Ο Μανωλιός από τα Σφακιά ακολουθούσε τον δήμαρχο, που ήταν και κουμπάρος του, στα πανηγύρια.
Σε ένα πανηγύρι που είχαν πάει, του λέει ο δήμαρχος: — «Εσύ, Μανωλιό, που ξέρεις καλές μαντινάδες, δε μας λες καμία να περάσει η ώρα;»
Λέει λοιπόν ο Μανωλιός: — «Αν είστε πέντε, φύγετε, κι αν είστε δέκα, ελάτε. Το κρητικό μου μαχαίρι κανένα δε φοβάται — ανοξείδωτο!»
Μετά από μία-δύο εβδομάδες, σε ένα άλλο πανηγύρι, του ζητάει πάλι ο δήμαρχος να πει μαντινάδα. Λέει λοιπόν ο Μανωλιός: — «Αν είστε πέντε, φύγετε, κι αν είστε δέκα, ελάτε. Το κρητικό μου μαχαίρι κανένα δε φοβάται — ανοξείδωτο!»
Σε κάθε πανηγύρι ο Μανωλιός έλεγε την ίδια μαντινάδα. Μια μέρα, λοιπόν, αγανακτισμένος ο δήμαρχος του λέει: — «Καλά ρε Μανωλιό, όλα τα άλλα, αλλά το «ανοξείδωτο» στο τέλος πού κολλάει;»
Απαντάει ο Μανωλιός: — «Κατέχω εγώ, ρε σύντεκνε. Έτσι το γράφει πάνω η μαχαίρα μου!»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου