Μηχανές, Μπανάνες και το τέλος του Κοινού Νομίσματος

Στην Ευρώπη υπήρχαν κάποτε μόνο δύο χώρες. Η Μπανανία και η Μηχανία. Η Μπανανία εξήγαγε μόνο μπανάνες και η Μηχανία μηχανές. Η Μπανανία χρειαζόταν περισσότερο μηχανές από ό,τι η Μηχανία μπανάνες. Συνεπώς η Μπανανία εισήγαγε περισσότερες μηχανές, από ό,τι εξήγαγε μπανάνες. Για να αγοράσει αυτές τις επιπλέον μηχανές (μηχανές πλην μπανάνες) πούλαγε το νόμισμα της, το Μπλε, και αγοράζει το νόμισμα της άλλης χώρας το Μαύρο.
 Όσο η Μπανανία παρέμενε πιο αδύναμη από την Μηχανία, τόσο πούλαγε περισσότερο από το νόμισμά της, και αυτό υποτιμάτο. Αναπόφευκτα, η Μπανανία έφτασε σε ένα σημείο που το νόμισμα της δεν ήταν ανταγωνιστικό και δεν μπορούσε πλέον να αγοράζει μηχανές. Έτσι θα έπρεπε ή να παράγει τις δικές της μηχανές, ή να βρει να εξάγει κάτι άλλο στη Μηχανία, μανταρίνια ας πούμε.


Ο ηγέτης της Μηχανίας είδε ότι η Μπανανία δεν θα μπορεί να αγοράζει για καιρό. Πήγε στην Μπανανία και της είπε: «Θα σου λύσω το πρόβλημα με το νόμισμα. Θα έχουμε το ίδιο. Το Πορτοκαλί». Η Μπανανία επαναπαύτηκε. Θα μπορούσε να εξακολουθήσει να αγοράζει μηχανήματα, και να μην υποτιμάται το νόμισμα της. Συνέχισε όμως να χάνει σε ανταγωνιστικότητα, και τελικά είχε πλέον έλλειμμα, καθώς δεν μπορούσε να καλύψει τα κόστη της. Ξαναήρθε ο ηγέτης της Μηχανίας, και τους έκανε μια προσφορά:
-Θα δανειστείς για να μπορείς να αγοράζεις μηχανήματα. Είπε ο Μηχανικός.
-Ποιος θα μου δανείσει, αφού όλοι ξέρουν ότι είμαι φτωχός. Απάντησε ο Μεγάλος Μπανάνας.
-Χμμμ. Δίκιο έχεις. Κοίτα τι θα κάνουμε. Θα πούμε σε όλους ότι το κοινό νόμισμα, το Πορτοκαλί, είναι γιατί σε λίγο θα είμαστε μια κοινή χώρα. Έτσι θα σου δανείζουν πολύ και φτηνά, να μπορείς να αγοράζεις τα μηχανήματα.
Και έτσι η Μπανανία χρεώθηκε, και συνέχιζε να αγοράζει μηχανήματα. Ήσυχη δε ότι θα την καλύψει η Μηχανία, δεν έκανε προσπάθειες για να γίνει πιο ανταγωνιστική. Μια μέρα όμως, από ένα άσχετο και τυχαίο γεγονός, οι παγκόσμιες αγορές τρόμαξαν. Μια τράπεζα, του Λιμανάκη η ξακουστή, στην άκρη του κόσμου χρεοκόπησε. Ο κόσμος άρχισε να φοβάται. «Αν έσκασε ο Λιμανάκης, πρέπει να προσέχω και εγώ». Πήγαν λοιπόν στις δύο χώρες της Ευρώπης, και είδαν ότι η Μπανανία συνέχισε να παίρνει τα δάνεια, αλλά, σε αντίθεση με αυτά που τους είχαν πει, δεν θα τους κάλυπτε η Μηχανία. Άρχισαν να πιέζουν την Μπανανία για επιστροφή των χρημάτων τους. Μόνο που η Μπανανία, πόσες μπανάνες να πουλήσει πια; Άσε που κάθε χρόνο έμπαινε μέσα. Οι αγορές κατάλαβαν. «Αυτοί εδώ μας δουλεύουν». Πήραν τα λεφτά τους λοιπόν από την αδύναμη Μπανανία, και αυτή έμεινε μόνο με λίγα Πορτοκαλιά. Μέχρι που η Μηχανία, κατάλαβε ότι δεν υπήρχε λόγος να υπάρχει το κοινό νόμισμα, αφού η Μπανανία πλέον οριστικά δεν θα μπορούσε να αγοράσει τα προϊόντα της και το κατήργησε. Να ενωθεί με τους φτωχούς, δεν είχε λόγο.
Ο Μεγάλος Μπανάνας, βρέθηκε εκτεθειμένος στον λαό που του έλεγε ότι όλα θα πάν καλά, και άρχισε να φοβάται για την σωματική του ακεραιότητα, καθώς ο λαός κράδαινε αγριεμένος τις μπανάνες του μπροστά στο Προεδρικό μέγαρο. Και έμειναν στην Μπανανία δύο επιλογές. Ή να κλαίει, να διαλυθεί και να χαθεί ήσυχη μέσα στη νύχτα, ή να γίνει δυνατή, και να μην ξαναπάθει αυτό που έπαθε.
Ηθικό δίδαγμα: Και δύο χώρες μόνο να ήταν στο κοινό νόμισμα, η δυνατότερη θα συνέχιζε να γίνεται δυνατότερη, και θα αφαιρούσε ανταγωνιστικότητα από την πιο αδύναμη. Η δυνατή χώρα δεν παθαίνει τίποτα, και η αδύναμη… κάθεται στις Μπανάνες της. Η Ιστορία καταγράφει τα γεγονότα, και τα λόγια είναι αέρας.


protagon.gr