Ρουβίκωνας - Συγκέντρωση έξω από το Yπουργείο Παιδείας, στο Μαρούσι, ενάντια στην κατάρρευση των σχολικών μονάδων

 

Συγκέντρωση έξω από το Υπουργείο Παιδείας, στο Μαρούσι, ενάντια στην κατάρρευση των σχολικών μονάδων

Τα κοινωνικά αγαθά, μεταξύ αυτών και η παιδεία, θα βρίσκονται συνέχεια στο στόχαστρο κράτους και κεφαλαίου. Και όσο αυτά ελέγχονται όλο και λιγότερο από την κοινωνία, τόσο περισσότερο το κυρίαρχο σύστημα που μας κυβερνά και μας εκμεταλλεύεται θα βρίσκει πάντα τρόπους να τα καταβροχθίζει, να τα συνθλίβει και να μας πετάει ξεροκόματα.

Αν η εκπαίδευση των υπηκόων του κοστίζει για το κράτος, θα την αφήσει να μαραζώσει και θα τη δώσει βορά στα αρπαχτικά του κεφαλαίου. Αν τα βαμπίρ του κεφαλαίου μυριστούν αίμα και χρήμα, οπωσδήποτε θα σπεύοσυν να στραγγίξουν και την τελευταία σταγόνα. Κι αν, μέσα σε όλα αυτά, για την η ασφάλειά μας κοστίζει ακριβά για την εξουσία, μην έχουμε αυταπάτες. Θα μας αφήσουν να πεθάνουμε πληρώνοντας.

Αυτό συμβαίνει σήμερα. Συμβαίνει στην υγεία, στους χώρους εργασίας, στις συγκοινωνίες, συμβαίνει και στην εκπαίδευση, όπου η σχεδιασμένη εγκατάλειψη των σχολικών μονάδων έχει χτυπήσει πλέον ταβάνι.

Τα τελευταία χρόνια, με αποκορύφωμα τους τελευταίο μήνες, οι σχολικές μονάδες σε όλη την επικράτεια δείχνουν επικίνδυνα σημάδια κατάρρευσης. Το ένα μετά το άλλο ταβάνια και σοβάδες πέφτουν στα κεφάλια μαθητών, και σαν να μην έφτανε αυτό, πληθαίνουν τα περιστατικά διαρροών φυσικού αερίου, με κινδύνου να τιναχτούν στον αέρα όχι μονάχα ολόκληρα σχολεία, μαθητές και δάσκαλοι, αλλά και ολόκληρες γειτονιές με ανυπολόγιστες συνέπειες για τις ζωές μας.

Χαρακτηριστικά, το ιστορικό σχολικό συγκρότημα στην Γκράβα παραμένει σε αναστολή λειτουργίας μέχρι νεοτέρας για πάνω από 20 μέρες, λόγω διαρροής φυσικού αερίου.

Όλα αυτά τα χρόνια, διαδοχικές κυβερνήσεις διαφημίζουν την περίφημη αξιολόγηση ως τη μεγάλη τομή στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση που θα δώσει τέλος στις χρόνιες παθογένειες. Γίνεται αξιολόγηση. Και, λοιπόν, τι άλλαξε; Τίποτα απολύτως.

Διότι, η αξιολόγηση δεν είναι παρά ένα προπέτασμα καπνού και δούρειος ίππος της πλήρους ιδιωτικοποίησης και καταστολής μέσα στα σχολεία. Και όσοι δάσκαλοι, αγωνιστές και συνδικαλιστές αγωνίζονται ενάντιά της όλα αυτά τα χρόνια, στιγματίζονται, περνάνε πειθαρχικά, υφίστανται διώξεις, σε πολλές περιπτώσεις απλά και μόνο επειδή θέτουν ερωτήματα σχετικά με την καταλληλότητα των σχολικών κτιριακών εγκαταστάσεων.

Την ευθύνη για την επικίνδυνη κατάσταση που επικρατεί στα σχολεία, φέρουν προφανώς δήμοι και περιφέρειες, ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε τον κυρίαρχο ρόλο στην κεντρική πολιτική υποβάθμισης που τόσα χρόνια έχει η κυβένρηση και το υπουργείο Παιδείας, με τους διαδοχικούς υπουργούς Κεραμέως, Πιερρακάκη και πλέον τη Σοφία Ζαχαράκη να λειτουργούν ως εμπροσθοφυλακή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης σε όλα τα επίπεδα.

Η φτώχεια, η εξαθλίωση, ο κοινωνικός έλεγχος και η υποτίμηση των ζωών μας βαθαίνουν όλο και περισσότερο. Όσο κράτος και κεφάλαιο δεν βρίσκουν απέναντί τους αντιστάσεις, όσο κρυβόμαστε στο καβούκι μας, τόσο θα υφίσταται η κοινωνία περισσότερες ήττες, τόσο  θα μας κλέβουν όλο και περισσότερα. Και να είμαστε βέβαιοι πως αν δεν επιβάλουμε εμείς τους όρους με τους οποίους θα ζούμε, θα έρθουν να μας τα πάρουν όλα. Και μας έχουν πάρει ήδη πολλά.

Δεν πρόκειται, βέβαια, για μια «ελληνική» ιδιόμορφη συνθήκη. Οι ίδιες εξελίξεις συντελούνται σε όλη την Ευρώπη.

Γι'αυτό βρίσκονται στους δρόμους όλο αυτό το διάστημα οι λαοί και η νεολαία σε Γαλλία, Ιταλία, Αλβανία, Ισπανία. Γιατί, ακριβώς, ο καθένας από το δικό του μετερίζι, αντιλαμβάνεται πως χάνει λιγότερα ή περισσότερα από όλα εκείνα που μέχρι πριν θεωρούσε αυτονόητα. Και συνειδητοποιούν παράλληλα πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την αντίσταση και την εξέγερση.

Το παγκόσμιο σύστημα εξουσίας και οι ανακατατάξεις των συσχετισμών δύναμης μας οδηγούν σε πολέμους και τον διαρκή πολεμικό εξοπλισμό των αντιμαχόμενων μπλοκ. Οπότε τα κράτη και οι κυβερνήσεις τους δεν έχουν παρά να οξύνουν τον πόλεμο σε βάρος της κοινωνίας και να στρέψουν τις κάννες τους προς τα κάτω.

Κι εμείς, από την πλευρά μας, δεν έχουμε άλλο καθήκον παρά να σταθούμε στην πρώτη γραμμή του κοινωνικού πολέμου.

Ας ξεκινήσουμε από κάπου.

Με τις ζωές και το μέλλον των παιδιών μας δεν παίζουμε!

Ρουβίκωνας