Το σκίτσο του "Dr Dro" λέει με 3 ατάκες αυτό που η φιλοσοφία προσπαθεί να εξηγήσει αιώνες. Όλοι βλέπουμε τα στραβά του κόσμου. Σχεδόν όλοι θέλουμε να αλλάξουν. Ελάχιστοι όμως κοιτάμε στον καθρέφτη πρώτα.
1. Το παράδοξο της διαμαρτυρίας
Στο πρώτο καρέ, η απάντηση είναι ομόφωνη. Ποιος είναι ευχαριστημένος με πολέμους, αδικία, ακρίβεια, τοξικότητα στα social, κλιματική κρίση; Κανείς. Η γκρίνια είναι το πιο δημοκρατικό άθλημα. Μας ενώνει. Είναι εύκολο να συμφωνήσουμε στο τι δεν μας αρέσει, γιατί δεν κοστίζει τίποτα. Η ευθύνη είναι πάντα κάποιου άλλου: των πολιτικών, των πλουσίων, της "κοινωνίας", της προηγούμενης γενιάς.
2. Το κόστος της δράσης
Στο δεύτερο καρέ τα χέρια λιγοστεύουν δραματικά. Από το "δεν μου αρέσει" στο "θέλω να το αλλάξω" μεσολαβεί ένα χάσμα: η προσπάθεια. Για να διορθώσεις τον κόσμο πρέπει να ξοδέψεις χρόνο, χρήμα, ενέργεια, φήμη. Να συγκρουστείς. Να ρισκάρεις. Ξαφνικά η αλλαγή δεν είναι αφηρημένη ιδέα αλλά προσωπικός λογαριασμός. Κι εκεί πολλοί κάνουμε πίσω.
3. Ο ελέφαντας στο δωμάτιο: Εγώ
Το τρίτο καρέ είναι η γροθιά. "Ποιος προτίθεται να διορθώσει πρώτα τον εαυτό του;" Σιωπή. Γιατί εδώ δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Δεν φταίει το σύστημα, δεν φταίει ο καπιταλισμός, δεν φταίνε οι άλλοι. Φταις εσύ.
Η ψυχολογία το λέει fundamental attribution error: κρίνουμε τους άλλους από τις πράξεις τους, αλλά τον εαυτό μας από τις προθέσεις μας. Ζητάμε ειλικρίνεια από τους πολιτικούς ενώ λέμε ψέματα στο βιογραφικό. Θέλουμε λιγότερη κατανάλωση ενώ αλλάζουμε κινητό κάθε χρόνο. Απαιτούμε ευγένεια ενώ βρίζουμε ανώνυμα στο ίντερνετ.
Από τον Σωκράτη στον Τολστόι
Ο ομιλητής στο σκίτσο δεν είναι τυχαία γέρος με γενειάδα. Θυμίζει Σωκράτη. "Ο ανεξέταστος βίος ου βιωτός ανθρώπω", έλεγε. Αν δεν εξετάσεις τον εαυτό σου, δεν ζεις πραγματικά.
Ο Τολστόι το έθεσε αλλιώς: "Όλοι σκέφτονται να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανείς δεν σκέφτεται να αλλάξει τον εαυτό του". 2000 χρόνια μετά, το σκίτσο αποδεικνύει ότι δεν προχωρήσαμε και πολύ.
Η αυτοδιόρθωση δεν είναι ενοχή. Είναι δύναμη. Είναι το μόνο πεδίο που ελέγχεις 100%. Ο κόσμος αλλάζει από έξω προς τα μέσα μόνο με πολέμους και νόμους. Αλλάζει από μέσα προς τα έξω με κουλτούρα. Και η κουλτούρα είναι το άθροισμα των προσωπικών μας επιλογών.
Η άβολη αλήθεια
Το σκίτσο μας φέρνει αντιμέτωπους με μια άβολη αλήθεια: Ο κόσμος που δεν μας αρέσει, φτιάχτηκε από ανθρώπους σαν εμάς. Με τις μικρές μας υποχωρήσεις, τις βολικές μας τυφλότητες, την αναβλητικότητά μας.
Οπότε την επόμενη φορά που θα σηκώσεις χέρι για να πεις "φταίνε οι άλλοι", ρώτα πρώτα: εγώ τι έκανα σήμερα για να είμαι μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος;
Γιατί η επανάσταση που πετυχαίνει είναι πάντα η προσωπική. Όλες οι άλλες απλώς αλλάζουν τους παίκτες, όχι το παιχνίδι.Posted by Nik Giovan
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου