Όλοι έχουμε κάνει πράγματα για τα οποία δεν είμαστε περήφανοι, γιατί είμαστε άνθρωποι και κάνουμε λάθη. Κάποιες φορές, σε μια απεγνωσμένη στιγμή μοναξιάς ή σε μια λανθασμένη προσπάθεια να μας προσέξουν, λέμε ψέματα που καταλήγουν σε απαγορευμένα μυστικά.
Αλλά πώς κοιτάς κάποιον στα μάτια κάθε μέρα όταν το ίδιο πράγμα που τελικά τον έκανε να σου φερθεί με καλοσύνη δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα απαίσιο ψέμα; Πριν από περίπου τέσσερα χρόνια, μια γυναίκα γνώρισε έναν άνδρα. Η σχέση τους ήταν έντονη – μια κρύο, μια ζέστη.
Ήταν μια σχέση τοξική – αλλά και παθιασμένη. Κράτησε για δύο ολόκληρα χρόνια. Εκείνη ήταν 19 και εκείνος 23.
“Μια σχέση τοξική και παθιασμένη”
«Τσακωνόμασταν, κλαίγαμε, φωνάζαμε και σπρώχναμε ο ένας τον άλλο στο δρόμο. Μετά κοιμόμασταν μαζί – όλα αυτά πολλές φορές κάθε εβδομάδα, για τα πάνω από τα δύο χρόνια που τα είχαμε», εξήγησε.
«Όσο εξουθενωτικό κι αν ήταν αυτό, δεν μπορούσαμε να αφήσουμε ο ένας τον άλλο. Χωρίζαμε για μια εβδομάδα, και μετά εκείνος μου άφηνε λουλούδια στο σπίτι, και ξαναβγαίναμε μαζί. Ήμασταν νέοι, ερωτευμένοι, χωρίς καμία συνειδητοποίηση ότι απλώς δεν μπορούμε να είμαστε μαζί».
«Την προτελευταία φορά που χωρίσαμε, είχαμε έναν τεράστιο καβγά και σταματήσαμε να μιλάμε, και αυτή τη φορά κράτησε περισσότερο από μια εβδομάδα. Μου έλειπε, αλλά δεν μπορούσα να του στείλω πρώτη εγώ».
Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης του χωρισμού, αρρώστησε και έπρεπε να πάει στο νοσοκομείο, αλλά αυτό δεν είχε καμία σχέση με εκείνον ή τη σχέση τους.
Ενώ νοσηλευόταν, ένας φίλος που γνώριζε και τον σύντροφό της την πήρε σε βιντεοκλήση στο FaceTime και είδε ότι καθόταν στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Ήθελαν να μάθουν γιατί βρισκόταν εκεί.
Χωρίς να μπορεί και η ίδια να εξηγήσει τον λόγο, η γυναίκα είπε στον κοινό τους φίλο ότι απέβαλε.
Ίσως να το έκανε επειδή ήξερε πως ο φίλος θα ενημέρωνε τον σύντροφό της, και εκείνος θα πήγαινε να τη βρει.
Ίσως αυτό ήταν ο πραγματικός λόγος, γιατί ο σύντροφός της την πήρε αμέσως τηλέφωνο, όλο αναστάτωση και απαιτώντας να μάθει σε ποιο νοσοκομείο βρισκόταν.
Εκείνη δεν του είπε πού ήταν.
«Ο φίλος μας επέμενε να με πάρει και με πάει στο σπίτι του, όπου βλέπω ότι εκείνος της έχει αφήσει δώρα και ένα σημείωμα ζητώντας μου να τον καλέσω όταν νιώσω έτοιμη.
Τότε με πλημμύρισαν οι ενοχές και άρχισα να κλαίω. Ο φίλος μου νόμιζε πως έκλαιγα λόγω της αποβολής. Ωστόσο εγώ είχα πλέον συνειδητοποιήσει τι ψέμα είχα πει και πόσο απαίσιος άνθρωπος είμαι», πρόσθεσε.
«Μου τηλεφωνεί λίγες μέρες αργότερα και επιμένει να τον δω. Βρισκόμαστε, και είναι απολύτως συντετριμμένος για την αποβολή, η οποία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ψέμα».
«Πλέον ήταν αργά να παραδεχτώ πως ήταν ψέμα και το γεγονός ότι τον έβλεπα να νοιάζεται τόσο πολύ με έκανε να απομακρύνομαι ακόμη περισσότερο απ’ την αλήθεια, οπότε συνέχισα να υποκρίνομαι.
Μου λέει ότι θέλει να είναι εκεί για μένα, και μου λέει πώς εκείνη τη νύχτα πήγε σε κάθε κοντινό νοσοκομείο για να με βρει, αλλά δεν τα κατάφερε».
Ξανασυναντήθηκαν και πέρασαν άλλους έξι μήνες μαζί – πριν χωρίσουν οριστικά.
Στη διάρκεια αυτών των έξι μηνών, την βασάνιζαν οι ενοχές.
«Δεν μπορούσα πια να αντέξω τις τύψεις»
Δεν μίλησαν ποτέ για την υποτιθέμενη αποβολή της, αλλά ο σύντροφός της πίστευε πραγματικά ότι είχε συμβεί, και αυτό οδήγησε σε μια πιο υγιή σύνδεση μεταξύ τους.
Η ίδια και ο σύντροφός της δεν τσακώνονταν, το πάθος εξακολουθούσε να υπάρχει, αλλά δεν υπήρχε πλέον η δηλητηριώδης τοξικότητα που είχε καταστρέψει τη σχέση τους.
«Δεν μπορούσα πια να αντέξω τις τύψεις και αποφάσισα να χωρίσω μαζί του οριστικά, όσο κι αν δεν το ήθελα. Ένιωθα ότι του άξιζε κάτι καλύτερο, γιατί δεν επρόκειτο να ομολογήσω, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορούσα να κοιμάμαι στο ίδιο κρεβάτι μαζί του», συνέχισε.
«Ήταν απελπισμένος, με ρωτούσε γιατί και προσπαθούσε να με πείσει να μείνω. Τελικά ταξίδεψα μόνη μου στο εξωτερικό για 3 μήνες, ώστε αυτός ο χωρισμός να είναι οριστικός. Δεν ξαναβρεθήκαμε ποτέ.»
«Τώρα είναι σε μια νέα σχέση, και από όσα άκουσα, είναι πολύ ευτυχισμένος. Του εύχομαι ό,τι καλύτερο. Αυτό ήταν ένα βρώμικο μυστικό ανάμεσα σε μένα και το σύμπαν για τα τελευταία 4 χρόνια, μέχρι σήμερα. Συγγνώμη».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου