ΩΡΑ ΓΙΑ ΠΡΑΞΕΙΣ

ΑΠΟ: Ελευθέριος Γκίνης, Ιωάννης Μπορμπόκης
Συντονιστική ΜΕΑΓΑΡΩΝ – ΝΕΑΣ ΠΕΡΑΜΟΥ 
Υπόλοιπο Αττικής

Με την ευκαιρία της έλευσης του κεντρικού ιδρυτικού συνεδρίου του κινήματος των....
Ανεξάρτητων Ελλήνων, θα ήθελα να εγείρω τις συνειδήσεις αλλά και τον νου μας, να ξεκινήσω μία αλληλουχία σκέψεων οι οποίες θα μας δώσουν την δυνατότητα να αποφασίσουμε σωστά (αυτή την φορά) και να δημιουργήσουμε ένα νέο κράτος με σωστές δομές.
Πολλές φορές μας λένε ότι η αρμοδιότητα για να έχουν λόγο για τέτοια θέματα ανήκει μόνον στους «επαΐοντες». 
Ποιος μπορεί να ονομάζεται «επαΐων»?
Μα ποιοι είναι όμως αυτοί οι «επαΐοντες»?  
Τι σημαίνει η λέξη «επαΐων»?
Κι ας αρχίσουμε από το τέλος προς την αρχή. Η λέξη «επαΐων» αποτυπώνει τον άνθρωπο αυτό που έχει βαθειά γνώση κάποιου θέματος αλλά και έχει την απαραίτητη παιδεία να δώσει λύσεις, και διεξόδους τέτοιες που να είναι προς όφελος της πολιτείας αλλά και της κοινωνίας γενικότερα.
 Αλήθεια ποίοι νομίζετε ότι θα μπορούσαν να ονομαστούν «επαΐοντες»? θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «επαΐοντα» έναν συνάνθρωπό μας ο οποίος φοίτησε με επιτυχία σε κάποια σχολεία? Θα μπορούσαμε να ονομάσουμε κάποιον ο οποίος έχει κάνει μία πρακτική σε κάποιο Πανεπιστήμιο? Ή μάλλον θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «επαΐοντα» κάποιον που κατέχει (όπως την κατέχει) κάποια θέση καθηγητή?
Η ιατρική μας διδάσκει ότι δεν υπάρχει καλύτερος γιατρός από τον ίδιο τον ασθενή. 
Και πολύ σωστά μας το λέει αυτό η ιατρική επιστήμη, ο μόνος που μπορεί να είναι γιατρός του εαυτού του είναι ο ίδιος ο ασθενής.
Και εν προκειμένω ο ασθενής είναι ο ίδιος ο Έλληνας πολίτης, είναι αυτός που μέχρι χθες έτρεχε πίσω από τον βουλευτή του σαν σκυλάκι ζητώντας μία θέση στο δημόσιο ή μία καλύτερη εξυπηρέτηση στην γραφειοκρατία του δημοσίου, ή ακόμα ποιο προωθημένα απαιτούσε με περισσό εγωισμό και εκβιασμό από τον τοπικό βουλευτή του ενέργειες που ήταν έκνομες ενέργειες που έβλαπταν το σύνολο ενέργειες που εν τέλει υπέσκαπταν το μέλλον αυτής της χώρας.
Ο Έλληνας μέχρι τώρα έμαθε μέσα από την καθημερινή πρακτική του ότι για να επιβιώσεις «δεν χρειάζεται κόπο αλλά κόλπο» και με αυτή την νοοτροπία έκτισε ένα κάστρο διαφθοράς και αλληλεξάρτησης μεταξύ πολιτών και πολιτικών.
Αυτό ακριβώς το κάστρο είναι που θέλουμε εμείς οι Ανεξάρτητοι Έλληνες να γκρεμίζουμε, δεν είναι βέβαια εύκολο αλλά δεν είναι και ακατόρθωτο.
«Επαΐων» λοιπόν είναι ο ίδιος ο Έλληνας πολίτης που γνωρίζει πολύ καλά το πρόβλημά του, διότι αυτός το εξέθρεψε, αλλά και που αυτός μπορεί να το καταργήσει.
Ίσως όχι ο ίδιος αλλά οι γενιές που έρχονται, οι νέοι δηλαδή, αυτοί που δεν θέλουν να γίνονται πλέον συνοδοιπόροι των πολιτικών μέσα από μία πορεία αμοραλισμού και λαμογιά μέσα από μία πορεία αναξιοκρατίας και άρρωστων αλληλεξαρτήσεων.
Οι νέοι που θέλουν επιτέλους να βλέπουν τους κόπους τους να δικαιώνονται και να αμείβονται σε σχέση και ίσα με τις επιδόσεις τους και τις γνώσεις τους.
Δική μας, των μεγαλυτέρων δηλαδή, είναι να πολεμήσουμε έτσι ώστε να αλλάξουμε αυτό το άρρωστο κλίμα της πολιτείας μας και να δώσουμε νέα πνοή στις επόμενες γενιές.
Είναι αδιανόητο να έρχονται οι ξένοι που διέπονται από αλλότρια συμφέροντα να μας επιβάλλουν τα αυτονόητα, δηλαδή να οργανώσουμε σε νέες και σύγχρονες βάσεις το δημόσιο σύστημα της Ελλάδας.
Η υπάρχουσα δημόσια διοίκηση είναι ένα μοντέλο το οποίο εφαρμόστηκε από την εποχή του Καποδίστρια στην Ελλάδα και από τότε μέχρι σήμερα τίποτα δεν έχει αλλάξει, για την ακρίβεια η όποιες αλλαγές έγιναν προς το χειρότερο παρά προς το καλύτερο.
Ο τρόπος με τον οποίο είναι στημένος ο κρατικός μηχανισμός προβλέπει την ύπαρξη ενός και μόνον προσώπου (τον Βασιλιά) ο οποίος ενεργεί εν αγνοία των υπηκόων του, και υποτίθεται ότι θα λαμβάνει αποφάσεις υπέρ του συνόλου. Σήμερα πλέον τον ρόλο του Βασιλιά τον έχει πάρει ο εκάστοτε πρωθυπουργός ο οποίος είναι γεμάτος εξουσίες και αποφασίζει μόνος του για ότι ήθελε προκύψει, η χώρα στερείται δημοκρατικού διαλόγου και μάλιστα παραγωγικού δημοκρατικού διαλόγου, και αυτό συμβαίνει διότι τα καθ’ ύλην αρμόδια όργανα τα οποία έπρεπε να υπάρχουν και να λειτουργούν δεν περιλαμβάνονται στον κρατικό σχεδιασμό.
Άρα λοιπόν καθίσταται ανάγκη η δομή του κράτους να αλλάξει προς το βέλτιστο για να μπορέσουν να γίνουν πράξη όλες αυτές οι ωραίες ελπίδες για βελτίωση της ζωής μας.
Θα πρέπει να γίνει μία αληθινή αποκέντρωση υπηρεσιών και αρμοδιοτήτων.
Η ύπαρξη πληθώρας υπουργείων σε μία Ελλάδα μόνον 10εκτομμυρίων πολιτών είναι μία παράλογη συνθήκη, η χώρα μας έχει την δυνατότητα άριστης λειτουργίας μόνον με πέντε υπουργία, ευέλικτα και αποτελεσματικά.
Όλες οι άλλες λειτουργίες θα πρέπει να μετατραπούν σε υπηρεσίες με επικεφαλής διορισμένα με αξιοκρατικό τρόπο νεαρά άτομα, με ανθρώπους που έχουν να δώσουν νέες ιδέες και δύναμη στην ανάπτυξη της πατρίδας μας.
Υπηρεσίες οι οποίες θα λειτουργούν αποκεντρωμένα και με ευθύνη των τοπικών αρχόντων, ολόκληρη η λειτουργική στήριξή τους θα περιέλθει στην τοπική κοινωνία, μία τοπική κοινωνία αρμόδια για την ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής και με πόρους που θα προέρχονται από την γενική φορολογία των εμπορικών πράξεων της περιοχής της.
Όσο δηλαδή οι πολίτες μιάς περιοχής ενδιαφέρονται να αναπτύξουν τον τόπο τους θα έχουν και μεγαλύτερα έσοδα με δεδομένη την είσπραξη του 2% της φορολογίας των βιοτεχνιών ή βιομηχανιών ή εμπορικών επιχειρήσεων οι οποίες θα αναπτυχθούν στην περιοχή τους.
Την ευθύνη των υποδομών θα αναλάβουν και πάλι οι τοπικές κοινωνίες σε εφαρμογή ενός γενικότερου κρατικού σχεδιασμού. Η φορολογία θα υπάρχει μόνον επί εμπορικών πράξεων και όχι επί περιουσιακών αποκτημάτων. Έτσι θα δίδεται η δυνατότης σε όποιον επιθυμεί να έχει πολυτελές αυτοκίνητο ή κάποιο άλλο απόκτημα να μην είναι αιτία επιπλέον φορολογίας αλλά να ελέγχεται ως προς την νομιμότητα των κεφαλαίων απόκτησης και μόνον.
Οι δημόσια ασφάλεια θα αποκεντρωθεί αφού πρώτα χωριστεί σε δύο κύριες υπηρεσίες, την υπηρεσία εσωτερικής ασφάλειας και την υπηρεσία εξωτερικής ασφάλειας, και μία ενδιάμεση η οποία θα αφορά την τρομοκρατία έτσι όπως εκφράζεται διεθνώς.
Το υπουργείο οικονομικών είναι υποχρεωμένο για λόγους εύρυθμης λειτουργίας αλλά και για μεγαλύτερη εισπρακτική δυνατότητα να έχει αποκεντρωμένες υπηρεσίες σε όλη την περιφέρεια και να στεγάζεται σε κτίρια τα οποία είναι υποχρεωμένη η τοπική κοινωνία να παραχωρεί προς χρήση τους.
Τα πέντε υπουργεία είναι: 
Α) Υπουργείο στρατιωτικών
Β)Υπουργείο οικονομίας
Γ) Υπουργείο εσωτερικών 
Δ) Υπουργείο δικαιοσύνης
Ε) Υπουργείο εξωτερικών
Αυτή η δομή είναι και η πλέον ευέλικτη και η πλέον παραγωγική.
Η φορολογία θα κυμαίνεται στα επίπεδα του 12% σε όλες τις πηγές της και επί εμπορικών πράξεων μόνον. Εξ αυτής το 2% θα παρέρχεται αυτόματα στις τοπικές κοινωνίες και το υπόλοιπο 10% θα διαχειρίζεται από την κεντρική κυβέρνηση.
Η χώρα θα πρέπει να ιδρύσει μία απολύτως κρατική τράπεζα η οποία θα έχει σαν κύρια αρμοδιότητα να καθορίζει και να ελέγχει τους κανόνες με βάση τους οποίους θα λειτουργεί το Ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Μία τράπεζα η οποία θα απαγορεύεται να είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο (Ελληνικό ή ξένο), μία τράπεζα η οποία θα έχει στα ταμεία της τον χρυσό όλης της χώρας αλλά και θα κρατά τα έσοδα από τα κρατικά ταμεία.
Το ασφαλιστικό σύστημα θα αλλάξει, και ο ασφαλισμένος αν θέλει να είναι στην αγορά εργασίας θα πρέπει να φροντίζει την ασφάλειά του, δηλαδή ο εργοδότης είναι υποχρεωμένος να αποδίδει όλη την συμφωνηθείσα αμοιβή στον εργαζόμενο και αυτός με την σειρά του (αν θέλει να είναι συνεπείς με τον αυτό του) θα φροντίζει να αποδίδει τα ασφάλιστρα στον ασφαλιστικό φορέα του.
Έναν ασφαλιστικό φορέα ο οποίος δεν είναι υποχρεωτικό να είναι κρατικός θα υπάρχει η δυνατότης και σε ιδιωτικές εταιρίες να αναλαμβάνουν την πλήρη ασφάλιση των εργαζομένων, ο εργαζόμενος (αν θέλει να προσληφθεί) θα έχει πάντα έτοιμη την ασφαλιστική του ενημερότητα, άνευ αυτής δεν θα έχει μερίδιο στην αγορά εργασίας.
Πρωταρχική ευθύνη της κεντρικής κυβέρνησης θα είναι ο καθορισμός μιάς πάγιας εξωτερικής πολιτικής, μιάς πολιτικής την οποία θα είναι υποχρεωμένη να καθορίζει με βάση το συμφέρον της χώρας και σε αγαστή συνεργασία με τις άλλες πολιτικέ δυνάμεις.
