Δύσκολο το πάθημα της αφοσίωσης,
αλλά ακόμη κι όταν με ξεχάσεις
μέσα στο άπειρο του νυχτερινού σου περιπάτου
Θα σε διακρίνω
...
σε εκείνον τον απρόσμενο χειμώνα
Τότε
που ο ήλιος φώτιζε το φιλί της νιότης μας
για να το θεριέψει η ατέλειωτη νύχτα
στα χέρια μου κάτω από το δικό σου φόρεμα
...
εκείνης της απρόσμενης θαλπωρής,
που έπλαθε τη ζωγραφιά σε ήχο και σώμα
ίσαμε και το γλυκό σου χάραγμα της αίσθησης
Στο ξεχασμένο καλοκαίρι μιας αξέχαστης ανατολής
για τη Ζωή και για τον Θάνατο που ορκιζόμασταν
στη γεύση της
:
Στο καλημέρα ή το καληνύχτα και αναλόγως
όπως μας έβρισκε
...
και τα μάτια σου ας μην ήταν ανοικτά
για να με κατευθύνεις
(Ν. Πρασσάς, Οι ένοχες στιγμές της αθωότητας, υπό έκδοση)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου