Πιερρακάκης: O Mόνιμος απολογητής μιας πολιτικής υπέρ των ισχυρών

 

Ο Κυριάκος Πιερρακάκης εξελίσσεται σταθερά σε κάτι πολύ περισσότερο από έναν απλό υπουργό της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αναλαμβάνει πλέον τον ρόλο του μόνιμου απολογητή μιας πολιτικής που μετατρέπει την κοινωνική ασφυξία σε «ευρωπαϊκή αναγκαιότητα» και την ακρίβεια σε δήθεν φυσικό φαινόμενο απέναντι στο οποίο κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα.

Με ύφος τεχνοκρατικής βεβαιότητας και σχεδόν διδακτικό τόνο, επιχειρεί να πείσει την κοινωνία ότι δεν υπάρχουν περιθώρια παρεμβάσεων, ότι οι «κανόνες των Βρυξελλών» δεν επιτρέπουν αλλαγές και ότι η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να ακολουθεί έναν μονόδρομο δημοσιονομικής πειθαρχίας.

Μόνο που αυτός ο μονόδρομος φαίνεται να ισχύει αποκλειστικά για τους πολίτες.

Γιατί όταν πρόκειται για τα υπερκέρδη των ενεργειακών ομίλων, για την ασύδοτη αγορά, για τις ανεξέλεγκτες αυξήσεις στα βασικά αγαθά ή για τα τεράστια συμφέροντα που θησαυρίζουν μέσα στην κρίση, τότε οι περίφημοι «ευρωπαϊκοί περιορισμοί» εξαφανίζονται ως διά μαγείας.

Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο απλή από ό,τι προσπαθεί να παρουσιάσει ο υπουργός. Η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει αποδεχθεί παρεμβάσεις όπως η μείωση ενεργειακών φόρων, η στοχευμένη μείωση ΦΠΑ και η φορολόγηση των λεγόμενων «ουρανοκατέβατων κερδών». Αρκετές ευρωπαϊκές χώρες προχώρησαν ήδη σε τέτοια μέτρα, επιχειρώντας έστω και περιορισμένα να προστατεύσουν τις κοινωνίες τους.

Στην Ελλάδα όμως, η κυβέρνηση επιλέγει κάτι διαφορετικό: να παρουσιάζει κάθε φιλολαϊκή παρέμβαση ως περίπου αδύνατη, επικίνδυνη ή δημοσιονομικά ανεύθυνη. Και ο Πιερρακάκης έχει αναλάβει να ντύνει αυτή την επιλογή με τον μανδύα της «λογικής» και της «ευρωπαϊκής συμμόρφωσης».

Στην πραγματικότητα όμως δεν πρόκειται για αδυναμία. Πρόκειται για βαθιά πολιτική επιλογή.

Μια επιλογή που θεωρεί σχεδόν ιερή την προστασία των ισχυρών οικονομικών παικτών, ενώ αντιμετωπίζει την κοινωνία ως μηχανισμό παραγωγής φόρων, υπερπλεονασμάτων και επικοινωνιακής διαχείρισης.

Ο υπουργός εμφανίζεται ολοένα και περισσότερο ως ο άνθρωπος που προσπαθεί να πείσει τους πολίτες ότι πρέπει να συμβιβαστούν με τη φτωχοποίηση, την ακρίβεια και την αίσθηση αδιεξόδου, γιατί δήθεν «έτσι λειτουργεί η Ευρώπη».

Μόνο που η κοινωνία αρχίζει να αντιλαμβάνεται πως η Ευρώπη χρησιμοποιείται απλώς ως άλλοθι.

Γιατί οι κανόνες γίνονται εξαιρετικά ευέλικτοι όταν πρόκειται να εξυπηρετηθούν μεγάλα συμφέροντα, τραπεζικοί όμιλοι ή ισχυροί οικονομικοί παίκτες. Αντίθετα, όταν τίθεται θέμα ουσιαστικής ανακούφισης της κοινωνίας, τότε ξαφνικά παρουσιάζονται ως απαραβίαστοι και αδιαπραγμάτευτοι.

Και κάπου εκεί καταρρέει όλο το κυβερνητικό αφήγημα περί «αναγκαστικών επιλογών». Γιατί αυτό που παρουσιάζεται ως τεχνοκρατική αναγκαιότητα δεν είναι τίποτε άλλο από μια βαθιά ταξική πολιτική επιλογή.

Γράφει ο Παρατηρητικός