Υπήρχε κάποτε η πολιτική συνέπεια. Στη σύγχρονη πολιτική αγορά, επιβραβεύεται κάτι πολύ πιο χρήσιμο: η ευελιξία. Να μπορείς να χωράς παντού.
Να επιβιώνεις με όλους.
Να φωτογραφίζεσαι δίπλα σε κάθε εξουσία χωρίς ποτέ να νιώθεις άβολα.
Να αλλάζεις πολιτική στέγη με την άνεση που άλλοι αλλάζουν εταιρεία κινητής τηλεφωνίας.
Και κάπως έτσι γεννιέται ο απόλυτος πολιτικός τύπος της εποχής μας: ο γυρολόγος της εξουσίας.Δεν έχει ιδεολογία. Έχει GPS.
Πάντα βρίσκει πού φυσά ο άνεμος και καταφέρνει να τρυπώνει την κατάλληλη στιγμή από τη σωστή πόρτα.
ΝΔ; Μέσα.
ΣΥΡΙΖΑ; Μέσα.
ΠΑΣΟΚ; Μέσα κι εκεί.
Και αν αύριο ανοίξει νέος πολιτικός φορέας, μην ανησυχείτε… θα βρίσκεται ήδη στην πρώτη σειρά πριν ακόμα κρεμαστεί η ταμπέλα.
Το εντυπωσιακό δεν είναι καν η διαδρομή. Το εντυπωσιακό είναι πως αυτό το μοντέλο όχι μόνο δεν αποδοκιμάζεται, αλλά συχνά επιβραβεύεται.
Θέσεις, ρόλοι, προβολή, δημόσιο βήμα, πολιτική ανακύκλωση χωρίς τέλος.
Σαν να λειτουργεί ένα αόρατο σύστημα που λέει:
«Όσο πιο εύκολα προσαρμόζεσαι, τόσο πιο χρήσιμος γίνεσαι».
Και οι συνεπείς; Οι άνθρωποι που πλήρωσαν πολιτικό κόστος για τις ιδέες τους; Οι πολιτικοί που αρνήθηκαν να γίνουν χαμαιλέοντες;
Οι πολίτες που ακόμα πιστεύουν πως η πολιτική πρέπει να έχει στοιχειώδη ηθική συνέχεια;
Αυτοί μάλλον θεωρούνται αφελείς.
Γιατί στην Ελλάδα του 2026, η συνέπεια αντιμετωπίζεται περίπου ως πολιτική ανικανότητα. Ενώ η ασυνέπεια βαφτίζεται «διεύρυνση».
Η μεταπήδηση γίνεται «υπέρβαση».
Και ο πολιτικός γυρολόγος παρουσιάζεται ως «πολύτιμη προσθήκη».
Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο όσοι γυρίζουν από κόμμα σε κόμμα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι τα κόμματα που τους υποδέχονται κάθε φορά σαν να ανακάλυψαν ξαφνικά τον χαμένο πολιτικό Μεσσία.
Και μετά απορούν γιατί οι πολίτες γυρίζουν την πλάτη στην πολιτική.
Γράφει ο Παρατηρητικός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου