Σε μια κοινωνία γερ(ασ)μένη, σκυφτή, σχεδόν παραιτημένη, θυμωμένη, πληγωμένη, και βαθιά άπιστη, η ευγένεια αρχίζει να μοιάζει προκλητική. Σαν μια πράξη αναρχική.
Κι όμως, μέσα σ αυτή τη σκληρότητα που βιωνουμε, υπάρχει μια εικόνα:
ένας κρίνος που σκίζει το φύλλο για να βγει στο φως.
Δημιουργεί χώρο χωρίς θόρυβο. Με μια δύναμη ήσυχη, σχεδόν αόρατη, διαπερνά το εμπόδιο και ανθίζει. Καθαρός, απλός, ακέραιος.
Έτσι είναι και η ευγένεια.
Είναι αβίαστη διείσδυση. Είναι δύναμη που δεν έχει ανάγκη να επιβεβαιωθεί με ένταση. Είναι η ικανότητα να παραμένεις καθαρός μέσα στη σύγχυση, απλός μέσα στην υπερβολή, ανθρώπινος μέσα στην αποξένωση.
Ο ευγενικός άνθρωπος παρεξηγείται. Θεωρείται αδύναμος, αφελής ή ακόμα και ύποπτος. Γιατί δεν “παίζει το παιχνίδι”. Δεν φωνάζει, δεν επιτίθεται, δεν υποκύπτει. Και έτσι, άθελά του, εκθέτει τη γύμνια μιας κοινωνίας που έχει ξεχάσει πώς να συνυπάρχει.
Χρειάζεται δύναμη για να είσαι αυτός ο κρίνος.
Να σκίζεις το βάρος που σε καλύπτει χωρίς να χάνεις την καθαρότητά σου. Να βγαίνεις στο φως χωρίς να μολύνεσαι από το σκοτάδι που διέσχισες.
Η ευγένεια, λοιπόν, δεν είναι αδυναμία. Είναι πράξη εσωτερικής κυριαρχίας.
Και ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο “θράσος” σήμερα είναι αυτό: να επιμένεις να ανθίζεις.
Ίσως γι’ αυτό, κάθε νέα προσπάθεια που επιχειρεί να εμφανιστεί στον δημόσιο χώρο με καθαρότητα, απλότητα και έναν διαφορετικό τόνο, μοιάζει σαν εκείνον τον κρίνο. Όπως το ξεκίνημα του πολιτικού εγχειρήματος της Μαρίας Καρυστινού που, δοκιμάζει να διαρρήξει το βαρύ φύλλο μιας αφυδατωμένης, πραγματικότητας.
Και τώρα
Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν αναγνωρίζουμε ακόμη το θάρρος της καθαρότητας όταν το βλέπουμε.
Κι όταν έχεις μπροστά στα μάτια σου το λευκό και το γκρίζο, να έχεις τη διάκριση της συνειδητής επιλογής. Να μη συνηθίζεις τη σκιά ως κανονικότητα, ούτε να φοβάσαι το φως επειδή σε εκθέτει.
Γιατί, στο φινάλε, δεν είναι μόνο τι βλέπουμε.
Είναι τι επιλέγουμε να γίνουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου