είχε κι όλη την ώρα που ήμασταν μαζί! Κάποιοι άνθρωποι είναι έτσι και είναι να τους χαίρεσαι κυρίως όταν όπως η Αναστασία Κορινθίου διοχετεύουν την ενέργειά τους για να κάνουν καλά πράγματα. Εκείνη τα «ενήλικα παραμύθια της», όπως τα λέει όταν μιλάει για τα βιβλία της!
Πριν μερικά χρόνια την έμαθαν κι όσοι δεν την ήξεραν όταν το βιβλίο της «Για την καρδιά ενός αγγέλου» μεταφέρθηκε στην τηλεόραση με πρωταγωνιστές τον Γιώργο Νινιό, τη Ναταλία Δραγούμη, τον Πασχάλη Τσαρούχα… Και να οι συνεντεύξεις, να τα events στην Αθήνα και τα περιοδικά. Τότε θα μπορούσε να εγκαταλείψει τη Ρόδο, που δεν ήταν άλλωστε η πατρίδα της.
Παρέμεινε και οι ευκαιρίες συνεχίζουν να της δίνονται γιατί τα βιβλία της εξακολουθούν να σημειώνουν επιτυχία. Το έκτο από αυτά «Σου τηλεφώνησα για ένα αντίο» σε ένα μήνα θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία, αλλά εκείνη μου χαρίζει το τελευταίο «Η αδελφότητα των γκρίζων κροτάφων» γράφοντάς μου την εξής αφιέρωση: «το κακό μου παιδί, στα χέρια σου»…
Γιατί λέτε ότι είναι το «κακό παιδί» αυτό σας το βιβλίο;
Γιατί αν υποθέσουμε ότι τ΄ άλλα είναι με τα γαλλικά τους, το πιάνο τους, από καλή οικογένεια, καλούς τρόπους, αυτό είναι αλάνι, είναι το αλητάκι μου, μιλάει τη γλώσσα του σήμερα, τα λέει έξω από τα δόντια. Στα προηγούμενα βιβλία έμπαινα στη ψυχολογία γυναικών, εδώ μπαίνω στη ψυχολογία πέντε διαφορετικών αντρών και μιλάω σαν άντρας, προσπαθώντας να συμπεριφερθώ σαν άντρας.
Θα είναι πολύ δύσκολο αυτό! Λένε ότι είμαστε τόσο διαφορετικοί άνθρωποι σαν να είμαστε διαφορετικοί πλανήτες!
Είμαστε πολύ ίδιοι θεωρώ, σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο, αλλά για έναν πολύ περίεργο και ιδιαίτερο λόγο εξωτερικεύουμε πολύ διαφορετικά αυτές τις ίδιες σκέψεις. Ας πούμε είμαστε σε ένα χώρο, και μπαίνει κάποιος ή κάποια που είναι το αντικείμενο του πόθου μας. Σκεφτόμαστε «τον θέλω» ή «την θέλω», αλλά αυτή την ίδια σκέψη ο εγκέφαλος δίνει την εντολή να την εξωτερικεύσουμε σαν κίνηση, σαν λόγια, σαν έκφραση, τελείως διαφορετικά. Οι γυναίκες έχουμε πιο πολλά «κουτάκια» στα οποία ταξινομούμε τα μυστικά μας. Εκεί είναι η πολυπλοκότητά μας εγώ νομίζω.
Οι ηρωίδες σας ζουν σε διαφορετικές εποχές, αλλά έχουν ένα κοινό γνώρισμα, όπως έχετε ξαναπεί, πOιο είναι αυτό;
Είναι διαφορετικές, οι καταστάσεις που ζουν είναι διαφορετικές και οι εποχές είναι διαφορετικές, αλλά έχουν μια κοινή βάση, την αγάπη τους για τη ζωή. Γιατί όλα είναι ζωή. Η Αθηνά στο «Γυναίκες από πέτρα», ζει το 1940 στην περίοδο του μεσοπολέμου. Είναι γυναίκα καπετάνιου στο αντάρτικο, έχει εννιά παιδιά να θρέψει, ζει την απόλυτη πείνα και η ζωή την αναγκάζει να γίνει σκληρή. Η Μαργαρίτα στο «Βαρλίκι» ζει στην Κωνσταντινούπολη του 1930 και καλείται να υπηρετήσει δύο ταυτότητες, τελείως διαφορετικές ανάμεσα σε δύο αγάπες πολύ μπερδεμένες. Για τους Τούρκους εκεί θα είναι πάντα η Ρωμιά και αργότερα στην Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ ελληνίδα! Η Γκρατσιέλα στο «Για την καρδιά ενός αγγέλου» είναι μια Αλβανίδα που παλεύει με το θηρίο που λέγεται εμπόριο παιδικών οργάνων.
Ο ήρωας του νέου σας βιβλίου όμως «Σου τηλεφώνησα για ένα αντίο», αποχαιρετά τη ζωή, γίνεται ένας αυτόχειρας! Τι σας έκανε να αλλάξετε πλεύση, προσανατολισμό;
Μα, δεν άλλαξα. Σε όλες τις σελίδες του βιβλίου, παρατηρούμε αυτόν τον τσαλακωμένο ήρωα, λίγο πριν το τέλος να τηλεφωνεί σε όσους θεώρησε σημαντικούς σταθμούς στη ζωή του, ελπίζοντας να του δώσουν αυτό το «κάτι» που μπορεί να τον κρατήσει στη ζωή. Μια λέξη, μια ανάμνηση, έναν λόγο να ελπίζει, ένα συγγνώμη, ένα σ’ αγαπώ.
Και κάνετε και κάτι αξιοσημείωτο! Τα έσοδα από την πώληση του βιβλίου θα τα διαθέσετε για καλό σκοπό!
Ναι, τα πνευματικά δικαιώματα και τα έσοδά μου ως συγγραφέας τα παραχώρησα στο Κοινωνικό Παντοπωλείο που λειτουργεί η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου. Διαχειρίζομαι ένα θέμα πολύ ευαίσθητο που έχει να κάνει με ανθρώπινο πόνο και το θεώρησα ανέντιμο να κερδίσω απ΄ αυτό. Αν είναι να κερδίσω κάτι ας είναι αγάπη.
Γιατί επιλέξατε τη Σύμη και ειδικά τη Μαραθούντα για να πάρει τη μεγάλη απόφαση;
Τη λατρεύω τη Μαραθούντα. Ο ήρωάς μου πήγε εκεί γιατί το χειμώνα θεωρώ ότι σ΄ αυτό το απόλυτα ερημικό τοπίο μπορείς να συνομιλήσεις με τον εαυτό σου.
Οι άνθρωποι μιλάνε πια με τον εαυτό τους ή δεν προλαβαίνουν γιατί η καθημερινότητα και ο αγώνας για την επιβίωση δεν τους αφήνουν;
Φοβάμαι ότι τώρα πια μιλάμε μόνο με τον εαυτό μας. Δεν υπάρχει κανείς να έχει τη διάθεση να μας ακούσει. Ζούσε σε μια εποχή που η οικονομική κρίση έφερε μια απίστευτη κρίση στις σχέσεις, κι αυτή είναι που πρέπει να μας ανησυχεί περισσότερο. Είναι αυτό που λέω εγώ: «δεν με τρομάζουν οι άδειες τσέπες, με τρομάζουν οι άδειες καρδιές». Δεν ενδιαφερόμαστε, βλέπουμε εικόνες γύρω μας που θα έπρεπε να μας ταρακουνάνε, κι όμως εμείς συνεχίζουμε να οδηγούμε, να προχωράμε, αλλά αυτό δεν μας πηγαίνει πουθενά. Και στο τελευταίο βιβλίο αυτό πραγματεύομαι: πώς μια οικονομική κρίση μπορεί να καταστρέψει ένα γάμο, μια φιλία, τη σχέση του γονιού με το παιδί του, πως μπορεί να διαλύσει έναν έρωτα. Η οικονομική κρίση μπορεί να οδηγήσει σε αποσύνθεση τα πάντα.
Από την άλλη θα μπορούσε να πει κανείς ότι μπορεί και να ενώσει κιόλας. Για παράδειγμα οι άνθρωποι μπορεί να μην χωρίσουν γιατί και γι αυτό χρειάζονται λεφτά!
Χωρίζουνε, γιατί από τη στιγμή που παύουν να συνομιλούν, να αναζητούν μαζί λύσεις, να κάνουν μαζί όνειρα, αυτό είναι παραίτηση, άρα χωρισμός.
Το χρήμα ενώνει, πιστεύετε;
Γενικά εγώ πιστεύω ότι ένα ζευγάρι δεν το ενώνει το χρήμα, τα στέφανα, οι όρκοι, οι υπογραφές. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο, κρυμμένο στις στιγμές.
Το 2009 εκδώσατε ένα ακόμη βιβλίο «Το Χρονικό μιας απιστίας»! Εσείς θα συγχωρούσατε την απιστία;
Δεν υπάρχει απιστία για εμένα. Η χειρότερη μορφή απιστίας, που δεν συγχωρώ, είναι να προδίδεις τον εαυτό σου και τα «θέλω» σου υπακούοντας σε «πρέπει». Είναι πολλοί αυτοί εκεί έξω που ζουν στο σκοτάδι, φοβούμενοι να βγάλουν στο φως τις πραγματικές τους επιθυμίες. Το κλασικό «τί θα πει ο κόσμος» αναιρεί αυτό για το οποίο συνωμότησε το Σύμπαν για να συμβεί. Και στην απιστία, για να επανέλθω, δεν φταίνε ποτέ δύο, φταίνε τέσσερις! Κι ο σύζυγός της, κι η σύζυγός του! Δεν υπάρχουν ερωτικά τρίγωνα, υπάρχουν ερωτικά τετράγωνα.
Δεν είστε Ροδίτισσα, αλλά ζείτε πολλά χρόνια στο νησί!
Νιώθω Ροδίτισσα, άρα δηλώνω ότι είμαι. Ας πούμε ότι φύτρωσα αλλού, σ΄ ένα άλλο θερμοκήπιο και με μεταφύτεψαν εδώ. Ζω στη Ρόδο 24 χρόνια και δεν την αλλάζω με τίποτα.
Αν ζούσατε στην Αθήνα πιστεύετε πως θα σας δίνονταν ακόμα περισσότερες ευκαιρίες ή τελικά οι ευκαιρίες δίνονται παντού, όπου κι αν είσαι;
Θα ήταν σίγουρα πιο εύκολα τα πράγματα στο κομμάτι που λέμε «δημόσιες σχέσεις». Αλλά επειδή πάντα εμένα με ενδιέφεραν οι πιο ιδιαίτερες σχέσεις, είμαι πολύ ευχαριστημένη με την πορεία που κατάφερα να έχω ζώντας στη Ρόδο.
Κάποια εποχή ήσασταν στον αφρό της δημοσιότητας όταν το βιβλίο σας «Για την καρδιά ενός αγγέλου» γυρίστηκε σίριαλ για τον ΑΝΤ1 με πρωταγωνιστές πολύ γνωστούς ηθοποιούς. Πώς βιώσατε αυτή την εμπειρία;
Όλα τα βιβλία μου ήταν στην λίστα με τα best seller, απλά έγινε μεγαλύτερη προβολή στην «Καρδιά ενός αγγέλου» λόγω της τηλεοπτικής του μεταφοράς. Είναι μαγικό να βλέπεις οι λέξεις σου να γίνονται εικόνες. Ήμουν τυχερή που είχα σκηνοθέτη τον Στράτο Μαρκίδη, που σεβάστηκε απίστευτα τη γραφή μου. Με τη Ναταλία Δραγούμη, τον Γιώργο Νινιό, τον Πασχάλη Τσαρούχα, με όλα τα παιδιά κρατήσαμε φιλικές σχέσεις και επαφές και μάλιστα με τον Θοδωρή Κάζη, τον βοηθό σκηνοθέτη του Στράτου Μαρκίδη, γίνεται μια προσπάθεια για κινηματογραφική μεταφορά της «Αδελφότητας των Γκρίζων Κροτάφων».
Τελικά οι… γκρίζοι κρόταφοι, αρέσουν στις γυναίκες; Τα τελευταία χρόνια πολλές γυναίκες προτιμούν νεότερους άντρες.
Οι γκρίζοι κρόταφοι αρέσουν πολύ στις γυναίκες. Εγώ τουλάχιστον δηλώνω ότι τρελαίνομαι. Είμαι του κλασικού μαυρόασπρου κινηματογράφου. Βλέπω Κλούνεϊ και παθαίνω ταραχή.
Βλέπετε κι εσείς ότι οι γυναίκες σήμερα διεκδικούν… επιθετικά το ενδιαφέρον των ανδρών; Πώς πιστεύετε ότι φτάσαμε εκεί;
Μας έκαναν να πιστέψουμε ότι πρέπει να είμαστε και κυνηγοί. To lifestyle, τα ιλουστρασιόν εξώφυλλα, οι σειρές στην τηλεόραση είναι σαν να είπαν «πρέπει να φανείς εσύ πιο δυνατή από τον άντρα»! Σαν να μας έβαλαν σε αντίπαλα στρατόπεδα. Αν πρέπει τελικά να επιλέξουμε ένα τέτοιο πρόσωπο ας είμαστε Σκάρλετ Ο΄ Χάρα. Και δυναμικές, αλλά και γατούλες. Τότε υπάρχει μια ισορροπία, δεν καταργείς τον άντρα έτσι.
Πότε γράφετε;
Βράδυ. Λειτουργώ καλύτερα τη νύχτα, έχω μεγαλύτερη ζωντάνια.
Γράφετε με ωράριο, όπως λένε;
Όχι, γράφω όποτε ο ήρωάς μου νιώσει την ανάγκη να μιλήσει μέσα από μένα. Ευτυχώς οι ήρωές μου είναι πολύ ομιλητικοί και γράφω σχεδόν κάθε μέρα. Ήδη κοντεύω να τελειώσω το επόμενο βιβλίο μου! Πάντα τρέχω λίγο παραπάνω γιατί όταν γράφω ζω. Το έχω και τατουάζ στο χέρι μου αυτό. Όμως δεν ζω δανεικές ζωές. Ζω τη ζωή όπως θα έπρεπε να είναι: γεμάτη δυνατές στιγμές.
Η οικογένειά σας πώς το βιώνει αυτό, δεν πρέπει να είναι και τόσο εύκολη η συμβίωση!
Είναι σαν να ζουν με ένα αερικό, έτσι λένε. Λένε όμως κι ότι το έχουν συνηθίσει και τους αρέσει. Και τα παιδιά μου και ο Κώστας έχουν μάθει να με «ανέχονται» γιατί έχουν συνειδητοποιήσει ότι αυτό για εμένα είναι ανάγκη. Ίσως είναι και λίγο κληρονομικό γιατί το έχω μεταφέρει μέσω γονιδίων στη μεγάλη μου κόρη, την Αγγελική.
Ποια φράση βάλατε στο στόμα ηρωίδας σας η οποία για εσάς είναι το απόλυτο συμπέρασμα για τη ζωή;
Αυτήν που λέει η Μαργαρίτα στο «Βαρλίκι»: «Είναι τραγικό να νομίζεις ότι ζεις και να πεθαίνεις κάθε μέρα. Δώσε μου έναν θάνατο από έρωτα, κι αυτό είναι ζωή»…
Γράφει : Pοδούλα Λουλουδάκη
ΚΛΙΚΑΡΕ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕ FOLLOW ΣΤΟΝ ΠΑΡΛΑΠΙΠΑ
ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΟΥ
ΠΑΡΛΑΠΙΠΑ ΚΑΝΟΝΤΑΣ LIKE
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου