Σφυροκόπημα με πρόστιμα στη Lidl Ελλάς σε λιγότερο από 10 μήνες

 Η Lidl Ελλάς παρουσιάζεται εδώ και χρόνια ως σύμμαχος του καταναλωτή απέναντι στην ακρίβεια. Τα δημόσια στοιχεία του 2026 που δεν έχει ολοκληρωθεί δείχνουν μια πιο άβολη εικόνα. Μέσα σε λιγότερο από δέκα μήνες, η αλυσίδα έχει συγκεντρώσει τουλάχιστον δέκα διοικητικά πρόστιμα,πάνω απο 600.000 ευρώ. Το ένα από αυτά, αφορά το πλαφόν στο περιθώριο κέρδους. Τα άλλα εννέα, που μαζί φτάνουν αφορούν κάτι πολύ πιο καθημερινό και ίσως γι’ αυτό πιο αποκαλυπτικό… πινακίδες που δεν λένε όλη την αλήθεια, προέλευση που δεν ταιριάζει με την ετικέτα, ένα προϊόν ληγμένο στο ράφι.

Μια διευκρίνιση πριν από όλα. Πρόκειται για πρωτοβάθμιες διοικητικές αποφάσεις, η εταιρεία αμφισβητεί ανοιχτά τη βαρύτερη και ο κατάλογος που ακολουθεί στηρίζεται σε όσα έγιναν δημόσια γνωστά. .

Ο λογαριασμός μόνο για το 2026…

Αυτά είναι τα πρόστιμα που εντοπίστηκαν, με χρονολογική σειρά:

• Φεβρουάριος, 3.000 ευρώ, Παλαιό Φάληρο: παραπλανητική σήμανση προέλευσης. Ιταλικό κουνουπίδι πωλούνταν με πινακίδα που το παρουσίαζε ως ελληνικό.
• Φεβρουάριος, 670.925 ευρώ, ΔΙΜΕΑ: υπέρβαση του πλαφόν στο μικτό περιθώριο κέρδους σε 26 κωδικούς προϊόντων.
• Μάρτιος, 3.000 ευρώ: πρόστιμο Περιφέρειας. Η αιτία δεν αναφέρεται στις πηγές που εξετάστηκαν.
• Μάρτιος, 1.000 ευρώ: όμοια, χωρίς γνωστή αιτία.
• Μάιος, 2.000 ευρώ, Καλλιθέα: έλλειψη τιμής σε δύο προϊόντα.
• Μάιος, 1.000 ευρώ, Σπάτα: προϊόν χωρίς κάποια υποχρεωτική πληροφόρηση προς τον καταναλωτή.
• Ιούνιος, 1.000 ευρώ, Κερατέα: προϊόν χωρίς πινακίδα με τις απαιτούμενες ενδείξεις.
• Ιούλιος, 500 ευρώ, Κερατσίνι: στην πινακίδα της τομάτας δεν αναγραφόταν η ποικιλία.
• Σεπτέμβριος, 3.000 ευρώ, Ραφήνα: η προέλευση στην πινακίδα δεν ήταν η πραγματική.
• Οκτώβριος, 2.000 ευρώ, Ωραιόκαστρο: δύο παραβάσεις των 1.000 ευρώ. Οδοντόκρεμα χωρίς υποχρεωτική πληροφόρηση και γαλακτομπουρεκάκια με ημερομηνία κατανάλωσης που είχε ήδη περάσει.

Τι σημαίνει «υπέρβαση πλαφόν»; Ο νόμος (άρθρο 54 του ν. 5045/2023) θέτει όριο στο μικτό περιθώριο κέρδους ανά μονάδα προϊόντος. Η Αρχή έκρινε ότι σε 26 κωδικούς η Lidl το ξεπέρασε. Η εταιρεία λέει ότι τα 26 προϊόντα είναι μέρος των 681 που ελέγχθηκαν, δηλαδή λιγότερο από το 4%. Το αριθμητικό αυτό επιχείρημα έχει βάρος στην επικοινωνία. Νομικά, όμως, ένας κανόνας που προβλέπει πλαφόν δεν επιτρέπει εξαιρέσεις επειδή η πλειονότητα των προϊόντων συμμορφώνεται.

Εδώ έρχεται το σημείο που κάνει την υπόθεση πιο ενδιαφέρουσα από ένα απλό πρόστιμο. Η Lidl δεν αρνείται απλώς την παράβαση. Υποστηρίζει ότι η νομική βάση του ελέγχου έχει καταργηθεί και είναι ασαφής, και επικαλείται ότι δικαστήρια ακύρωσαν πρόσφατα άλλο πρόστιμο 647.000 ευρώ για παραβίαση των αρχών της σαφήνειας και της προβλεψιμότητας. Αν η θέση αυτή επιβεβαιωθεί και τώρα, το πλαφόν θα έχει δείξει για δεύτερη φορά ότι δεν αντέχει στα δικαστήρια όταν εφαρμόζεται σε μια τόσο μεγάλη εταιρεία. Αν όχι, το πρόστιμο θα μείνει και η Lidl θα πρέπει να εξηγήσει πώς 26 κωδικοί ξεπέρασαν ένα όριο που ο νόμος όριζε.

