Σωπάσανε τα τρένα πια
Γίνανε οι κραυγές σπαθιά
τα δάκρυά τους μάχες
κι οι αγκαλιές τους μείνανε
άδειες μα και μονάχες
Τα τρένα πάνε κι έρχονται
σωπάσανε και κείνα
εκάνανε τον πόνο τους
στο ψέμα τους βιτρίνα
Πάνω μου πάτα να σωθείς
στις ράγες ένας ήχος
κι οι ποιητάδες της οργής
γράφουνε με το στήθος
Όλα καταλαγιάσανε
στη νεκρική κοιλάδα
και η ελπίδα ξέφτισε
σ'ανέμους και λιακάδα
Μονάχα μάνες και ψυχές
σύντροφοι,πατεράδες
θρήνος γινήκαν και σκιές
σε μέρες αποφράδες
Ακόμα έχουνε στ'αυτιά
σαν φτάσω,θα σε πάρω
μα στην ψυχή τους κουβαλούν
καθημερνά τον χάρο
Γίνανε οι κραυγές σπαθιά
τα δάκρυα λεπίδες
μα ο φονιάς τους πολεμά
τους κλέβει τις ελπίδες
Σωπάσανε τα τρένα πια
δεν κλαιν πάνω στις ράγες
ανήθικοι και ηθικοί
γίναν "αδερφοφάδες"
Όχλος,φωνές,παραίτηση
παντού μπαχαλοσύνη
και κάπου στον απόηχο
γλιστρά η δικαιοσύνη
Κι ο ποιητής στην πένα του
σκύβει και γράφει στίχους
με θαμπωμένα όνειρα
μες του χαρτιού τους τοίχους
Ελευθερία Λάππα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου