Οι μεγάλες δυνάμεις τρέμουν ότι αν οι διαπραγματεύσεις στο Ομάν καταρρεύσουν, ο δρόμος για το «δεύτερο χτύπημα» είναι πλέον ορθάνοιχτος
Οπλανήτης παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τις εξελίξεις στο ενεργειακό «Ελ Ντοράντο» της Μέσης Ανατολής. Αν και οι συνομιλίες στο Μουσκάτ του Ομάν ξεκίνησαν με μια αμυδρή αχτίδα αισιοδοξίας, το παρασκήνιο είναι πιο σκοτεινό από ποτέ. Το διπλωματικό «δίδυμο» του Τραμπ, ο Στιβ Γουίτκοφ και ο γαμπρός του Πρόεδρου, Τζάρεντ Κούσνερ, βρέθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο με την ιρανική αντιπροσωπεία, σε μια προσπάθεια να αποτραπεί μια παγκόσμια ανάφλεξη, την ώρα που οι στόλοι των ΗΠΑ έχουν μετατρέψει τον Κόλπο σε «σιδηρά θάλασσα».
1. Το σκακιστικό παζάρι: Πυρηνικά vs πύραυλοι
Ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών, Αμπάς Αρακτσί, ήταν ξεκάθαρος: «Συζητάμε μόνο για τα πυρηνικά. Τελεία!». Η Τεχεράνη επιμένει με πείσμα στο δικαίωμά της να εμπλουτίζει ουράνιο στο έδαφός της, δηλώνοντας όμως ανοιχτή σε μια «έντιμη» υποχώρηση όσον αφορά την καθαρότητα και το επίπεδο της επεξεργασίας. Σε αντάλλαγμα, οι Ιρανοί ζητούν το αδιανόητο για την Ουάσινγκτον: την άμεση και ολική άρση των κυρώσεων σε πετρέλαιο και τράπεζες, αλλά και την απομάκρυνση των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων που «στραγγαλίζουν» τη χώρα τους. Για την κυβέρνηση Τραμπ, όμως, ο εμπλουτισμός εντός του Ιράν παραμένει η απόλυτη «κόκκινη γραμμή», καθώς θεωρείται ο δρόμος για την κατασκευή ατομικής βόμβας.
2. Το «μαστίγιο» των κυρώσεων και η Αμερικανική αρμάδα
Ενώ οι διπλωμάτες ανταλλάσσουν φακέλους στο Ομάν, η Ουάσινγκτον δείχνει τα δόντια της. Την ίδια ώρα που οι συνομιλίες ήταν σε εξέλιξη, οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν νέες, σκληρές κυρώσεις σε 14 πλοία του «σκιώδους στόλου» του Ιράν, χτυπώντας το παράνομο εμπόριο πετρελαίου που συντηρεί την οικονομία της Τεχεράνης. Ο Τραμπ έχει συγκεντρώσει μια τεράστια «αρμάδα» στον Ινδικό Ωκεανό, με αεροπλανοφόρα και βομβαρδιστικά stealth, προειδοποιώντας ότι «κακά πράγματα» θα συμβούν αν δεν υπάρξει συμμόρφωση. Αυτή η πίεση έρχεται σε μια στιγμή που το εσωτερικό του Ιράν βράζει από τις πρόσφατες αιματηρές καταστολές διαδηλώσεων, με τον Τραμπ να χρησιμοποιεί την εσωτερική αστάθεια ως μοχλό πίεσης.
3. Τα «αγκάθια» που πνίγουν την ειρήνη
Ο Πυρηνικός Εφιάλτης: Από το 2003, το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν είναι η «ανοιχτή πληγή» της περιοχής. Με τον εμπλουτισμό να αγγίζει το 60%, μια ανάσα από το 90% που απαιτείται για τη βόμβα, ο Τραμπ διεμήνυσε: «Συμφωνία ή Βόμβες».
Οι Βαλλιστικοί Πύραυλοι: Το Ιράν διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα οπλοστάσια στη Μέση Ανατολή, το οποίο θεωρεί την «ασπίδα» του. Ο Μάρκο Ρούμπιο επιμένει ότι χωρίς περιορισμό στους πυραύλους, καμία συμφωνία δεν είναι βιώσιμη, ενώ ο Νετανιάχου παρομοιάζει το πυραυλικό πρόγραμμα με «καρκινικό οζίδιο».
Οι Περιφερειακοί «Πληρεξούσιοι»: Ο «Άξονας της Αντίστασης» (Χαμάς, Χεζμπολάχ, Χούθι) παραμένει η μεγάλη πρόκληση. Παρά τις ήττες τους και την πτώση του Άσαντ στη Συρία, αυτές οι ομάδες αρνούνται να αφοπλιστούν, με τη Χεζμπολάχ να δηλώνει ότι ο επόμενος πόλεμος θα είναι «ένας πόλεμος για όλους».
4. Φόβοι για το «αναπόφευκτο»
Οι μεγάλες δυνάμεις τρέμουν ότι αν οι διαπραγματεύσεις στο Ομάν καταρρεύσουν, ο δρόμος για το «δεύτερο χτύπημα» είναι πλέον ορθάνοιχτος. Ο Τραμπ, με τα ποσοστά αποδοχής του να πιέζουν, ξέρει ότι ένας βομβαρδισμός του «παλιού εχθρού» θα συσπειρώσει τους Αμερικανούς. Από την άλλη, το Ιράν, μαθημένο να επιβιώνει κάτω από κυρώσεις για δεκαετίες, προετοιμάζεται για έναν ασύμμετρο πόλεμο που θα αιματοκυλήσει ολόκληρη την πετρελαιοπαραγωγική περιοχή.
Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν θέλουν τον πόλεμο, αλλά αν μπορούν να τον αποφύγουν. Με τις απαιτήσεις του Τραμπ να χαρακτηρίζονται «αδύνατες» από την Τεχεράνη, ο χρόνος κυλά αντίστροφα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου