Η φράση «ἔξεστι Κλαζομενίοις ἀσχημονεῖν» δεν είναι απλώς μια αρχαία ειρωνεία· είναι ένας μηχανισμός σκέψης που επανέρχεται κάθε φορά που η εξουσία προσπαθεί να δικαιολογήσει το αδικαιολόγητο.
Στην περίπτωση των Κλαζομενίων, οι Σπαρτιάτες δεν μπορούσαν να τους τιμωρήσουν, ήταν σύμμαχοι. Οπότε τι έκαναν;
Δεν διόρθωσαν τη συμπεριφορά.
Την… νομιμοποίησαν.
Και ταυτόχρονα την εξέθεσαν.
Αυτό ακριβώς το μοτίβο βλέπουμε και στη σύγχρονη πολιτική σκηνή.
Όταν ισχυρές δυνάμεις —όπως οι ΗΠΑ επί Donald Trump— ανοίγουν μέτωπα, προκαλούν εντάσεις, αποσταθεροποιούν διεθνείς ισορροπίες ή «παίζουν» με την έννοια του πολέμου και της σύγκρουσης, συχνά δεν υπάρχει ουσιαστική τιμωρία.
Αντίθετα, δημιουργείται ένα ιδιότυπο καθεστώς ανοχής.
Σαν να λέει η διεθνής κοινότητα:
👉 «ἔξεστι τοῖς ἰσχυροῖς ἀσχημονεῖν».
Δηλαδή:
στους ισχυρούς επιτρέπεται να κάνουν ό,τι για τους άλλους θα ήταν απαράδεκτο.
Όπως οι Κλαζομένιοι «λέρωσαν τους θώκους» χωρίς συνέπειες, έτσι και σήμερα βλέπουμε πολιτικές που θα θεωρούνταν σκανδαλώδεις ή επικίνδυνες — αλλά περνούν, επειδή προέρχονται από ισχυρούς παίκτες.
Και εδώ βρίσκεται η ειρωνεία της ιστορίας:
• Η ανοχή δεν είναι αποδοχή.
• Είναι δημόσια καταγραφή της ασχήμιας.
Οι Σπαρτιάτες δεν είπαν «καλώς έπραξαν».
Είπαν: «να, αυτοί είναι, δείτε τους».
Έτσι και σήμερα, κάθε φορά που «νομιμοποιείται» μια προκλητική πολιτική ή μια επικίνδυνη επιλογή, δεν σημαίνει ότι γίνεται αποδεκτή.
Σημαίνει ότι καταγράφεται.
Και η φράση ζει ακόμα, όχι ως δικαιολογία, αλλά ως καθρέφτης:
👉 Ποιοι είναι οι «Κλαζομένιοι» της εποχής μας;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου