Μία τέτοια εφαρμογή βρίσκεται στα σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπου αντί για γλώσσα διδάσκεται κάτι στο περίπου, η γραμματική έχει ουσιαστικά καταργηθεί για να μην παθαίνουν ψυχικό ταράκουλο οι μικροί μαθητές, η έκθεση έχει μετονομαστεί σε "σκέφτομαι και γράφω" όπου ο καθένας γράφει ό,τι του κατέβει και όπως του κατέβει χωρίς να επεμβαίνουμε στα ορθογραφικά λάθη για να μην πάθουν οι ανορθόγραφοι ψυχολογικό τραλαλά, και μετά από αυτήν την πολύ ωραία γλωσσική ατμόσφαιρα, οι ανυποψίαστοι μαθητές περνάνε στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση όπου έρχονται σε επαφή με μια άλλη γλώσσα, με άλλες απαιτήσεις, και άλλη λογική...Και επειδή βέβαια η μάθηση και η κατάκτηση μιας τέτοιας γλώσσας απαιτεί και βάσεις αλλά και σωστή προσέγγιση και επειδή για όλα αυτά χρειάζεται και ανάλογη προετοιμασία η οποία είναι ανύπαρκτη στα πρώτα βήματα της γλωσσικής εμπειρίας, καταργούμε τα δύσκολα και περιοριζόμαστε στα απλά και εύκολα...Έτσι γλυτώνουμε από τις ψυχολογικές και πνευματικές δοκιμασίες και περιοριζόμαστε σε ένα πασάλειμμα που μας απαλλάσσει από τέτοιου είδους προβλήματα που φαντάζουν πιο σοβαρά από τον πνευματικό ευνουχισμό που ακολουθεί με την σακατεμένη γλώσσα...
Παρά φύσιν θα έλεγα ότι είναι όχι η σωστή εκμάθηση της γλώσσας και η γνωριμία με την ιστορική διαδρομή της αλλά ο τρόπος που το σύστημα παλεύει να την στριμώξει σε μικρά κεφάλια, χωρίς καμμία προετοιμασία και χωρίς καμμία οργάνωση...Παρά φύσιν είναι να μαθαίνεις στο δημοτικό πώς κλίνεται η μπαλωματού, η κολπατζού, και το τρακτέρ, και μετά από έξι ολόκληρα χρόνια γεμάτα με τριαλαρί-τριαλαρό να σε πετάνε σε έναν άγνωστο γλωσσικό κόσμο που δεν έχει σχέση με τον κόσμο που γνώριζες λίγο πριν...Αυτό δεν απέχει και πολύ από το να σε πετάνε στα άπατα να κολυμπήσεις μόνος σου ενώ το μόνο κολύμπι που γνωρίζεις είναι στα ρηχά με σαμπρέλα...
Η πρακτική του χαμηλώματος του δείκτη ως επίλυση του γλωσσικού προβλήματος δεν απαλλάσσει τους καταπονημένους εγκεφάλους από άχρηστες γνώσεις αλλά από την ικανότητα προσέγγισης εννοιών, κατανόησης κειμένων ακόμα και σε απλά ελληνικά, και την ικανότητα έκφρασης για πράγματα πιο σύνθετα από τους απλούς καθημερινούς διαλόγους με τον φούρναρη, τον μπακάλη και τον περιπτερά...
Αν θέλουμε να κάνουμε χάρη στους ακαλλιέργητους εγκεφάλους, φροντίζουμε να τους καλλιεργήσουμε με μια αξιοπρεπή γλώσσα ανεβάζοντας τον πήχυ σταδιακά και παρέχοντας τα απαραίτητα σκαλοπάτια για την προσέγγισή του...
Τις κορυφές τις κατακτάς βήμα-βήμα και με προσπάθεια...ποτέ με ασανσέρ...Διαφορετικά, ξεχνάς τις κορυφές και πας για βρούβες...
(Μαρίνα Δαπόντη)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου