Ένα παλιό κουτί από μπισκότα συνήθως. Από εκείνα τα στρογγυλά και πεντανόστιμα.
Κι από μέσα έβγαιναν κλωστές, ή απομεινάρια από λεπτό μαλλί πλεξίματος, σε χρώματα κόκκινο και άσπρο.
Τα δάχτυλα της μανας ή της γιαγιας, έμπειρα και τρυφερά, άρχιζαν να πλέκουν. Σιγά-σιγά γεννιόταν ένα λεπτό, λεπτούτσικο βραχιολάκι.
Το Μαρτάκι.
Μας το περνούσαν στον καρπό με μεγάλη προσοχή. Ισως και μια χάντρα θαλασσιά.
«Για να μη σε πιάσει ο ήλιος», έλεγαν.Και για να μη μας πιάσει το μάτι εκτος απ τον ήλιο
Γιατί ο καιρός άνοιγε. Ή θα άνοιγε σύντομα. Η άνοιξη ερχόταν, και μαζί της το φως.
Ήταν κάτι μικρό, σχεδόν ασήμαντο.
Κι όμως, έκρυβε μέσα του προστασία και αγάπη
Δεν ξέρω αν το έθιμο κρατάει ακόμα όπως τότε.
Ξέρω όμως πως, όσο με αφορά, το Μαρτάκι δεν ήταν ποτέ απλώς ένα βραχιολάκι ήταν κατι άλλο και μου το φορούσαν πάντα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου