Tο θρίλερ της ΑΤΛΑΝΤΙΚ και οι πρώην Eργαζόμενοι που Zητούν απαντήσεις

 Δεκαέξι χρόνια πέρασαν. Ολόκληρη ζωή για κάποιους. Και όμως, για εκατοντάδες πρώην εργαζόμενους της ΑΤΛΑΝΤΙΚ ΑΕ, ο χρόνος μοιάζει να έχει παγώσει στο ίδιο σημείο… στην ημέρα που η εταιρεία κατέρρευσε και μαζί της κατέρρευσαν σχέδια, οικογένειες και οικονομικές ελπίδες.

Η πτώχευση της άλλοτε γνωστής αλυσίδας σούπερ μάρκετ το 2011 άφησε πίσω της ένα βαρύ αποτύπωμα. Όμως το πιο πικρό κεφάλαιο φαίνεται πως δεν γράφτηκε τότε, αλλά συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με ανθρώπους που περιμένουν ακόμη να λάβουν τα δεδουλευμένα και τις νόμιμες απαιτήσεις τους.

Η νέα αναφορά που κατατέθηκε φέρνει ξανά στην επιφάνεια ένα θέμα που για πολλούς μοιάζει θαμμένο, αλλά για τους ίδιους παραμένει ανοιχτή πληγή.

Από διευθυντής logistics… σε μόνιμη αναμονή

Πρώην εργαζόμενος της ΑΤΛΑΝΤΙΚ ΑΕ, ο οποίος υπηρέτησε στην εταιρεία από το 2000 έως το 2011 ως διευθυντής logistics, περιγράφει μια κατάσταση που μοιάζει περισσότερο με οικονομικό θρίλερ παρά με συνηθισμένη πτωχευτική διαδικασία.

Όπως αναφέρει σε επιστολή του στο ΠΙΕΣΤΗΡΙΟ.gr, είχε δηλώσει κανονικά και νόμιμα τις οικονομικές του απαιτήσεις, συνολικού ύψους περίπου 30.000 ευρώ, στο πλαίσιο της διαδικασίας πτώχευσης. Το ίδιο έκαναν και εκατοντάδες άλλοι εργαζόμενοι που βρέθηκαν ξαφνικά χωρίς δουλειά και χωρίς ξεκάθαρη απάντηση για το αύριο.

Και όμως, παρά το πέρασμα τόσων ετών, δεν έχει εισπράξει ούτε ένα ευρώ.

Ούτε προκαταβολή. Ούτε ενημέρωση. Ούτε ένα σαφές χρονοδιάγραμμα.

Μόνο σιωπή.

Η μεγάλη απορία: Πού πήγαν τα έσοδα;

Το πιο καυτό σημείο της υπόθεσης δεν είναι μόνο η καθυστέρηση. Είναι το ερώτημα που πλανάται εδώ και χρόνια και κανείς δεν φαίνεται να απαντά καθαρά.

Πού πήγαν τα χρήματα;

Σύμφωνα με την καταγγελία, η εταιρεία διέθετε σημαντική ακίνητη περιουσία. Ακίνητα που είτε βγήκαν σε πλειστηριασμό είτε μισθώθηκαν, με τη διαδικασία να συνεχίζεται όλα αυτά τα χρόνια.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό παρασκήνιο.

Αν υπάρχουν πωλήσεις, αν υπάρχουν μισθώματα, αν υπάρχουν έσοδα από την αξιοποίηση της περιουσίας, τότε γιατί οι εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι;

Γιατί δεν υπάρχει ξεκάθαρη ενημέρωση για το πού κατευθύνονται αυτά τα ποσά;

Γιατί οι άνθρωποι που περίμεναν δικαίωση, βλέπουν μόνο καθυστέρηση;

Αυτές είναι οι ερωτήσεις που επιστρέφουν ξανά και ξανά σαν επίμονος λογαριασμός που κανείς δεν θέλει να ανοίξει.

Η πτώχευση που δεν τελείωσε ποτέ

Για πολλούς, η λέξη «πτώχευση» σημαίνει τέλος. Στην περίπτωση της ΑΤΛΑΝΤΙΚ ΑΕ, μοιάζει περισσότερο με μια ιστορία χωρίς τελευταία σελίδα.

Οι πρώην εργαζόμενοι δεν μιλούν μόνο για οικονομική ζημιά. Μιλούν για εξάντληση, απογοήτευση και αίσθημα εγκατάλειψης. Για ανθρώπους που εργάστηκαν χρόνια, πλήρωσαν εισφορές, στήριξαν μια μεγάλη επιχείρηση και τελικά έμειναν να περιμένουν κάτι που θεωρούσαν αυτονόητο: τα χρήματα που δικαιούνται.

Και όσο περνούν τα χρόνια, η υπόθεση μετατρέπεται από εργασιακή διεκδίκηση σε ζήτημα αξιοπιστίας του ίδιου του συστήματος. Γιατί όταν 16 χρόνια δεν αρκούν για να κλείσει μια πτωχευτική διαδικασία, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς γραφειοκρατικό. Είναι βαθύτερο.

Ζητούν έλεγχο και καθαρές απαντήσεις

Ο πολίτης που προχώρησε στην αναφορά ζητά συγκεκριμένα πράγματα… να διερευνηθεί πλήρως η υπόθεση, να υπάρξει επίσημη ενημέρωση για την πορεία της πτωχευτικής διαδικασίας και να εξηγηθούν οι λόγοι αυτής της ατελείωτης καθυστέρησης.

Παράλληλα, ζητά να εξεταστεί ποιες ενέργειες έγιναν όλα αυτά τα χρόνια για την ικανοποίηση των απαιτήσεων των πρώην εργαζομένων και αν πράγματι υπήρξε ουσιαστική προσπάθεια αποκατάστασης.

Η ιστορία της ΑΤΛΑΝΤΙΚ ΑΕ μοιάζει με εκείνες τις υποθέσεις που ποτέ δεν εξαφανίζονται πραγματικά. Απλώς μένουν στο συρτάρι μέχρι κάποιος να το ξανανοίξει.

Και τώρα το συρτάρι άνοιξε ξανά. Με ερωτήματα που καίνε, με πρώην εργαζόμενους που δεν αντέχουν άλλη αναμονή και με μια κοινωνία που παρακολουθεί αν τελικά θα υπάρξει απάντηση ή αν το θέμα θα χαθεί ξανά μέσα στη σκόνη των φακέλων.

Γιατί πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένας άνθρωπος.

Και πίσω από κάθε καθυστέρηση, μια ζωή που έμεινε μετέωρη.