«Αυτοδύναμη» η αποχή

Το 43% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων «μίλησαν» από το σπίτι τους. Είναι το ποσοστό της αποχής, το οποίο κατέγραψε ιστορικό ρεκόρ. Άραγε γιατί;

ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΜΟΥΡΕΛΑΤΟΥ
Παλαιότερα, η αποχή αποδιδόταν στη νοοτροπία του «καναπέ», δηλαδή στην αδιαφορία για τα κοινά και στον
απολιτίκ σύγχρονο τρόπο ζωής. Σήμερα ισχύει η ίδια αιτιολογία; Την εποχή του Μνημονίου, της πρώτης Αριστερής Κυβέρνησης, των δεινών που συσσώρευσε η οικονομική κρίση, υπάρχει ακόμα απολιτίκ προσέγγιση; Τίποτα από όλα αυτά δεν κινητοποιεί; Αντιθέτως, θα απαντούσα. Δεν θεωρώ, όμως, και επαρκή την εξήγηση ότι μπούχτισαν οι ψηφοφόροι και προτιμούν να απέχουν αντί να δρουν και να επιλέγουν. Πάσχει η λογική του «όλοι ίδιοι είναι, ας κάτσω σπίτι μου να τους σιχτιρίζω».

Βρίσκω λογικότερη την εξήγηση ότι δεν εκπροσωπείται η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών της αποχής. Νιώθουν ότι θα εγκλωβίσουν την ψήφο τους σε ημίμετρα. Νιώθουν ότι θα βάλουν σε …κορσέ την ιδεολογία τους και τις απόψεις τοςυ. Ίσως για αυτό αποτιμούν ως ορθότερο να μην «αναλάβουν» την ευθύνη τους ως ψηφοφόροι. Ενδεικτικό αυτού ότι το Ποτάμι, το κατεξοχήν άφθαρτο/φρέσκο κόμμα, που μετρά μόλις δυο εκλογικές αναμετρήσεις και δεν έχει χρεωθεί κυβερνητική φθορά, υπέστη καθίζηση. Επίσης ενδεικτικό ότι  το ΠΑΣΟΚ ανέβασε μεν τα ποσοστά του αλλά απέχει πολύ από το να είναι ο στέρεος και με δυναμική τρίτος πόλος.

Εν τέλει δεν ξέρω τι είναι χειρότερο, να μην ψηφίζεις καθόλου ή να ψηφίζεις για πλάκα.