Οι νάνοι του Εκουαδόρ κρατούν το μυστικό κατά του καρκίνου και του διαβήτη

Η 50χρονη Μέρσι Καριόν από την επαρχία Ελ Όρο του Εκουαδόρ είναι υπέρβαρη και έχει ύψος μόλις 115,6 εκατοστά, όμως δεν παρουσιάζει ενδείξεις διαβήτη και η πίεσή της είναι παραδόξως χαμηλή.


Απολαμβάνει μια διατροφή με πολλές θερμίδες, πλούσια σε ρύζι, κόκκινο κρέας, αβγά και τηγανητές μπανάνες.

Η Μέρσι πάσχει από το Σύνδρομο Laron, το οποίο πήρε το όνομά του από τον Ισραηλινό επιστήμονα Zvi Laron.

Ο επιστήμονας μελέτησε ανθρώπους με ελλιπή ανάπτυξη και αναγνώρισε το σύνδρομο στα τέλη της δεκαετίας του ’50.

Χρειάστηκαν περίπου δύο δεκαετίες μέχρι να εντοπιστούν οι ακριβείς μηχανισμοί πίσω από το σύνδρομο.

Ο Laron διαπίστωσε ότι τα επίπεδα αυξητικής ορμόνης (GH) στο αίμα των ασθενών του ήταν απολύτως φυσιολογικά, εύρημα παράδοξο, δεδομένου ότι η ανάπτυξή τους ήταν μικρότερη από το κανονικό. Στη συνέχεια όμως ανακάλυψε ότι ο νανισμός ήταν αποτέλεσμα βλάβης στους υποδοχείς της ορμόνης στο συκώτι. Η εν λόγω δυσλειτουργία συνεπάγεται ότι τα επίπεδα και μιας άλλης αυξητικής ορμόνης, του ινσουλινοειδούς αυξητικού παράγοντα (IGF-1), είναι πολύ χαμηλά.

Στα άτομα με φυσιολογική ανάπτυξη, η GH εκκρίνεται από την υπόφυση, συνδέεται με τους αντίστοιχους υποδοχείς και ενεργοποιεί την παραγωγή του IGF-1 στο συκώτι. Εάν υπάρχει κάποια μετάλλαξη που συνεπάγεται βλάβη στους υποδοχείς, τότε δεν παράγεται IGF-1 και παράλληλα το άτομο παρουσιάζει ευαισθησία στην ινσουλίνη, η οποία ελέγχει τα σάκχαρα του αίματος.

Επειδή ο IGF-1 ενεργοποιεί τα κύτταρα ώστε να διαιρούνται και να αναπτύσσονται, η έλλειψή του συνδέεται με μειωμένο κίνδυνο καρκίνου, αφού η νόσος εκδηλώνεται λόγω ανεξέλεγκτης ανάπτυξης των κυττάρων σε κάποιο μέρος του σώματος. Ταυτόχρονα, η ευαισθησία στην ινσουλίνη εξασφαλίζει μικρότερο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη.

Το σύνδρομο Laron

Περίπου 350 άνθρωποι στον κόσμο πάσχουν από το Σύνδρομο Laron, εκ των οποίων περίπου 100 ζουν στη Λόχα, μια απομακρυσμένη ορεινή επαρχία του Εκουαδόρ.

Οι «Larons του Εκουαδόρ», όπως είναι γνωστοί, διαθέτουν το υποτελές γονίδιο που εξηγεί την ελλιπή ανάπτυξή τους. Το ίδιο γονίδιο, όμως, τους προστατεύει από τις χρόνιες ασθένειες που κοστίζουν τις περισσότερες ζωές στις ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου.

Πηγή: onmed.gr