Στον γάμο που προηγήθηκε μεταξύ των κρατών-μελών της γνωστής ένωσης που μόνο ευρωπαϊκή δεν την λες, έπεσε κλάμα σε πολλά μέλη αυτής της περίεργης οικογένειας, όπου άλλοι βρέθηκαν προικισμένοι και άλλοι λεηλατημένοι. Έτσι, μετά το πέρας της τελετής, άλλοι το έριξαν στο γλέντι κι άλλοι ετοίμασαν κηδεία. Επειδή όμως, όπως στον γάμο έτσι και στην κηδεία κουβαλιέται όλο το συγγενολόι, οι απωλέσαντες τ΄αυγά και τα πασχάλια τίμησαν τον νεκρό με το παραδοσιακό μοιρολόι και οι αποκτήσαντες τ' αυγά και τα πασχάλια συνόδευσαν τον νεκρό με ανέκδοτα για την ανάστασή του προσπαθώντας ανεπιτυχώς να πνίξουν τα γέλια τους...
Όπως συμβαίνει συνήθως, μετά από όλη αυτήν την αναστάτωση με τις τελετές, βρίσκει ο καθένας την θέση του...οι ζωντανοί μένουν με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους, ανεξαρτήτως κλάματος και γέλωτος...
Η ανάσταση νεκρών μπορεί να ακούγεται σαν ανέκδοτο, είναι όμως πιο πιθανή από την ανάσταση των ζωντανών που έχουν θάψει την ζωή τους στα συντρίμμια και περιφέρονται σαν ζόμπι ελπίζοντας κάποια στιγμή να βρουν πού ανήκουν...
Το να είσαι ζωντανός είναι μια κατάσταση και το να είσαι νεκρός είναι μία άλλη...ξεκάθαρες και οι δύο. Το να είσαι ζωντανός-νεκρός δεν είναι ξεκάθαρη κατάσταση...πλησιάζει περισσότερο σ' αυτό που ονομάζουμε κατάρα...
ΜΑΡΙΝΑ ΔΕΠΟΝΤΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου