🟥VIP σουίτα, VIP ήθος…

 

Τελικά, στα επίσημα του Final Four δεν παρακολουθήσαμε μόνο μπάσκετ υψηλού επιπέδου. Παρακολουθήσαμε και μια σπάνια στιγμή ειλικρίνειας του ελληνικού συστήματος εξουσίας. Χωρίς φίλτρα, χωρίς non paper, χωρίς τηλεοπτικό μακιγιάζ.

Από τη μία ο ισχυρός παράγοντας του ποδοσφαίρου και των media. Από την άλλη ο άλλοτε πανίσχυρος ένοικος του Μαξίμου, ο άνθρωπος που βρέθηκε στην καρδιά του σκανδάλου των υποκλοπών και έφυγε τόσο «αθόρυβα», που ακόμη κάνει θόρυβο η αποχώρησή του.

Και κάπως έτσι, οι VIP θέσεις μετατράπηκαν σε… λαϊκό δικαστήριο νεύρων, εγωισμών και παλιών λογαριασμών. Διότι όταν δύο άνθρωποι που γνωρίζουν τόσο καλά το παρασκήνιο του συστήματος κοιτάζονται με αυτόν τον τρόπο, τότε μάλλον δεν συζητούν για το pick and roll του Ολυμπιακού.

Το πιο διασκεδαστικό βέβαια είναι η υποκριτική κατάπληξη ορισμένων.
«Πώς είναι δυνατόν;» αναρωτιούνται σοκαρισμένοι τηλεσχολιαστές και επαγγελματίες της πολιτικής ευπρέπειας. Σαν να έπεσαν από τα σύννεφα. Λες και μιλάμε για μοναχούς σε συνέδριο θεολογίας και όχι για ανθρώπους που κινούνται εδώ και χρόνια μέσα σε έναν μηχανισμό αλληλεξαρτήσεων πολιτικής, επιχειρηματικής ισχύος και επικοινωνιακής επιρροής.

Κάποιοι μάλιστα έσπευσαν να παρουσιάσουν το περιστατικό περίπου ως… παρεξήγηση της στιγμής. Ναι, φυσικά. Όπως «παρεξήγηση» ήταν και οι υποκλοπές. Όπως «παρεξήγηση» ήταν και τα Predator, οι παρακολουθήσεις, οι διαρροές και οι ξαφνικές απομακρύνσεις από το Μαξίμου.

Η αλήθεια είναι πιο απλή:
όταν ένα σύστημα αρχίζει να τρώει τις ίδιες του τις σάρκες δημόσια, τότε η εικόνα γίνεται ανεξέλεγκτη. Και όταν οι πρωταγωνιστές του χάνουν την ψυχραιμία τους μπροστά σε κάμερες και κόσμο, σημαίνει ότι οι ισορροπίες πίσω από τις κλειστές πόρτες έχουν ήδη διαλυθεί.

Το μόνο που έλειπε από τη VIP σουίτα ήταν ένα μικρό ταμπελάκι στην είσοδο:

«Εδώ συζητούνται ιδιωτικά οι δημόσιες υποθέσεις της χώρας».