Ο λογαριασμός δεν ξεκίνησε το 2026. Το 2025 η ΔΙΜΕΑ είχε επιβάλει στην ίδια εταιρεία πρόστιμο 805.340 ευρώ για υπέρβαση του πλαφόν σε 32 από 510 ελεγμένα προϊόντα. Τότε η Lidl είχε δηλώσει επίσης ότι θα εξαντλήσει τα ένδικα μέσα. Σε δύο χρόνια, λοιπόν, οι αποφάσεις στο ίδιο ζήτημα φτάνουν τα 1.476.265 ευρώ, με τη μία να αμφισβητείται στα δικαστήρια και την άλλη να έχει ήδη ανακοινωθεί. Σε κάθε περίπτωση η απάντηση της εταιρείας ήταν η ίδια: άδικο και αυθαίρετο.

Πάντως, τα “περιφερειακά πρόστιμα” είναι αμελητέα για τον τζίρο μιας αλυσίδας με πάνω από εκατό καταστήματα στη χώρα. Δεν είναι αμελητέα ως ένδειξη. Αν δούμε τι ακριβώς τιμωρήθηκε, προκύπτουν τρεις κατηγορίες.

Προέλευση. Δύο από τα πρόστιμα που γνωρίζουμε, τα υψηλότερα της περιφερειακής κατηγορίας με 3.000 ευρώ το καθένα, αφορούν πινακίδες προέλευσης που δεν ταίριαζαν με την πραγματικότητα. Στο Παλαιό Φάληρο το προϊόν ήταν ιταλικό κουνουπίδι με πινακίδα που έγραφε ελληνικό. Σε μια εποχή που ο καταναλωτής ψάχνει ελληνικό προϊόν και είναι διατεθειμένος να το πληρώσει ακριβότερα, το λάθος αυτό δεν είναι τυπικό. Αγγίζει ακριβώς το σημείο στο οποίο ο αγοραστής εμπιστεύεται την πινακίδα.

Τιμές και πληροφόρηση. Η έλλειψη τιμής σε δύο προϊόντα στην Καλλιθέα, η πινακίδα χωρίς τις απαιτούμενες ενδείξεις στην Κερατέα, η ποικιλία που δεν αναγραφόταν στην τομάτα στο Κερατσίνι, η οδοντόκρεμα του Ωραιοκάστρου. Είναι παραβάσεις που μοιάζουν μικρές, αλλά χτυπούν το ίδιο θέμα που αφορά και το πλαφόν: τη διαφάνεια της τιμής και του προϊόντος την ώρα που ο πελάτης αποφασίζει.

Ληγμένο προϊόν. Στο Ωραιόκαστρο ο έλεγχος της 17ης Σεπτεμβρίου βρήκε στο ράφι γαλακτομπουρεκάκια με ημερομηνία κατανάλωσης 16 Σεπτεμβρίου. Μία μέρα μετά. Δεν πρόκειται για σκάνδαλο, αλλά για το είδος της παράβασης που καμία εταιρεία τροφίμων δεν θέλει να βλέπει σε ανακοίνωση.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο δεν είναι κανένα από τα πρόστιμα μόνο του, αλλά η γεωγραφία τους. Οι αποφάσεις προέρχονται από διαφορετικές υπηρεσίες: Νότιος Τομέας Αθηνών, Ανατολική Αττική, Πειραιάς και Νήσοι, Θεσσαλονίκη. Όταν ελεγκτές σε τόσο διαφορετικά σημεία βρίσκουν παρόμοια λάθη, το πιθανότερο συμπέρασμα δεν είναι ότι κάποιος διευθυντής καταστήματος είχε κακή μέρα. Είναι ότι η συμμόρφωση στο ράφι, σε επίπεδο δικτύου, δεν είναι αρκετά αυστηρή. Αξίζει να σημειωθεί ότι το πρόστιμο των 2.000 ευρώ για την ημερομηνία λήξης και την οδοντόκρεμα επιβλήθηκε σε κατάστημα της Θεσσαλονίκης, εκεί που η εταιρεία έχει την έδρα της.

Η Lidl Ελλάς απαντά με σταθερή γλώσσα. Δηλώνει ότι σέβεται τον νόμο και το έργο των αρχών. Η διατύπωση είναι σχεδόν ίδια με εκείνη του 2025. Όταν η ίδια πρόταση ακούγεται σε δύο διαφορετικές χρονιές για δύο διαφορετικά πρόστιμα, παύει να είναι επιχείρημα και γίνεται ρουτίνα.

Το ερώτημα για το 2027 είναι αν η Lidl θα την αφηγηθεί η ίδια, με διορθώσεις στο ράφι, ή αν θα συνεχίσει να την αφηγούνται οι ελεγκτές με πρόστιμα. Αλήθεια, ο νέος CEO τι θα κάνει;