Γράφει ο Νικόλαος Παντελιός
Λένε πως ζούμε μέρες ειρήνης.
Κι όμως, οι νεκροί γύρω μας αυξάνονται.
Νέοι που έπεσαν για ύπνο και δεν ξύπνησαν ποτέ.
Οικογένειες που έμαθαν την αλήθεια από ένα τηλεφώνημα.
Κι κάθε φορά ακούμε τις ίδιες λέξεις, "Ατύχημα", "Λάθος", "Σύμπτωση", "Ξαφνικά", "Δεν αποδείχθηκε τίποτα".
Πόσες φορές μπορεί κάτι να είναι σύμπτωση;
Πόσες ζωές χρειάζονται για να υπάρξει έστω μια ερώτηση;
Κι πόσες ερωτήσεις για να υπάρξει ευθύνη;
Όχι δεν υπάρχει πόλεμος, έτσι πιστεύουμε τουλάχιστον.
Κι όμως, οι νεκροί υπάρχουν.
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει εχθρός.
Αλλά ο χειρότερος εχθρός είναι εδώ, ανάμεσά μας και το όνομα του είναι σάπιο Κράτος.
Ο αιώνιος εχθρός του ελληνικού έθνους.
Κι όμως, καθημερινά, αθώα θύματα πληρώνουν το τίμημα.
Οι άνθρωποι σήμερα δεν προστατεύονται. Εκτίθενται.
Οι αποφάσεις των ισχυρών δεν λογαριάζουν ανθρώπινες ζωές, δεν τους ενδιαφέρει η ζωή μας.
Και το χειρότερο είναι ότι εμείς, έχουμε μάθει να το δεχόμαστε.
Στην αρχή θυμώσαμε.
Μετά κουραστήκαμε.
Στο τέλος σωπάσαμε.
Όταν ο θάνατος γίνεται ρουτίνα, κάτι μέσα μας έχει ήδη χαθεί.
Ένας άτυπος πόλεμος που ποτέ δεν ανακοινώθηκε αλλά υπάρχει.
Γι’ αυτό και δεν θα σταματήσει ποτέ.
Κι τα θύματά του δεν τιμώνται ως θύματα πολέμου.
Θάβονται γρήγορα,
για να μη χαλάσει η "νέα κανονικότητα".
Κι όλα αυτά είναι επιλογές, οι δικές μας επιλογές.
Οι κομματικές μας επιλογές, οι διασυνδέσεις αποφασίζουν ποιος ζει και ποιος πεθαίνει.
Τα κομματόσκυλα που υπηρετούν συμφέροντα, όχι τον πολίτη.
Οι μίζες από έργα, οι σπατάλες, η λεηλασία δημόσιου χρήματος, έχουν γίνει τρόπος ζωής για λίγους.
Οι υποδομές δεν υπάρχουν γιατί τα λεφτά έχουν φαγωθεί.
Από μεγάλες οικογένειες, από ισχυρά πρόσωπα, από "γνωστούς άγνωστους" που ζουν και καθορίζουν τη μοίρα όλων μας.
Οι δρόμοι μας, τα νοσοκομεία, τα τρένα, τα σχολεία, τα δίκτυα ασφάλειας, οι λεγόμενες υποδομές, όλα γίνονται σκάνδαλα και όχι υπηρεσίες προς τον πολίτη όπως θα έπρεπε.
Και κάπου εκεί το δικαστικό σώμα και οι νόμοι.
Νόμοι που δεν εφαρμόζονται όπως θα άρμοζε σε μια κοινωνία που επιμένει να λέγεται δημοκρατική.
Για τους ισχυρούς, η ατιμωρησία είναι κανόνας.
Για τους αδύναμους, η δικαιοσύνη έχει γίνει ανέκδοτο.
Κάθε έργο, κάθε προμήθεια, κάθε απόφαση, φέρει την υπογραφή της σήψης.
Κάθε πολιτικός που μας κυβερνάει, αν δεν είναι θύμα των συμφερόντων, είναι συνένοχος.
Κάθε δημόσιος υπάλληλος που σιωπά, που συναινεί, που κοιτάει τη θέση του, είναι μέρος του προβλήματος.
Κι εμείς έχουμε μάθει σαν υπάκουοι σκλάβοι να ζούμε με αυτήν την αδικία.
Να ανεχόμαστε τον θάνατο, την ανικανότητα, τη διαφθορά και την αδικία.
Να σωπαίνουμε και να κανονικοποιούμε το λάθος και το σάπιο.
Αλλά η αλήθεια είναι μια.
Κάθε νεκρός, κάθε οικογένεια που θρηνεί, κάθε αδικία που μένει ατιμώρητη,
φωνάζει ότι η δημοκρατία δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση.
Ο άτυπος αυτός πόλεμος, που κανείς δεν ανακοίνωσε, έχει μονοδιάστατους κανόνες.
Να κερδίζουν οι ισχυροί.
Να χάνουν οι αθώοι.
Να συνεχίζεται η σήψη ατιμώρητη.
Μέχρι να υπάρξει κάποτε αφύπνιση, μέχρι να σπάσει η σιωπή,
μέχρι να δουν οι πολίτες ότι η δύναμη δεν ανήκει στους λίγους,
αυτός ο πόλεμος θα συνεχίζεται.
Και κάθε θύμα θα θυμίζει ότι η αλήθεια δεν πεθαίνει.
Όσο κι αν προσπαθούν να την θάψουν.
ΥΓ Τέμπη, Μάτι, Μάνδρα, εξπρές Σαμινα… εργοστάσια που καίγονται, φωτιές και πλημμύρες, θάνατοι από ανύπαρκτο κρατικό μηχανισμό.
Νέοι που φεύγουν ξαφνικά, πιθανόν από τα πειραματικά σκευάσματα Covid-19, θανάσιμα τροχαία σε δρόμους-καρμανιόλες.
Ο θάνατος γίνεται καθημερινότητα,κι όμως, οι υπεύθυνοι συνεχίζουν ανενόχλητοι, οι μίζες κυκλοφορούν, τα σκάνδαλα αυξάνονται και οι οικογένειες μετρούν νεκρούς χωρίς καμία δικαιοσύνη.
Γιατί η "δικαιοσύνη" υπακούει εντολές άνωθεν στην Κολομβία των Βαλκανίων.
Γιατί η ισονομία και η δημοκρατία θα έπρεπε να είναι άρρηκτα δεμένες με τη δικαιοσύνη, όταν ένα από αυτά λείπει, τότε η νομιμότητα πεθαίνει.
Κι αντί για δικαιοσύνη, υπάρχει μόνο η στρατηγική καταστρατήγησης των πολιτών, στο όνομα του χρήματος και των συμφερόντων των ισχυρών.
Με εκτίμηση Νικόλαος Παντελιός εκπρόσωπος τύπου Π.Ο.Ε.Υ. Πανελλήνια Ομάδα Επαγγελματιών Υγείας
Το άρθρο στο προσωπικό μου μπλοκ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου