν ο Κώστας Καραμανλής, η Φωτεινή Αραμπατζή, ο Τάσος Χατζηβασιλείου.

Μέχρι χθες;Σιωπή. Όχι από άγνοια από επιλογή.

Σήμερα, με το κλίμα να έχει αλλάξει και την πίεση να μεγαλώνει, βγήκαν όλοι να «ανακαλύψουν» όσα για χρόνια ήταν μπροστά τους. Να καταγγείλουν, να υψώσουν φωνή, να υιοθετήσουν έναν ρόλο που ποτέ δεν υπηρέτησαν όταν πραγματικά απαιτούνταν.

Υπάρχει, όμως, ένα ερώτημα που δεν απαντάται με δηλώσεις και αναρτήσεις:

Πού ήσασταν όταν κάποιοι τα γράφαμε εδώ και χρόνια, πληρώνοντας τεράστιο τίμημα;

Πού ήσασταν όταν η αλήθεια δεν ήταν «εύκολη», αλλά επώδυνη;
Όταν δεν εξασφάλιζε προβολή, αλλά κόστος προσωπικό, επαγγελματικό, πολιτικό;
Όταν το να μιλήσεις σήμαινε να συγκρουστείς με μηχανισμούς, ισορροπίες και κατεστημένες σιωπές;

Τότε δεν υπήρχε «ρεύμα».
Υπήρχε μόνο η επιλογή: να μιλήσεις ή να σιωπήσεις.

Κάποιοι μίλησαν. Και πλήρωσαν.
Άλλοι σιώπησαν. Και σήμερα εμφανίζονται ως τιμητές.

Η πολιτική αξιοπιστία, όμως, δεν χτίζεται εκ των υστέρων.
Δεν είναι ρόλος που φοριέται όταν αλλάζουν οι συσχετισμοί.
Είναι στάση που δοκιμάζεται και κρίνεται στις δύσκολες στιγμές.

Και εκεί, οι περισσότεροι ήταν απόντες.

Ας το θυμόμαστε, λοιπόν, πριν αρχίσουμε τα εύκολα κηρύγματα.