Τα πόθεν έσχες και o Παπασταύρου, η ανεξήγητη αυτοπεποίθηση τoυ Δένδια, έρχονται Καρυστιανού και Τσίπρας, η εν κινήσει διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και ο Πολάκης

 Βρήκαν δουλειά και στη Χαριλάου Τρικούπη και στο Μαξίμου: Θα ψάχνουν εξονυχιστικά τα πόθεν έσχες ο ένας του άλλου, στο δρόμο προς τις εκλογές.

Και λογικό ως ένα σημείο, εάν όντως υπάρχουν θέματα προς διερεύνηση. Και φαίνεται ότι υπάρχουν αρκετά προς συζήτηση. Όποιος δεν προσέχει θα… «πληρώσει».  

Μετά την ιστορία με τον Νίκο Ανδρουλάκη, ήρθε αυτή του Βασίλη Σπανάκη ως μέρος της… απάντησης από το ΠΑΣΟΚ.

Εκτιμώ πως θα ζήσουμε απίθανες πολιτικές συγκρούσεις, τύπου η εξόντωσή του η ζωή μου. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ διεκδικούν έναν κεντρώο χώρο και αυτό σημαίνει η κόντρα θα είναι ανηλεής.

Ετοιμαστείτε…

Οι μετοχές του Παπασταύρου

Φαίνεται βέβαιο ότι δεν είναι και πολύ δύσκολο να βρει κανείς… γκρίζες ζώνες στα πόθεν έσχες. Για παράδειγμα, ζήτημα αντικρουόμενων συμφερόντων προκύπτει από τη δημοσίευση του «πόθεν έσχες» του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρου Παπασταύρου. Σύμφωνα με τα όσα δήλωσε στην εφορία,διαθέτει μετοχές συνολικού ύψους άνω των 100.000 ευρώ σε αρκετές δημόσιες και ιδιωτικές επιχειρήσεις του χώρου της ενέργειας, τον οποίο εποπτεύει από τη θέση του. Μάλιστα, η μεγαλύτερη συγκέντρωση μετοχών εντοπίζεται σε ιδιωτικούς ομίλους.

Μπορεί ο υπουργός να μην έχει δώσει δείγματα «προτιμησιακής» και προνομιακής μεταχείρισης κατά τη θητεία του, όμως δεν παύει να προκύπτει ένα σοβαρό θέμα που αφορά την εικόνα του υπουργείου.

Η αυτοπεποίθηση του Δένδια  

Ο Νίκος Δένδιας τα πήρε σοβαρά αυτά που λέγονταν ότι το συνέδριο της ΝΔ θα ήταν και κάπως… «πρόβα δελφίνων» και εμφανίστηκε σαν εν αναμονή αρχηγός.

Σε συνομιλητές του που του λένε ότι υπάρχουν κι άλλοι, απαντά με ύφος κτηνώδους αυτοπεποίθησης «εγώ είμαι μετά τον Κυριάκο».

Ξεχνά μάλλον ότι τα… φαβορί στις κούρσες ηγεσίας πήγαιναν πάντα όπως η… Φινλανδία και η Αυστραλία στον φετινό διαγωνισμό της γιουροβίζιον: Άπατα!   

• Περίμενα πάντως να ακούσω κάτι για το ουκρανικό drone που βρέθηκε στη Λευκάδα, αλλά αυτή τη φορά δεν είπε τίποτα – όχι όπως στο προσυνέδριο της Θεσσαλονίκης που αυτοαποθεωνόταν επειδή θα… κλέψουμε την τεχνολογία από τους Ουκρανούς με αυτό το drone!

Δύο συν ένα κόμματα

Κάθε βδομάδα και ένα κόμμα:

• Την Πέμπτη από τη Θεσσαλονίκη έρχεται το κόμμα (και η… ελπίδα άραγε;) της Μαρίας Καρυστιανού. Η οποία καταθέτει σήμερα Δευτέρα τη σχετική αίτηση στον Άρειο Πάγο. Και χθες μάζεψε κόσμο και κοσμάκη για την υπογραφή της ιδρυτικής διακήρυξης. Είδα ανθρώπους από την (υπερ)δεξιά έως παλιούς κομμουνιστές… Μη με ρωτάτε τι θα βγάλει όλο αυτό. Κρατήστε όμως ότι «η περιέργεια μπορεί να νικήσει» στο τέλος!

• Την επόμενη εβδομάδα (Τρίτη ή Τετάρτη) αποπλέει η… κιβωτός του Αλέξη Τσίπρα. Τον Σεπτέμβριο θα είναι αργά έγραψε στο Instagram ο πρώην πρωθυπουργός, αλλά μάλλον εννοεί ότι και ο Ιούνιος είναι πέραν του χρονικού ορίου που θέλει. Εξ ου και προέκυψε Μάιος. Απομένει να φανεί εάν ο πρόεδρος Αλέξης έχει σωστή εκτίμηση για εκλογές το φθινόπωρο – αυτός είναι ο λόγος που επισπεύδει την ανακοίνωση. Πάντως ήθελε να κάνει το κόμμα τώρα ώστε να μπει κι αυτός στις μετρήσεις κανονικά και να μην αφήσει να κάνει… παιχνίδι μόνη της η Καρυστιανού.

• Και απομένει να φανεί εάν και πότε θα προχωρήσει σε κόμμα ο Αντώνης Σαμαράς.

Απευθείας επικοινωνία

Μιας και ήρθε η συζήτηση για τον πρόεδρο Αντώνη, να σας πω ότι δέχεται πιέσεις να προχωρήσει. Αλλά ακόμα δεν υπάρχει «φως», όπως στις περιπτώσεις Τσίπρα και Καρυστιανού.

Είδα την παρέμβαση στο συνέδριο της ΝΔ του Δημήτρη Γιάννου, ενός στενού συνεργάτη του πρώην πρωθυπουργού.

Ο οποίος είναι και στο πολιτικό συμβούλιο της ΝΔ και στο ίδρυμα του Αντώνη Σαμαρά.

Είπε λοιπόν ότι μόνο με απευθείας επικοινωνία του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον πρόεδρο Αντώνη θα κλείσει η πληγή. Και δεν θα κάνει κόμμα ο Σαμαράς, εννοούσε…

Διάλυση εν κινήσει  

Τα του ΣΥΡΙΖΑ τα βλέπετε. Πρόκειται για (αυτό)διάλυση κόμματος εν κινήσει, σε δημόσιο θέα και χάριν θεάματος. Ίσως και προς παραδειγματισμό για όποιον και όποια επιμένει να μην αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα έχουν δρομολογηθεί: Θα διαλυθούν όλα με μοναδικό σκοπό να γίνουν «καύσιμο» για το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.

Το πώς ακριβώς θα γίνει θα το δούμε αυτές τις ημέρες. Αλλά φαίνεται ότι θα γίνει με τον πιο οδυνηρό τρόπο.

Ο Παύλος Πολάκης το βιώνει, απομένει να το καταλάβουν και οι άλλοι, που πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κατέβει στις εκλογές.

Πάντως εάν δει κανείς ψύχραιμα τα όσα έχουν συμβεί στο (…άλλοτε) κόμμα, το συμπέρασμα είναι πως ο συντομότερος δρόμος για τη διαγραφή (ή την αναγκαστική αποχώρηση) είναι να διεκδικήσει κανείς την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Ή να την κερδίσει «εκτός προγράμματος»: Κασσελάκης, Αχτσιόγλου, Τσακαλώτος, Γκλέτσος, Φαραντούρης, Πολάκης. Μόνο ο Παππάς έχει «γλιτώσει» μέχρι τώρα και βέβαια ο Φάμελλος, που έχει αποδειχθεί… εξολοθρευτής – να δούμε εάν τον… «αποζημιώσει» η ιστορία.

Είμαστε 25 χρόνια πίσω στην παραγωγικότητα…

Ένα φοβερό στατιστικό για την ελληνική οικονομία που δείχνει σε μεγάλο βαθμό γιατί υποχωρεί το διαθέσιμο εισόδημα στην Ελλάδα παρά την ανάπτυξη που παρουσιάζει το ΑΕΠ είναι αυτό που αποκάλυψε πρόσφατη έρευνα του ΙΟΒΕ για λογαριασμό του ΣΕΒ  σε ό,τι αφορά την παραγωγικότητα της εργασίας. Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας η παραγωγικότητα της ελληνικής οικονομίας έχει μείνει ουσιαστικά καρφωμένη στο μακρινό…. 2000. Αυτό σημαίνει ότι η όποια ανάπτυξη έχει επιτευχθεί από τότε στηρίζεται αποκλειστικά στην αύξηση της απασχόλησης και τη μείωση της ανεργίας.

