Πολιτική Xυδαιότητα Xωρίς Φρένα: Ο Αμετανόητος κ. Γεωργιάδης

 

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή που η ειρωνεία παύει να είναι επικοινωνιακό εργαλείο και μετατρέπεται σε καθαρή θεσμική απρέπεια. Ο Άδωνις Γεωργιάδης, με την τελευταία του επίθεση στη Λάουρα Κοβέσι, δεν έκανε απλώς ένα «στραβοπάτημα»· επιβεβαίωσε για πολλοστή φορά έναν πολιτικό κυνισμό που αγγίζει τα όρια της χυδαιότητας.

Η Δημοκρατία ως «Ενόχληση»
Η αποστροφή του πως «έχουμε δημοκρατία όσο μας το επιτρέπει η κ. Κοβέσι» είναι ένας πραγματικός κόλαφος για το κράτος δικαίου.

Είναι πολιτικά χυδαίο να παρουσιάζεται ο έλεγχος για τη διαφθορά και τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος ως «τυραννική παρέμβαση».

Είναι προκλητικό να επιχειρείται η γελοιοποίηση μιας εισαγγελικής λειτουργού, την ώρα που η ελληνική κοινωνία ζητά απαντήσεις για τα Τέμπη και το πάρτι στον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Αμετανόητος μπροστά στις ευθύνες
Ο κ. Γεωργιάδης εμφανίζεται αμετανόητος. Αντί να απολογηθεί για τη διαχείριση των ευρωπαϊκών πόρων ή να διευκολύνει το έργο της δικαιοσύνης, επιλέγει τον δρόμο του «πολιτικού τραμπουκισμού». Η στρατηγική του είναι σαφής:

Απαξίωση του θεσμού: Αν δεν σου αρέσει ο έλεγχος, βγάλε τον ελεγκτή «εχθρό της πατρίδας».

Αποπροσανατολισμός: Μετάτρεψε το σκάνδαλο σε προσωπική βεντέτα για να ξεχαστεί η ουσία.

Το τέλος της σοβαρότητας
Η στάση αυτή δεν προσβάλλει μόνο την Ευρωπαία Εισαγγελέα· προσβάλλει τη νοημοσύνη των πολιτών. Όταν ένας υπουργός επιτίθεται με τέτοιο ύφος σε όσους ερευνούν το «βαθύ κράτος» και τις πελατειακές σχέσεις, ουσιαστικά ομολογεί την αδυναμία του να απαντήσει με επιχειρήματα.

Η πολιτική χυδαιότητα μπορεί να χαρίζει μερικά λεπτά δημοσιότητας στα social media ή να συσπειρώνει ένα φανατικό ακροατήριο, αλλά ταυτόχρονα διαβρώνει τα θεμέλια της θεσμικής σοβαρότητας. Ο κ. Γεωργιάδης, πιστός στον εαυτό του, συνεχίζει να πορεύεται χωρίς αιδώ, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι η δημοκρατία δεν απειλείται από τους εισαγγελείς, αλλά από εκείνους που φοβούνται τον έλεγχό τους.

Γράφει ο Παρατηρητικός