Φρικαλέο! «Βάτραχος Χριστός» για να πουν πως κάνουν…τέχνη!

Την περασμένη εβδομάδα, μια νέα φοιτητική εκπομπή, επ ονόματι «Κάθοδος του Τζόναθαν», βρέθηκε μέσα στη γκαλερί τέχνης στο Penn State Abington.
Η έκθεση είναι μέρος του διεπιστημονικού προγράμματος «TransMedia Narratives» του σχολείου, που αποτελείται από μια σειρά από… καλλιτεχνικές δημιουργίες και ένα μυθιστόρημα που όλοι μαζί λένε μια ιστορία.

Το κεντρικό κομμάτι της παράστασης – ή τουλάχιστον εκείνο που τραβάει όλη την προσοχή είναι ο Christus Ranae, στα λατινικά, ή «Frog Christ», ένα γλυπτό ενός βάτραχου σε ένα σταυρό. Ο βάτραχος είναι φτιαγμένος από πηλό, και ο σταυρός σχεδιάστηκε από ξύλο σιδηροδρομικών.

Υπάρχει επίσης ένα αγκαθωτό στέμμα αγκαθιών με χρυσό φύλλο γύρω από το κεφάλι του βατράχου που χρησιμοποιήθηκε για να προκαλέσει το αίμα που στάζει από τις πληγές που προκλήθηκαν από τη σταύρωση.

Αυτού του είδους η… τέχνη δεν έχει περάσει αδιαμαρτύρητα! Όπως αναμενόταν έχει προσβάλει πολλούς σπουδαστές και στελέχη, που βλέπουν τον εν λόγω βάτραχο ως αντιχριστιανική δήλωση μίσους. Την προηγούμενη Τρίτη 60 μαθητές και μέλη του Πανεπιστημίου συγκεντρώθηκαν στη γκαλερί για να εκφράσουν τις αντιρρήσεις τους.

«Πρόκειται για αντι-χριστιανική κοροϊδία που μεταμφιέζεται ως τέχνη», δήλωσε ο καθηγητής κοινωνιολογίας Karen Bettez Halnon. «Είμαι καθολικός χριστιανός, και είμαι ιδιαίτερα προσβεβλημένος. Αυτή είναι η αντιχριστιανική ομιλία μίσους. Είναι προσβλητικό. » σχολίασε και συμπλήρωσε «Εάν αποφασίζαμε τον επόμενο μήνα να κρεμάσουμε μια σβάστικα ή να κρεμάσουμε μια τρανσέξουαλ από ένα σχοινί, τότε όλοι διαμαρτύροντας. Ή κάτι από το Ισλάμ. Όλα αυτά αποτελούν μέρος της δίωξης των Χριστιανών που συμβαίνει στη χώρα αυτή τη στιγμή ».

Σύμφωνα με τον καλλιτέχνη, οι άνθρωποι έχουν παρανοήσει την πρόθεσή του.

«Ήταν πραγματικά σουρεαλιστικό», λέει ο Philly Mag. «Πολλοί άνθρωποι αμφισβητούν την πρόθεσή μου. Εγώ ο ίδιος δηλώνω ότι είμαι χριστιανός και νομίζω ότι η εικόνα δεν είναι προσβλητική – λόγω της πρόθεσης μου » σημειώνει και εξηγεί πως το έργο του υποστηρίζει μια «ευρύτερη αφήγηση από ολόκληρη την παράσταση και το συνοδευτικό γραφικό μυθιστόρημα και η ανησυχία του είναι ότι οι άνθρωποι που εξοργίζονται από το γλυπτό δεν το εκλαμβάνουν στο πλήρες του πλαίσιο ή δεν προσπαθούν να το καταλάβουν μέσα σε μεγαλύτερη κλίμακα. «