…Και δεν φταίνε οι εργαζόμενοι

Και μάλιστα όπως επισημαίνεται για την μη εξέλιξη της παραγωγικότητας οι τελευταίοι που φταίνε είναι οι εργαζόμενοι καθώς στην Ελλάδα γίνονται οι χαμηλότερες επενδύσεις, σε ότι αφορά την ανάπτυξη του εργατικού δυναμικού και του περιβάλλοντος στο οποίο αυτό εργάζεται, πανευρωπαϊκά.

Δηλαδή τόσο το κράτος όσο και οι διοικήσεις δεν δείχνουν και καμιά ιδιαίτερη σπουδή για να επενδύσουν στο πιο σημαντικό κεφάλαιο για κάθε επιχείρηση ανεξαρτήτως κλάδου που δεν είναι άλλο από το προσωπικό. Πάντως ενδεικτικό της υστέρησης της χώρας σε αυτόν τον τόσο κρίσιμο δείκτη είναι ότι σήμερα η παραγωγικότητα ανά εργαζόμενο στην Ελλάδα αντιστοιχεί μόλις στο 54% του μέσου όρου της ΕΕ, ενώ ανά ώρα εργασίας στο 43%.

Το ακριβό ρεύμα σπρώχνει βιομηχανίες εκτός ελληνικών συνόρων

Όλο και περισσότερες μεσαίες βιομηχανίες κοιτούν πλέον σοβαρά προς Βουλγαρία, Ρουμανία και Βόρεια Μακεδονία, όχι απαραίτητα για να κλείσουν ελληνικές μονάδες, αλλά σίγουρα για να στήσουν δεύτερη παραγωγική βάση. Και όπως λένε άνθρωποι της αγοράς, το θέμα δεν βρίσκεται πια στο επίπεδο των «σεναρίων», αλλά σε πραγματικές συζητήσεις με συμβούλους, τράπεζες και τοπικούς φορείς των Βαλκανίων.

Αφορμή δεν είναι μόνο το ενεργειακό κόστος, αλλά ένα συνολικό κοκτέιλ πιέσεων: ακριβό ρεύμα, αυξημένες εργοδοτικές επιβαρύνσεις, δυσκολία εύρεσης προσωπικού και φορολογικό περιβάλλον που – όπως παραδέχονται ακόμη και επιχειρηματίες με ισχυρή παρουσία στην Ελλάδα – «δεν βοηθά να κάνεις μακροπρόθεσμο σχεδιασμό».

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και μετά τα πρόσφατα μέτρα στήριξης ύψους 300 εκατ. ευρώ για τη βιομηχανία, πολλοί στον κλάδο τα χαρακτήρισαν ανεπαρκή και προσωρινά, επιμένοντας ότι το ενεργειακό κόστος παραμένει από τα υψηλότερα στην Ευρώπη.

Φήμες στην αγορά αναφέρουν ότι γνωστή ελληνική βιομηχανία τροφίμων με έντονη εξαγωγική δραστηριότητα εξετάζει ήδη επέκταση παραγωγής εκτός συνόρων, ώστε μέρος της παραγωγής να γίνεται σε γειτονική χώρα και να επιστρέφει στην Ελλάδα με χαμηλότερο λειτουργικό κόστος.

Άλλοι δείχνουν προς εταιρείες μετάλλου και δομικών υλικών, όπου το ενεργειακό κόστος παίζει καθοριστικό ρόλο στα περιθώρια κέρδους.

Το ειρωνικό της υπόθεσης είναι ότι την ίδια ώρα η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τις υψηλές επιδόσεις της χώρας στις ΑΠΕ και την «πράσινη μετάβαση», η βιομηχανία συνεχίζει να διαμαρτύρεται ότι το ρεύμα παραμένει ακριβό για την παραγωγή.

Και κάπως έτσι, πίσω από τις δημόσιες δηλώσεις περί ανάπτυξης και επενδύσεων, όλο και περισσότερα στελέχη βιομηχανιών κάνουν ταξίδια στα Βαλκάνια… όχι για τουρισμό.