Η Σταυρούλα Μπουκουβάλα κηδεύτηκε σήμερα Πέμπτη στον ναό του Αγίου Αθανασίου στο Προάστιο του δήμου Παλαμά Καρδίτσας. Η 47χρονη ήταν μία από τις συνολικά πέντε εργάτριες που έχασαν τη ζωή τους στο δυστύχημα στο εργοστάσιο της μπισκοτοβιομηχανίας “Βιολάντα” στα Τρίκαλα.
Η οικογένεια της 47χρονης, φίλοι και συνάδελφοί της την αποχαιρέτησαν με βουβό πόνο.
Στην εκπομπή Live News του Mega μίλησε ο γιος της.
“Δεν ήταν στη μοίρα της να φύγει τόσο νέα με τόσο άδικο και βίαιο τρόπο, η μοίρα της ήταν να ζήσει μέχρι τα βαθιά γεράματα αλλά όπως καταλαβαίνω κάποιοι άλλοι παρενέβησαν σε αυτή τη μοίρα και μας στέρησαν αυτό που είχαμε και αξίζαμε”.
Και συνέχισε:
“Η μητέρα μου για μένα ήταν τα πάντα, ήταν το στήριγμά μου, συνομιλούσαμε καθημερινά πολλαπλές φορές, πολύ καλή επικοινωνία, πολύ καλές σχέσεις. Με λίγα λόγια στην ουσία μου στέρησαν ένα κομμάτι του εαυτού μου”.
“Τριτοκοσμικός κρατήρας” το εργοστάσιο
“Η μητέρα μου έκανε τα πάντα για μας, πήγαινε σε αυτό το μέρος το οποίο ήταν ένας τριτοσκομικός κρατήρας και κει πέρα δυστυχώς ξεψύχησε με έναν άδικο τρόπο και έναν πολύ βίαιο τρόπο. Σίγουρα υπεύθυνη είναι η ίδια η εταιρεία, το πρόσωπο της εταιρείας, ο μηχανικός του κτιρίου κι οποιοιδήποτε άλλοι αρμόδιοι έχουν περάσει υπογραφές για την κατάσταση του κτιρίου. Γιατί προφανώς, όπως όλοι γνωρίζουμε με βάση τη λογική, δεν γίνεται να υπάρξει ένα υγιές δίκτυο, ένα υγιές εργασιακό περιβάλλον, το οποίο να είναι ασφαλές, όχι κατ’ όνομα. Έμπρακτα.”
Ο γιος της Σταυρούλας Μπουκουβάλα, όταν ερωτήθηκε εάν η μητέρα του του είχε πει κάτι για τις συνθήκες εργασίας της, απάντησε ναι, αλλά όχι για το αέριο.
“Η μητέρα μου δεν έλεγα πάρα πολλά, έκανε τα πάντα για μας, εγώ τη ρώταγα για τη δουλειά της. Δεν ήταν ευχαριστημένη. Και με το προσωπικό, το ανώτερο προσωπικό, οι υπεύθυνοι που λέμε, δεν ήταν οι κατάλληλοι άνθρωποι να διευθύνουν μια επιχείρηση. Δεν ήταν αρμόδιοι.
Εκεί επικρατούσε στην ουσία ένα μπάχαλο. Κούραση πολλή, πρόνοια για τους εργαζόμενους καμία, τι να σας πω, η μητέρα μου πήγαινε εκεί μόνο για μας, να σπουδάσουμε, να φύγουμε. Εγώ συνήθως της έλεγα να παραιτηθεί και να βρει κάτι καλύτερο. Και μου λέτε κι εσείς τι θα κάνετε; Και γω της λέω μην σε νοιάζει για μας, εσύ να σαι καλά. Και καταλήξαμε εδώ που καταλήξαμε. Προφανώς δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα φτάναμε σε αυτό το σημείο. Εγώ μιλούσα περισσότερο για σωματική και ψυχική κούραση. Δεν περίμενα ότι θα ανατιναχτεί μέσα σ’ ένα μανιτάρι και θα καίγεται για ώρες στους 1000 βαθμούς.”
“Αισθάνομαι ότι μου δίνει δύναμη να βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου ώστε να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι και μέχρι τότε δεν θα ησυχάζει κανένας μας. Αυτοί οι άνθρωποι οι σοβαροφανείς εταιρείες, τα “πρότυπα” που αποδείχτηκαν εν τέλει τριτοκοσμικά… μέχρι τότε δεν θα σταματήσει κανένας μας και ειδικά εγώ μέχρι να πάνε όσοι φταίνε στη φυλακή. Γιατί χτες, έμαθα τα δυσάρεστα νέα που απελευθερώθηκαν και εύχομαι μέσα από την ψυχή μου να ξανακούσω αυτή την είδηση και μέχρι να μην έχω πια συνείδηση, αυτοί να παραμένουν εκεί”.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου