Φίλες κ Φίλοι μου, με Δύναμη και συνειδητή Αγάπη για το ακατόρθωτο!!!
Τι πρόσφορο άραγε να σου φιλέψω τώρα;
Θέλω τον χρόνο με το μέρος μου,
τότε που εύχομαι να σ’ εύρει μαζί μου
η ανα-
Γέννηση ή η Aνάσταση
...
Η ελπίδα ως ψευδαίσθηση στο ψέμμα που ζει
και ο θρήνος η αλήθεια που πονά
Η ανυπαρξία της χαράς
που κλέβει τη μοναξιά της ευτυχίας για το μέλλον
Τόσο επιβλητικά κι αδόκιμα
στο χρώμα εκείνου του μοναδικού φωτός
Του δικού σου βλέμματος,
που η μνήμη μου δεν λέει ακόμη να το αφαιρέσει
Τότε,
που όλα χάνονται σ’ ένα αδιόρατο ψέμα ή τραύμα
ως την επούλωση της αισιοδοξίας
που ακόμη αντιστέκεται
Δίχως το κοστούμι της ανθρώπινης υπόστασης
(Ν. Πρασσάς, Οι ένοχες στιγμές της αθωότητας, υπό έκδοση)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου