Όπως το έθεσε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, ως πρόεδρος του Board of Trade στη μεταρρυθμιστική φιλελεύθερη κυβέρνηση του 1906, εάν το παλιό δικομματικό σύστημα των Συντηρητικών και Φιλελεύθερων κατέρρεε η βρετανική πολιτική θα μετατρεπόταν σε μια πολιτική που θα κυριαρχείτο από τη σύγκρουση των ταξικών συμφερόντων....
Πώς κατάφερε να επιβιώσει ο δικομματισμός στη Μ. Βρετανία; Με την αποικιοκρατία και τις άνισες ανταλλαγές που εξασφάλιζε, δημιούργησε την εργατική αριστοκρατία στη Μ. Βρετανία αλλά και στις άλλες χώρες της Ευρώπης αμβλύνοντας τις ταξικές αντιθέσεις.
Στην Ελλάδα που δεν είχε αποικίες και επιβίωνε ξεπουλώντας την γεωπολιτική της αξία ο δικομματισμός διατηρήθηκε με τις πελατειακές σχέσεις που απορρύθμισαν τη λειτουργία του κράτους οδηγώντας στην πλήρη παραγωγική απαξίωση και στον τεράστιο δανεισμό. Από τη στιγμή που οι δανειακές υποχρεώσεις της χώρας και τα μνημόνια περιόρισαν στο ελάχιστο τις πελατειακές σχέσεις ο δικομματισμός κατέρρευσε αναδεικνύοντας τις ταξικές αντιθέσεις που όξυναν τα δύο μνημόνια. Όχι ότι άλλαξε η νοοτροπία των δύο κομμάτων εξουσίας, όπως απέδειξε η περίφημη «ανοιχτή διαβούλευση» και η πρακτική κάθε φορά που παρουσιάζονταν η δυνατότητα για τακτοποίηση των «ημετέρων». Ούτε βέβαια οι εταίροι ενδιαφέρονται για την αξιοκρατία στη χώρα μας, αφού με τις εισροές και τις επιδοτήσεις συνέβαλαν στην ενσωμάτωση της χώρας στην ευρωπαϊκή αγορά και στην παραγωγική της απαξίωση αντί της παραγωγικής της αναβάθμισης. Ενδιαφέρονται να επιβάλλουν συνθήκες καμένης γης για το ευρωπαϊκό και εγχώριο κεφάλαιο στα νέα δεδομένα που διαμορφώνονται παγκόσμια. Γιατί; Διότι το ευρωπαϊκό κεφάλαιο το οποίο εκτοπίζεται βαθμιαία από τις παλιές του αποικίες σε Ασία και Λατινική Αμερική προσπαθεί να δημιουργήσει στην Ευρώπη των «27+» με την ένταξη των δυτικών Βαλκανίων, τον μικρόκοσμο του παγκόσμιου καπιταλισμού, όπου θα συνυπάρχουν τόσο η μητρόπολη (Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, ) κ.α. όσο και οι αποικίες δηλαδή οι καθυστερημένες χώρες που θα διασφαλίζουν μικρό εργατικό κόστος και φθηνές πρώτες ύλες..
Η ανατροπή του δικομματισμού και του πολιτικού σκηνικού γενικότερα δημιουργεί θετικές προϋποθέσεις για τα λαϊκά συμφέροντα εν μέσω της κρίσης χωρίς όμως να διασφαλίζει την επικράτησή τους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού στην Ιταλία μετά το 1990 με την επιχείρηση «Καθαρά χέρια» οδήγησε στην απαξίωση του λαϊκού κινήματος, εκμηδένισε στην κυριολεξία την Αριστερά ενσωματώνοντάς την στο νέο πολιτικό σύστημα, ανέδειξε τον Μπερλουσκόνι σε διαχειριστή του πολιτικού συστήματος με τελική κατάληξη την κυβέρνηση του τραπεζίτη Μόντι. Βέβαια η ειδοποιός διαφορά με τη χώρα μας είναι ότι στις εξελίξεις στην Ιταλία συνέβαλε η διάλυση της ΕΣΣΔ που συμπαρέσυρε στην απαξίωση το σοσιαλιστικό κίνημα ενώ στη χώρα μας είναι το αποτέλεσμα της απότομης εξαθλίωσης του βιοτικού επιπέδου που δημιουργεί τις στέρεες βάσεις για το μαζικό κίνημα και την Αριστερά.
Τα αποτελέσματα της 6ης Μαΐου σηματοδότησαν την ενεργή ανάμειξη της Αριστεράς στη διαμόρφωση των πολιτικών εξελίξεων στη χώρα. Πρόκειται για κομβικό σημείο στην πορεία της Αριστεράς αφού η ενεργή ανάμειξή της στις εξελίξεις μπορεί να οδηγήσει ευκολότερα στην απαξίωσή της, όπως συνέβη στην Ιταλία με τον Ντ’ Αλέμα, όπου το 30% και πλέον του ΚΚΙ εκμηδενίστηκε αλλά και στη Γαλλία, παρά στην καταξίωσή της. Η αλήθεια είναι ότι η αξιοπιστία της Αριστεράς στη χώρα μας χωρίς την ενεργή συμβολή του ΚΚΕ θα αποτελεί ζητούμενο και θα αποτελεί ψευδεπίγραφη επιλογή χωρίς προοπτική που θα αποδυναμώσει το μαζικό κίνημα. Έχει απόλυτο δίκιο η Αλέκα Παπαρήγα να δηλώνει ότι η πολιτική των συνεργασιών στη λογική της ΕΕ οδήγησε το ΚΚΓ και το ΚΚΙ στον αφανισμό τους αποδυναμώνοντας έτσι τις αντιστάσεις του εργατικού κινήματος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ο Χαρίλαος Φλωράκης ήταν αυτός που δεν δίστασε να συνεργαστεί και με την Αριστερά συγκροτώντας τον Συνασπισμό αλλά και με τη ΝΔ προκειμένου να μη παραγραφούν τα σκάνδαλα. Το αποτέλεσμα ήταν η Μαρία Δαμανάκη, στην οποία ο Χαρίλαος Φλωράκης παραχώρησε την προεδρία του Συνασπισμού, να είναι σήμερα επίτροπος της Κομισιόν ενώ έγιναν επανειλημμένες προσπάθειες διάλυσης του ΚΚΕ από σημερινά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.
Όμως οι τότε συνθήκες ήσαν εντελώς διαφορετικές από τις σημερινές αφού την πορεία της Αριστεράς την καθόρισαν οι διεθνείς εξελίξεις, όπως η διάλυση της ΕΣΣΔ και τα γεγονότα της Τιεναμέν. Σήμερα οι συνθήκες είναι ενδογενείς και τα συσσωρευμένα προβλήματα των εργαζομένων απαιτούν την καθοριστική συμμετοχή του ΚΚΕ. Παραμένοντας το ΚΚΕ απομονωμένο είναι προφανές ότι προσπαθεί να αποφύγει τη μοίρα του ΚΚΙ και του ΚΚΓ, παραμένοντας όμως αμέτοχο στη διαμόρφωση των πολιτικών εξελίξεων κινδυνεύει να απαξιωθεί στη συνείδηση των εργαζόμενων που λιμοκτονούν.
Ας μη ξεχνούν στον Περισσό τί ισχυρίζονταν ο Λένιν: «Η έλλειψη ενότητας στα ζητήματα του σοσιαλισμού και στην πάλη για τον σοσιαλισμό δεν αποκλείει την ενότητα θέλησης στα ζητήματα του δημοκρατισμού και στο αγώνα για τη δημοκρατία… Αν το ξεχνάς αυτό, είναι σαν να ξεχνάς τον παλλαϊκό χαρακτήρα της δημοκρατικής επανάστασης: Αν είναι “παλλαϊκή” αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ενότητα θέλησης, ακριβώς στον βαθμό που η επανάσταση αυτή εκπληρώνει παλλαϊκές ανάγκες και απαιτήσεις». Πολλά χρόνια πριν ο Μαρξ υποστήριζε: «Δεν είναι δυνατό οι εργάτες να νικήσουν το κεφάλαιο αν δεν στρέψουν ενάντιά του τη μάζα του έθνους, που βρίσκεται ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη, αν δεν την πείσουν ότι αποτελούν τον ηγεμόνα και την πρωτοπορία του έθνους».
http://www.tsapikounis.gr/?p=667
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου