Όταν το σχολείο κακοποιεί και το Kράτος σιωπά

 

Η υπόθεση της γυμνασιάρχισσας στο Νέο Σούλι Σερρών δεν αποτελεί εξαίρεση. Αποτελεί σύμπτωμα. Ένα ακόμη αποκαλυπτικό επεισόδιο ενός παγιωμένου, συντεχνιακού και βαθιά αδιαφανούς μηχανισμού που λειτουργεί εδώ και δεκαετίες στον χώρο της εκπαίδευσης, επιτρέποντας σε ακατάλληλα πρόσωπα να παραμένουν στις σχολικές αίθουσες και να ασκούν εξουσία πάνω σε παιδιά.

Υπουργείο, περιφερειακές διευθύνσεις, υπηρεσιακά συμβούλια και κάθε είδους θεσμικές «επιτροπές» επιδίδονται συστηματικά σε ένα παιχνίδι μετακύλισης ευθυνών. Όλοι γνωρίζουν. Κανείς δεν πράττει. Το καθήκον χάνεται μέσα στη γραφειοκρατία και η ευθύνη διαλύεται στην αδιαφορία.

Θα μου επιτραπεί η αναφορά σε ένα προσωπικό βίωμα.

Πρόσφατα, σε κοινωνική εκδήλωση, συνάντησα παιδικό φίλο. Μέσα στη συνηθισμένη κουβέντα για τη δουλειά και την οικογένεια, ο τόνος του άλλαξε απότομα. Με εμφανή θυμό και βαθιά ανησυχία άρχισε να μου περιγράφει την ψυχολογική κατάρρευση της κόρης του, μαθήτριας γυμνασίου, εξαιτίας της συμπεριφοράς καθηγήτριας σε σχολείο της Ανατολικής Θεσσαλονίκης.

Μίλησε για συστηματικές προσβολές μπροστά σε ολόκληρη την τάξη, για λεκτικές επιθέσεις χωρίς καμία παιδαγωγική αιτία, για χαμηλές βαθμολογίες ως μέσο τιμωρίας και εξευτελισμού. Για πρακτικές που συνιστούν ξεκάθαρα σχολικό εκφοβισμό.

Το παιδί αρνείται πλέον να πάει σχολείο. Έχει αποσυρθεί. Έχει χάσει κάθε διάθεση για δραστηριότητες που μέχρι πρότινος αγαπούσε.

Καθώς τον άκουγα, συνειδητοποίησα ότι αυτή την ιστορία την είχα ξανακούσει.

Πριν από περίπου δέκα χρόνια, άλλος φίλος μου περνούσε ακριβώς τα ίδια με τον γιο του. Το ίδιο σχολείο. Οι ίδιες συμπεριφορές. Η ίδια απόγνωση. Τότε, μου είχε ζητήσει να αναδείξω δημοσιογραφικά την υπόθεση, πιστεύοντας ότι η δημόσια έκθεση θα λειτουργούσε αποτρεπτικά.

Λίγες ημέρες αργότερα, όμως, υπαναχώρησε. Είχε λάβει διαβεβαιώσεις από τη διεύθυνση του σχολείου και τον σύλλογο γονέων ότι «το ζήτημα θα λυθεί». Του μίλησαν για προσωπικές δυσκολίες της εκπαιδευτικού, για ανάγκη κατανόησης, για αποφυγή πειθαρχικών διαδικασιών. Άλλωστε, όπως του ειπώθηκε, βρισκόταν λίγο πριν τη συνταξιοδότηση. «Λίγη υπομονή», του ζήτησαν.

Οι ομοιότητες των δύο αφηγήσεων ήταν ανατριχιαστικές.

Ζήτησα από τον πρώτο φίλο το όνομα της εκπαιδευτικού. Τηλεφώνησα στον δεύτερο. Η απάντηση ήταν αφοπλιστική.

Ο ίδιος άνθρωπος.

Το ίδιο γυμνάσιο.

Δέκα χρόνια διαφορά.

Δεκάδες παιδιά στο μεταξύ.

Μια εκπαιδευτικός με επαναλαμβανόμενα σοβαρά ζητήματα συμπεριφοράς παραμένει στη θέση της, προστατευμένη από ένα κλειστό, συντεχνιακό σύστημα που γνωρίζει, αλλά σιωπά. Που βλέπει, αλλά καλύπτει. Που επιλέγει τη θεσμική αδράνεια αντί για την προστασία των μαθητών.

Στους κόλπους της εκπαίδευσης είναι κοινό μυστικό ότι υπηρετούν και πρόσωπα ακατάλληλα για τον ρόλο τους. Κανείς, όμως, δεν τα αγγίζει. Είτε από φόβο, είτε από αδιαφορία, είτε από μια στρεβλή αντίληψη «συναδελφικής αλληλεγγύης». Δεν είναι τυχαίο ότι ο συγκεκριμένος κλάδος αντιστάθηκε όσο κανένας άλλος σε κάθε απόπειρα ουσιαστικής αξιολόγησης. Και δεν είναι λιγότερο αποκαλυπτικό ότι η πολιτεία, παρότι διακηρύσσει την επιβολή της, παραμένει σήμερα θεατής.

Το αποτέλεσμα είναι τραγικά προβλέψιμο: παιδιά φοβισμένα, γονείς εξαντλημένοι και ένα κράτος που αποδεικνύεται ανίκανο να προστατεύσει τους πιο αδύναμους.

Υ.Γ. Τα στοιχεία των γονέων, του σχολείου και της συγκεκριμένης εκπαιδευτικού βρίσκονται στη διάθεση κάθε αρμόδιας αρχής. Εφόσον, βεβαίως, υπάρξει κάποια που θα αποφασίσει να ασκήσει τις ευθύνες που της αναλογούν.

Πηγή: The Opinion