Θα υπάρχει δηλαδή ένα μόνιμο πολιτικό όργανο το οποίο θα εργάζεται σε άμεση σχέση με το Υπουργείο εξωτερικών και στρατιωτικών.
Το κοινοβούλιο, έτσι όπως το γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, σταματάει να υπάρχει και δημιουργείτε ένα άλλο όργανο με δύο μέλη, το ένα μέλος είναι η «κάτω βουλή» η οποία απαρτίζεται από τους τοπικούς άρχοντες και έχει την δυνατότητα να νομοθετεί επί θεμάτων λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού και άλλων σχετικών θεμάτων, και το δεύτερο μέλος είναι η «άνω βουλή» η οποία θα απαρτίζεται από τους εκλεγμένους βουλευτές των πολιτικών κομμάτων και δεν θα μπορούν να υπερβαίνουν τον αριθμό των 150 ατόμων, θα έχουν δε σαν κύρια αρμοδιότητα την νομοθέτηση επί θεμάτων στρατιωτικής ασφάλειας, κοινωνικής πρόνοιας, οικονομικών σε συνεργασία με την «κάτω βουλή» εξωτερικής πολιτικής.
Δεν αναφέρομαι στον τρόπο διασφάλισης του φοροεισπρακτικού μηχανισμού διότι αυτό είναι ένα τεχνικό θέμα διαρκείας 30ημερών για να επιλυθεί.
Ο ρόλος του «προέδρου της Δημοκρατίας» θα αναβαθμιστεί έτσι ώστε να είναι αληθινά αποτελεσματικός στην παρακολούθηση της εφαρμογής του νέου συντάγματος της χώρας το οποίο θα πρέπει να αλλάξει και να λειτουργεί επιτέλους «ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΟ, ΚΑΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟ» με εργαλείο το εκλογικό σύστημα και τα δημοψηφίσματα.
Το εκλογικό σύστημα πρέπει να λειτουργεί αξιοκρατικά και αντιπροσωπευτικά με εφαρμογή της απλής αναλογικής διαδικασίας έτσι ώστε αυτό που ο λαός εκλέγει να τον εκπροσωπεί στην «άνω βουλή».
Η παρουσιασθείσα μέχρι τώρα εικόνα ενός νέου μοντέλου δημόσιας διοίκησης και διακυβέρνησης είναι ένας «μπούσουλας» δοσμένος σε τίτλους και σε καμία περίπτωση δεν υπεισέρχεται σε τεχνικές λεπτομέρειες της εφαρμογής του, και αυτό σκόπιμα γίνεται, με απόλυτο σεβασμό στους ειδικούς κατά κλάδο ανθρώπους οι οποίοι θα έχουν και την ευθύνη της εφαρμογής του.
Η απορρέουσα, από τα ποιο πάνω, εικόνα σκοπό και ύπαρξη έχει την προώθησή της στο όργανο των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ το αρμόδιο για την εφαρμογή της πολιτικής προτάσεως του κινήματος, μιάς προτάσεως η οποία θα έχει βάση και ουσία για να γίνουν πράξη όλα αυτά που ευαγγελιζόμαστε, και στα οποία (εν τω συνόλω) συμφωνούμαι.
Όλος ο κόσμος πλέον γνωρίζει και έχει αντιλήφθη ότι «δεν υπάρχει δυνατότης εφαρμογής μιάς νέας πολιτικής διεξόδου» αν δεν υπάρξει ΠΡΩΤΑ η αλλαγή στο πολιτικό-κοινωνικό μοντέλο πάνω στο οποίο στηριζόμαστε.
Καμία πράξης δεν έχει εφαρμογή αν δεν αλλάξουν οι βάσεις πάνω στις οποίες θα στηριχτεί, με λίγα λόγια «ΝΕΟ ΚΕΝΤΙΜΑ ΣΕ ΠΑΛΙΟ ΥΦΑΔΙ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ» νέο υφάδι για να δούμε νέο κέντημα.

Ελευθέριος Γκίνης
Ιωάννης Μπορμπόκης

ΚΛΙΚΑΡΕ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕ FOLLOW ΣΤΟΝ ΠΑΡΛΑΠΙΠΑ

ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΟΥ ΠΑΡΛΑΠΙΠΑ ΚΑΝΟΝΤΑΣ LIKE