συνανθρώπων, συναισθήματα που έρχονται σε σύγκρουση με την χαζοχαρούμενη διάθεση των στολισμένων και γιορτινών παρουσιαστών που εξυμνούν την φιλανθρωπία της πολιτείας και όσων συνέβαλαν για ένα πιάτο φαγητό με το οποίο αρχίζει και τελειώνει οποιαδήποτε ανακούφιση της ανέχειας...Και μπορεί ένα πιάτο φαγητό να είναι καλύτερο από το άδειο πιάτο, ωστόσο το μόνο που προσφέρει στις ταλαιπωρημένες ζωές είναι μια πρόσκαιρη ικανοποίηση που κρατάει όσο και το φαγητό στο στομάχι....
Γιορτινές μέρες δεν υπάρχουν όσο ντύνουμε την αδικία και την αδιαφορία με γεύματα ανακούφισης...Ο άνθρωπος που είναι αναγκασμένος να επιβιώνει περιμένοντας την αλληλεγγύη των συνανθρώπων του και την γενναιοδωρία της πολιτείας βρίσκεται απλά ένα σκαλοπάτι πάνω από την ανυπαρξία και πολλά σκαλοπάτια κάτω από αυτό που ορίζεται σαν αξιοπρεπής διαβίωση...Ο άνθρωπος που δεν έχει την δυνατότητα επιλογής για το τι θα περιέχει το επόμενο γεύμα του δεν διαφέρει σε τίποτα από τα αδέσποτα που κυκλοφορούν στους δρόμους στερημένα από κάθε άλλη εμπειρία πλην της αναζήτησης τροφής και των οποίων η χαρά αρχίζει και τελειώνει με ό,τι περισσεύει από τα γεύματα των άλλων...Μαζί με τα εορταστικά φώτα, σβήνουν και οι σκιές των ανθρώπων που στερούνται την ζωή...
Τα λαμπάκια των δέντρων θα σβήσουν σύντομα, τα δικά μας λαμπάκια όμως θα παραμείνουν αναμμένα μέχρι να βραχυκυκλώσει το σύστημα...
M.Δ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου