Και το παραμύθι τώρα αρχίζει…

 

Και το παραμύθι τώρα αρχίζει…

Τζούλια Λιακοπούλου

Η Ρωσία αναμίχθηκε επισήμως στη Συριακή σύγκρουση. Αυτό όμως που εντυπωσιάζει, είναι η ταχύτητα της Ρωσικής παρέμβασης! 

Η Ρωσία αναμίχθηκε επισήμως στη Συριακή σύγκρουση. Αυτό όμως που εντυπωσιάζει, είναι η ταχύτητα της Ρωσικής παρέμβασης. Στις 29 Σεπτεμβρίου, ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωσε ότι η Μόσχα θα καταπολεμήσει την ISIS (οργάνωση «Ισλαμικό Κράτος» - ΙΚ), και το πρωί της 30ης Σεπτεμβρίου το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο (Άνω Βουλή της Ρωσικής Ομοσπονδίας), άμεσα του έδωσε την άδεια να στείλει εκεί Ρωσικές δυνάμεις. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, η Ρωσική Πολεμική Αεροπορία έπληξε τους πρώτους στόχους στη Συρία. Στην πραγματικότητα, η επιχείρηση προετοιμαζόταν εδώ και εβδομάδες, ή ακόμη και μήνες. Όμως, το πιο σύνθετο και δύσκολο κομμάτι του σχεδίου δεν ήταν το τεχνικό, αλλά το πολιτικό. Η Μόσχα προσπάθησε να συμφωνήσει τις λεπτομέρειες της επιχείρησης με όλες τις εμπλεκόμενες δυνάμεις και χώρες.

Πρώτα απ’ όλα, η Μόσχα κατάφερε να έρθει σε συμβιβασμό με τους γείτονες της Συρίας, το Ισραήλ και τη Τουρκία. Μαζί τους, θα έπρεπε να συμφωνηθεί ένας μηχανισμός για την πρόληψη “ατυχημάτων” στρατιωτικής φύσεως. Κρίνοντας από την εξέλιξη των γεγονότων, οι Ρώσοι έθεσαν προφανώς τους Τούρκους και τους Ισραηλινούς μπροστά σε τετελεσμένα και ουσιαστικά, τους ανάγκασαν απλά να συμφωνήσουν. Και οι δύο πλευρές απάντησαν καταφατικά. Το Τελ Αβίβ, πάντως, κατάφερε να πετύχει τη δέσμευση της Μόσχας να μην “πέσουν” Ρωσικά όπλα στα χέρια της Λιβανικής οργάνωσης, Χεζμπολλάχ. Με τη Δύση ωστόσο, ήταν πιο δύσκολο να βρεθεί κοινό έδαφος. Η αποτελεσματική συνεργασία για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας μεταξύ των ΗΠΑ, της ΕΕ και της Ρωσίας, παρεμποδιζόταν από δύο βασικά προβλήματα: Με ποιά πλευρά να πολεμήσουν και εναντίον ποίου; Η ουσία του πρώτου προβλήματος ήταν ότι η Δύση κατηγορηματικά αρνιόταν να πολεμήσει στο πλευρό του Άσαντ. Οι ΗΠΑ και η ΕΕ έκριναν ότι ο πρόεδρος της Συρίας θα πρέπει να παραιτηθεί, και μάλιστα αμέσως. Η Μόσχα και η Τεχεράνη αρνήθηκαν να τον παραδώσουν έρμαιο στις απαιτήσεις τους. Ως αποτέλεσμα των διαβουλεύσεων, Μόσχα και Δύση κατέληξαν σε μια συμβιβαστική λύση. Να σημειωθεί, ότι αυτοί που έκαναν παραχωρήσεις ήταν οι χώρες της Δύσης. Συμφώνησαν ότι ο Άσαντ δεν πρέπει να φύγει από την εξουσία τώρα, αλλά μετά το τέλος των εχθροπραξιών και του εμφυλίου πολέμου. Ειδικότερα, ο Άσαντ δεν θα συμμετέχει στις νέες προεδρικές εκλογές. Τελευταία έδωσε τη συγκατάθεσή της η Ουάσινγκτον, αργά το βράδυ της 29ης προς τη 30η Σεπτεμβρίου. Ο Τζον Κέρι αναγνώρισε, ότι στη Συρία αυτό που χρειάζεται δεν είναι η ανατροπή του Μπασάρ αλ Άσαντ, αλλά «η ομαλή και ελεγχόμενη μετάβαση». Από την άλλη, η Μέρκελ δήλωσε ευθαρσώς ότι «…ο αγώνας κατά των φανατικών της ISIS δεν θα είναι νικηφόρος χωρίς τη Ρωσία!» Όχι, η καγκελάριος δεν αγάπησε ξαφνικά τον Πούτιν…, απλά πλακώνει ο χειμώνας και 65% η Γερμανία εξαρτάται από το Φυσικό Αέριο της Ρωσίας! Με τη σειρά τους, η Τεχεράνη και η Μόσχα κατέστησαν σαφές, ότι δεν είναι ενάντια σε μια τέτοια μετάβαση της εξουσίας. Ο Χασάν Ρουχανί άφησε να εννοηθεί ότι δεν αποκλείει το ενδεχόμενο μεταρρυθμίσεων στη Συρία και ο Βλαντίμιρ Πούτιν, στις 30 Σεπτεμβρίου, εξέφρασε την ελπίδα για «μια ενεργή και ευέλικτη στάση» του προέδρου Άσαντ, και για την «προθυμία του να συμβιβαστεί χάριν της χώρας του και του λαού του».

Το δεύτερο πρόβλημα ήταν η αβεβαιότητα εκ μέρους των Δυτικών, ως προς το ποιόν θα πλήξουν οι Ρωσικοί βομβαρδισμοί στη Συρία: Την οργάνωση ΙΚ ή όλους τους αντιπάλους της Δαμασκού; Πριν την αναχώρησή του για τις ΗΠΑ, ο Β. Πούτιν κατέστησε σαφές, ότι η Ρωσική Πολεμική Αεροπορία θα επιτεθεί σε όλους όσους αγωνίζονται εναντίον των «νόμιμων Αρχών» της Συρίας. Κι’ αυτό διότι οι συγκεκριμένες δυνάμεις παίζουν όπως τις κατευθύνει το ΙΚ. Η Δύση ζήτησε από τη Μόσχα να περιορίσει τους βομβαρδισμούς στις θέσεις του ΙΚ, όμως, τελικά, η Δύση και σε αυτό έκανε παραχωρήσεις. Κυκλοφορούν φήμες, ότι η Δυτικοί σκοπεύουν να ζητήσουν από την τη Συριακή αντιπολίτευση να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τον Άσαντ και να συνάψει μια πολιτική συμφωνία. Έτσι, οι κυβερνητικές δυνάμεις θα μπορούν να μάχονται κατά των τρομοκρατών χωρίς να αποσπάται η προσοχή τους.

Ο Ομπάμα είπε χαρακτηριστικά ότι ο πόλεμος της Συρίας δεν είναι «μια παρτίδα στη σκακιέρα των υπερδυνάμεων» και εκτίμησε ότι η εμπλοκή της Ρωσίας στον πόλεμο πρόκειται να την αποδυναμώσει.

Πρόεδρε Ομπάμα, θα σας στεναχωρήσουμε γιατί όχι μόνον είναι μια παρτίδα σκάκι, αλλά και πεδίο βολής φθηνό που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι και μισθοφόροι… Και για να σας πληροφορήσουμε γιατί, φαίνεται δεν γνωρίζετε… ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (δηλαδή οι αντικαθεστωτικοί) είναι συμμαχία της Αλ Κάιντα, της Αλ Νούσρα, του Στρατού της Κατάκτησης (Τζαΐς Αλ Φατέχ) και άλλων μικρότερων τζιχαντιστικών οργανώσεων.  Ο δε Στρατός της Κατάκτησης, στην ουσία είναι ένας ακόμα “φερετζές” των τρομοκρατών της Αλ Κάιντα  ο οποίος, υποστηρίζεται και εξοπλίζεται από την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ!!! Ο Στρατός της Κατάκτησης υποκρίνεται τη “μετριοπαθή” δύναμη, επειδή συμμετέχει σε αυτόν ο λεγόμενος Ελεύθερος Συριακός Στρατός (FSA), μια ένοπλη δύναμη που συγκροτήθηκε από στασιαστές του τακτικού στρατού της Συρίας, η οποία, αρχικά έπαιζε ηγεμονικό ρόλο στον εμφύλιο, όταν, όμως μπήκαν οι τζιχαντιστές στα πράγματα (Αλ Κάιντα και Ισλαμικό Κράτος) παρήκμασε με χιλιάδες μαχητές του να τον εγκαταλείπουν για να ενταχθούν στο Ισλαμικό Κράτος ή στο Μέτωπο Αλ Νούσρα (Αλ Κάιντα).