«Laura, Go Home»: Η στιγμή που η εξουσία χάνει την ψυχραιμία της

Υπάρχουν πολιτικές στιγμές που δεν χρειάζονται αποδείξεις ,αποκαλύπτονται από μόνες τους, μέσα από τον τρόπο που αντιδρά η εξουσία. Το σύνθημα «Laura, Go Home», ακόμη και ως παραπολιτική υπερβολή, δεν είναι απλώς μια γραφική εικόνα. Είναι η συμπύκνωση ενός πολιτικού αντανακλαστικού: όταν ο έλεγχος πλησιάζει, η ψυχραιμία εξαφανίζεται.

Η Λάουρα Κοβέσι δεν είναι πολιτικός αντίπαλος. Δεν διεκδικεί ψήφους, δεν παρεμβαίνει σε εκλογές, δεν ανήκει σε εγχώριες ισορροπίες. Εκπροσωπεί έναν μηχανισμό ελέγχου. Και αυτό ακριβώς είναι που ενοχλεί. Όχι η παρουσία της, αλλά η επιμονή της να ανοίγει φακέλους που για χρόνια έμεναν κλειστοί.

Σε αυτό το περιβάλλον, η «αγανάκτηση» που διαρρέει από κυβερνητικούς κύκλους δεν είναι ιδεολογική. Είναι αμυντική. Μεταμφιέζεται σε ρητορική περί «εθνικής κυριαρχίας», επιχειρεί να βαφτίσει τον έλεγχο ως «παρέμβαση» και καταλήγει να παράγει εικόνες που ισορροπούν ανάμεσα στο σουρεαλιστικό και το ανησυχητικό.

Γιατί τι πραγματικά σημαίνει ένα «Go Home» προς μια Ευρωπαία Εισαγγελέα; Σημαίνει ότι η λογοδοσία γίνεται ενοχλητική. Ότι η διαφάνεια αποκτά όρια. Ότι ο έλεγχος, όταν παύει να είναι βολικός, μετατρέπεται σε απειλή.

Και κάπου εκεί, η αντίφαση γίνεται κραυγαλέα. Η ίδια πολιτική δύναμη που επί χρόνια επένδυσε στην ευρωπαϊκή κανονικότητα ως επιχείρημα αξιοπιστίας, σήμερα δείχνει να δυσφορεί όταν αυτή η κανονικότητα λειτουργεί στην πράξη. Όχι στα λόγια, αλλά στους φακέλους, στις έρευνες, στα στοιχεία.

Η εικόνα, λοιπόν, δεν είναι απλώς σατιρική. Είναι αποκαλυπτική. Δεν αφορά πρόσωπα, αλλά μια νοοτροπία εξουσίας που δεν έχει μάθει να ελέγχεται και όταν ελέγχεται, αντιδρά με τον μόνο τρόπο που γνωρίζει: επιτιθέμενη στον ελεγκτή.

Το ζήτημα, τελικά, δεν είναι αν θα ακουστεί ποτέ ένα τέτοιο σύνθημα. Είναι ότι υπάρχει το υπόβαθρο για να ειπωθεί.

Και αυτό λέει περισσότερα από οποιαδήποτε δήλωση.

Γράφει ο Παρατηρητικός