Έντονες αντιδράσεις και σοβαρά ερωτήματα προκαλεί στον αγροτικό κόσμο το πλαίσιο των Σχεδίων Βελτίωσης 2026, καθώς όλο και περισσότεροι παραγωγοί διαπιστώνουν ότι οι όροι συμμετοχής δεν είναι απλώς αυστηροί, αλλά πρακτικά απροσπέλαστοι για τη μεγάλη πλειονότητα των αγροτών.
Παρά τους υψηλούς προϋπολογισμούς και τα εντυπωσιακά ποσοστά ενίσχυσης που παρουσιάζονται στα χαρτιά, η πραγματικότητα στο χωράφι είναι διαφορετική: κόφτες, αποκλεισμοί και τεχνικά φίλτρα που τελικά οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα – λίγοι να μπορούν να ενταχθούν, οι πολλοί να μένουν εκτός.
Κόφτες που δεν «πιάνει» ο πραγματικός αγρότης
Οι προϋποθέσεις ένταξης απαιτούν:
υψηλή τυπική απόδοση,
συγκεκριμένο αγροτικό τζίρο,
κεφάλαια για ίδια συμμετοχή,
«καθαρό» ιστορικό χωρίς προηγούμενες πληρωμές από Σχέδια Βελτίωσης.
Αυτό σημαίνει ότι ο μέσος αγρότης, που παλεύει με αυξημένο κόστος, καθυστερημένες πληρωμές και μειωμένο εισόδημα, αποκλείεται εξ αρχής. Όχι επειδή δεν θέλει να επενδύσει, αλλά επειδή απλά δεν μπορεί να περάσει τα φίλτρα.
Ο καθολικός αποκλεισμός παλαιών δικαιούχων
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί ο όρος που αποκλείει όσους έχουν ήδη πληρωθεί έστω και μία φορά από προηγούμενα Σχέδια Βελτίωσης. Πρόκειται για μια επιλογή που αναιρεί κάθε έννοια συνέπειας και αξιοπιστίας: αντί να επιβραβεύονται όσοι υλοποίησαν σωστά τις επενδύσεις τους, τίθενται εκτός.
Αγρότες και μελετητές κάνουν λόγο για πρωτοφανή πρακτική, που δεν συναντάται σε προηγούμενες προγραμματικές περιόδους.
Πάνε τα λεφτά σε λίγους;
Στην ύπαιθρο διατυπώνονται πλέον ανοιχτά υπόνοιες ότι τα Σχέδια Βελτίωσης δεν σχεδιάστηκαν για τον «πολλό κόσμο», αλλά για συγκεκριμένες κατηγορίες εκμεταλλεύσεων που έχουν:
πρόσβαση σε κεφάλαια,
υψηλούς τζίρους,
πλήρη τεχνική υποστήριξη,
και τη δυνατότητα να «κουμπώσουν» άψογα στους όρους.
Χωρίς να κατονομάζεται κανείς, το ερώτημα τίθεται αμείλικτα:
πρόκειται για πρόγραμμα αγροτικής ανάπτυξης ή για εργαλείο που τελικά ευνοεί τους ίδιους και τους ίδιους;
Όταν η πολιτική αποκόπτεται από την πραγματικότητα
Την ώρα που η εξισωτική αποζημίωση καθυστερεί και «σπάει» σε μικροποσά, τα Σχέδια Βελτίωσης θα έπρεπε να λειτουργούν ως ανάσα και διέξοδος. Αντί γι’ αυτό, μετατρέπονται σε ακόμη έναν μηχανισμό αποκλεισμού.
Το αποτέλεσμα είναι αγανάκτηση, καχυποψία και πλήρης απώλεια εμπιστοσύνης. Όταν ο αγρότης βλέπει ότι ούτε πληρώνεται στην ώρα του ούτε μπορεί να επενδύσει, το μήνυμα που λαμβάνει είναι ξεκάθαρο: το σύστημα δεν είναι φτιαγμένο γι’ αυτόν.
Το ερώτημα που μένει αναπάντητο
Αν τα Σχέδια Βελτίωσης δεν απευθύνονται στον ενεργό, πραγματικό αγρότη της περιφέρειας, τότε: σε ποιον ακριβώς απευθύνονται;
Και κυρίως:
θα υπάρξουν διορθώσεις ή το 2026 θα γραφτεί ως άλλη μια χρονιά χαμένων ευκαιριών για την ελληνική γεωργία;
📢 ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ για να φανεί η αλήθεια
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου