Όταν ο Κολόμβος ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι του... Συμπέρασμα: δεν έχει σημασία το είδος του παραμυθιού. Σημασία έχει η διήγηση να γίνεται με πειστικό τρόπο...

Όταν ο Κολόμβος ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι του στο σχεδόν άγνωστο, ποτέ δεν έλεγε στο πλήρωμα πόσο απομακρυνόταν από
την στεριά που είχε αφήσει για να μην φρικάρει συνειδητοποιώντας ότι βρίσκεται στην μέση του πουθενά και αρχίσει τις μαγκιές και τις ανταρσίες. Κατά κάποιον τρόπο, δεν έπαιζε τόσο ρόλο πόσο χρόνο θαλασσοδέρνονταν αλλά πόσο είχαν απομακρυνθεί από την στεριά που ήξεραν. Βέβαια, κάποια στιγμή έχασαν την υπομονή τους, αλλά ο Κολόμβος στάθηκε τυχερός αφού τους έβγαλε σε στεριά πριν αγριέψουν τα πράγματα, τυχεροί και οι ναύτες που βρέθηκαν στον παράδεισο μετά την κόλαση των στοιχείων της φύσης. Οι μόνοι που δεν στάθηκαν τυχεροί ήταν οι ιθαγενείς, αλλά αυτό ανήκει σε άλλη συζήτηση...
Η μέθοδος Κολόμβου εφαρμόζεται με ιδιαίτερη επιτυχία και στις μέρες μας, αφού στα ταξίδια των μνημονίων το κοινό διαβεβαιώνεται ότι το τέλος της φουρτούνας και της πορείας στο άγνωστο είναι κοντά, και ο ορίζοντας που κρύβει την στεριά που λέγεται ανάπτυξη φαίνεται πια ξεκάθαρα, και μόλις τον πλησιάσουμε θα ρίξουμε και άγκυρα στο λιμάνι του παραδείσου...Αυτό που κρύβουν οι καραβοκύρηδες από το κοινό που έχει αναλάβει καθήκοντα μούτσου είναι ότι ο ορίζοντας βρίσκεται πάντα σε σταθερή απόσταση από τους οφθαλμούς και η εντύπωση ότι τον πλησιάζεις είναι αυτό που σε κάνει να τραβάς κουπί με την ελπίδα ότι θα φτάσεις έστω σε λιμάνι, ας μην είναι ο παράδεισος, πριν εξαντληθείς και σε πετάξουν από το πλοίο σαν σαβούρα...
Συμπέρασμα: δεν έχει σημασία το είδος του παραμυθιού. Σημασία έχει η διήγηση να γίνεται με πειστικό τρόπο...

ΜΑΡΙΝΑ ΔΑΠΟΝΤΗ