ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ
Λένε πως κάποτε, σε έναν τόπο που είχε περάσει πολλούς χειμώνες, οι άνθρωποι ξέχασαν πώς άναβε η φωτιά. Όχι γιατί δεν είχαν ξύλα, αλλά γιατί ο καθένας φύλαγε το μικρό του σπίρτο μόνο για τον εαυτό του. Οι νύχτες μεγάλωναν, τα σπίτια κρύωναν και οι δρόμοι άδειαζαν.
Μια μέρα, ένας άνθρωπος άναψε ένα μικρό κερί στο παράθυρό του. Δεν φώτισε τον τόπο. Φώτισε όμως το σκοτάδι μπροστά του. Κάποιος απέναντι το είδε και άναψε κι εκείνος. Ύστερα άλλος. Κανείς δεν έδωσε εντολή. Κανείς δεν περίμενε να φανεί το αποτέλεσμα. Απλώς στάθηκαν πιστοί στη μικρή τους φλόγα.
Και τότε ο τόπος ζεστάθηκε ξανά.
Αδελφοί και αδελφές του Δικτύου Ελληνισμού, καθώς ξεκινά μια νέα εβδομάδα, θέλουμε να σας συνοδεύσουμε με έναν λόγο απλό και αληθινό. Όχι για να σας καθοδηγήσουμε από ψηλά, αλλά για να περπατήσουμε μαζί.
Στον πυρήνα όλων όσων κάνουμε, στέκει ο Χριστός. Όχι ως ιδέα, αλλά ως πρόσωπο που μας καλεί καθημερινά σε πίστη, ταπείνωση και αγάπη. Σε έναν κόσμο που συχνά παγώνει από φόβο και διχασμό, η πίστη δεν είναι καταφύγιο φυγής· είναι πηγή δύναμης για να μείνουμε άνθρωποι.
Μέσα από αυτή την πίστη, στεκόμαστε και ως Έλληνες. Όχι για να υψώσουμε τον εαυτό μας πάνω από άλλους, αλλά για να θυμηθούμε τι σημαίνει μέτρο, παιδεία, ευθύνη και προσφορά. Το ελληνικό πνεύμα δεν γεννήθηκε για να κλειστεί σε μουσεία, αλλά για να ζήσει μέσα στον άνθρωπο, στις πράξεις του, στον τρόπο που στέκεται δίπλα στον άλλον.
Αυτή η κοινότητα μπορεί να γίνει δεσμός ενότητας. Μια οικογένεια όπου ο ένας δεν αφήνει τον άλλον μόνο. Όπου η χαρά μοιράζεται και ο πόνος δεν κρύβεται. Όπου, σε κάθε καιρό, στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον — όχι από υποχρέωση, αλλά από αγάπη.
Σας καλούμε αυτή την εβδομάδα να κρατήσετε τη δική σας μικρή φλόγα αναμμένη. Να τη φυλάξετε με προσευχή, με πράξη, με λόγο καλό. Να θυμάστε πως κανείς δεν είναι μικρός σε αυτόν τον δρόμο. Κάθε βήμα, κάθε καλή πρόθεση, κάθε σιωπηλή προσφορά έχει αξία.
Η αρχή γίνεται πάντα από το λίγο.
Και το λίγο, όταν μοιράζεται, γίνεται πολύ.
Η ιστορία των λαμπαδηδρόμων
Σε έναν αγώνα παλιό, οι λαμπαδηδρόμοι δεν έτρεχαν για να φτάσουν πρώτοι. Έτρεχαν για να μη σβήσει η φλόγα. Ο ένας παρέδιδε στον άλλον προσεκτικά, με σεβασμό, γνωρίζοντας πως αν έπεφτε η λαμπάδα, θα σκοτείνιαζε ο δρόμος για όλους.
Κανείς δεν θυμόταν στο τέλος ποιος ξεκίνησε.
Όλοι όμως θυμόντουσαν ότι η φλόγα έφτασε.
Αδελφοί και αδελφές,
αυτή την εβδομάδα, ας γίνουμε λαμπαδηδρόμοι ελπίδας. Ο καθένας από εμάς κρατά κάτι πολύτιμο: την πίστη στον Χριστό και το φως του ελληνικού πνεύματος. Δεν χρειάζεται να κάνουμε όλοι τα ίδια, ούτε να βρισκόμαστε στα ίδια μέρη. Χρειάζεται μόνο να μεταφέρουμε τη φλόγα εκεί όπου ζούμε και μπορούμε.
Άλλος με λόγο παρηγορητικό.
Άλλος με πράξη στήριξης.
Άλλος με προσευχή αθόρυβη.
Άλλος με παρουσία σταθερή.
Μην υποτιμάς ό,τι μπορείς να κάνεις. Ο Χριστός δεν ζήτησε ποτέ μεγαλεία· ζήτησε καρδιά. Και η Ελλάδα που αγαπάμε δεν στηρίχθηκε σε κραυγές, αλλά σε ανθρώπους που στάθηκαν όρθιοι στις μικρές καθημερινές μάχες.
Σας καλούμε να συμμετέχετε σε αυτή την κοινή προσπάθεια:
να μιλήσετε, να ακούσετε, να στηρίξετε, να προτείνετε, να προσευχηθείτε. Να νιώσετε ότι ανήκετε σε μια οικογένεια που δεν διαλύεται στον πρώτο άνεμο.
Αν κάποια μέρα κουραστείτε, θυμηθείτε: κάποιος άλλος κρατά τη λαμπάδα δίπλα σας. Αν δείτε τον άλλον να λυγίζει, σταθείτε κοντά του. Έτσι μόνο προχωρά ο δρόμος.
Ας γίνει αυτή η εβδομάδα αρχή ανανέωσης.
Αρχή ενότητας.
Αρχή ζεστασιάς.
Με τον Χριστό οδηγό και με το ελληνικό πνεύμα ζωντανό,
προχωράμε μαζί —
ώστε η φλόγα να μη σβήσει ποτέ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου