Παιχνίδια με την «φωτιά» βρίσκονται σε εξέλιξη στο Αιγαίο καθώς οι σπασμωδικές κινήσεις της Αθήνας ενισχύουν την τουρκική απειλή.
Η Αθήνα προέβει σε επικίνδυνες, χωρίς λογική κινήσεις και μάλιστα εις διπλούν:
Μετέφεραν δύο συστοιχίες Patriot στην αρχή σε Διδυμότειχο και Κάρπαθο, για να τις επιστρέψουν τώρα πίσω στην Αττική, επιχειρώντας έτσι να καλύψουν «άλλες καταστάσεις» και είχαν αμέσως μετά την «φαεινή» ιδέα να αναπτύξουν δυο απροστάτευτα Mirage 2000-5 στην Κάρπαθο, κυριολεκτικά στην μέση του πουθενά, χωρίς υποστήριξη και τις κατάλληλες υποδομές.
Τα Patriot χρειάζονται α/α προστασία από ένα πλήρες αναπτυγμένο δίκτυο, αλλιώς αν τοποθετηθούν μόνα τους σε μία περιοχή κινδυνεύουν να καταστραφούν σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, χωρίς να έχουν δυνατότητες επιβιωσιμότητας.
Η μετακίνησή τους σε Κάρπαθο και Διδυμότειχο ήταν λάθος εξαρχής και στην πραγματικότητα έγινε για ένα μόνο λόγο: Γιατί όταν ανοίγουν οι αποθήκες και μεταφέρονται βλήματα κανείς δεν ξέρει πραγματικά που μπορεί να καταλήξουν…
Μάλιστα τώρα στην Κάρπαθο στην θέση των Patriot που επιστρέφουν στην Αττική, αποφάσισαν να στείλουν δύο Μirage 2000-5.
Τι σκοπεύουν να κάνουν; Προωθημένη σμηναρχία μάχης;
Αυτή την στιγμή υπάρχουν τρεις, στην Λήμνο, στην Σκύρο και στην ανατολική Κρήτη.
Αν πρόκειται για κάτι τέτοιο, η συζήτηση τότε αφορά μία ολόκληρη βάση.
Όμως, όλες οι βάσεις έχουν πλήρη αντιαεροπορική κάλυψη και ειδικά η Σκύρος στην οποία έχουν αναπτυχθεί Patriot και SHORADs.
Στην Κάρπαθο πως προτίθενται να είναι σταθμεύουν μόνιμα δύο μαχητικά Mirage 2000-5; Μία επίθεση με drones αρκεί για να εξουδετερωθούν.
Εκεί δεν υπάρχουν ούτε α/α συστήματα, ούτε συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης.
Και πως θα υποστηριχτούν τα μαχητικά; Δεν υπάρχουν αποθήκες βλημάτων, μηχανικοί και τεχνικοί. Δεν υπάρχουν υπόστεγα για την προστασία τους. Πού θα διαμένουν οι πιλότοι;
Τέτοιες κινήσεις δείχνουν περισσότερο μία πολιτική ηγεσία η οποία κάνει κινήσεις απλώς για να δείχνει ότι κάπως αντιδρά απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα των τελευταίων ημερών.
Το ζήτημα όμως είναι αν θέλουν οι Τούρκοι να δημιουργήσουν μία πολεμική κρίση στο Αιγαίο.
Ίσως και να το θέλουν προσδοκώντας έτσι ότι θα επιφέρουν ένα πλήγμα στο ίδιο το Ισραήλ, το οποίο και θεωρούν τον μεγαλύτερο τους αντίπαλο στην περιοχή.
Οι Τούρκοι έχουν τέσσερα γεωγραφικά σημεία στα οποία μπορούν να πλήξουν τα συμφέροντα του Ισραήλ:
Στην Σομαλιλάνδη, την αποσχισθείσα περιοχή της Σομαλίας, την οποία ήδη έχει αναγνωρίσει ως ανεξάρτητη χώρα το Ισραήλ.
Στην Σομαλία οι Τούρκοι έχουν μία πολύ μεγάλη στρατιωτική βάση και στηρίζουν την κυβέρνηση του Μογκαντίσιου όπως και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας.
Στο Νότιο Σουδάν, μία χώρα η οποία αποτελεί δημιούργημα του Ισραήλ και προήλθε από την απόσπαση της τότε νότιας επικράτειας του εναπομείναντος πλέον Σουδάν, το οποίο υποστηρίζουν οι Τούρκοι.
Μάλιστα ο πόλεμος ουσιαστικά δεν τελειώνει ποτέ καθώς το Νότιο Σουδάν υποστηρίζει τις περιβόητες παραστρατιωτικές δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF).
Τις RSF υποστηρίζουν και τα ΗΑΕ ως «εκπρόσωποι» των Ισραηλινών στην περιοχή και μάλιστα ενεργά (το ίδιο κάνουν και στην Υεμένη).
Μπορούν να χτυπήσουν στην Κύπρο καθώς οι Τούρκοι ενοχλούνται ιδιαίτερα από την ισραηλινή παρουσία στο νησί και τέλος θεωρούν ότι μπορούν ακόμα να πλήξουν καίρια την Ελλάδα στο Αιγαίο.
Την αυτοπεποίθηση τους αυτή την στηρίζουν στην αδυναμία του ΠΝ στην συγκεκριμένη στιγμή (η ένταξη στον Στόλο μίας ανεπαρκώς εξοπλισμένης FDI δεν λύνει το πρόβλημα), αλλά κυρίως στην συντριπτική τους υπεροχή σε ότι αφορά τα επιθετικά drones.
Μπορεί να θέλουν λοιπόν να δείξουν στον μουσουλμανικό κόσμο ότι μπορούν να συντρίψουν την σύμμαχο του Ισραήλ (γιατί άλλο σύμμαχο οι Ισραηλινοί στην ευρύτερη περιοχή δεν έχουν) και ότι οι Ισραηλινοί δεν θα είναι ικανοί να κάνουν τίποτα γι’ αυτό.
Με λίγα λόγια να τους «εκθέσουν».
Το τουρκικό νομοσχέδιο στο πλαίσιο του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», με το οποίο αμφισβητεί την κυριαρχία 152 ελληνικών νησιών, νησίδων και βραχονησίδων στο Αιγαίο, χαρακτηρίζοντάς τα ως «αδιευκρίνιστης ιδιοκτησίας», είναι σαφές ότι έχει συγκεκριμένο σκοπό.
Νησιά τα οποία τουλάχιστον σε αυτά που αφορούν την Συνθήκη της Λωζάνης, είναι καθορισμένο το που ανήκουν.
Η Συνθήκη δεν τα κατονομάζει αλλά λέει ξεκάθαρα ότι όποιο νησί ανεξαρτήτως μεγέθους βρίσκεται πέρα από τα 3 ναυτικά μίλια από τις τουρκικές ακτές ανήκει στην Ελλάδα.
Συγκεκριμένα στο άρθρο 12 της Συνθήκης, αναφέρεται μεταξύ άλλων, ρητά ότι: “Εκτός αντιθέτων διατάξεων της παρούσης Συνθήκης, αι νήσοι αι κείμεναι εις μικροτέραν απόστασιν των τριών μιλιών της ασιατικής ακτής, παραμένουσιν υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν”.
Πουθενά βέβαια δεν διευκρινίζεται στη Συνθήκη της Λωζάνης (ούτε στο γαλλικό, ούτε στο αγγλικό κείμενο), αν πρόκειται για (αγγλικά) μίλια (1 αγγλικό μίλι=1.604,344 μέτρα) ή για (διεθνή) ναυτικά μίλια (1 ναυτικό μίλι=1.852 μέτρα).
Γιατί τα 3 αγγλικά μίλια ισούνται με 4.828,032 μ. ενώ τα 3 ναυτικά μίλια, είναι ίσα με 5.556 μ.
Απλά όλοι θεωρούν ότι πρόκειται για ναυτικά μίλια.
Σε ότι αφορά τα Δωδεκάνησα
Σύμφωνα με το άρθρο 16 της Συνθήκης της Λωζάνης: “Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των κάτωθι απαριθμουμένων νήσων, τουτέστι της Αστυπάλαιας, Ρόδου, Χάλκης, Καρπάθου, Κάσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύμνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψών, Σύμης και Κω, των κατεχομένων νυν υπό της Ιταλίας και των νησίδων των εξ αυτών εξαρτωμένων, ως και της νήσου Καστελλορίζου”.
Στα Δωδεκάνησα, υπάρχουν 1.139 “νησαία εδάφη”, σύμφωνα με το «Νησιολόγιο» του Γεώργιου Γιαγκάκη“.
Όπως γράφει ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Σβολόπουλος:
“Σε εφαρμογή της διάταξης αυτής (ενν. του άρθρου 15 της Συνθήκης της Λωζάνης), εντάχθηκαν ονομαστικά στη σφαίρα του εσωτερικού ιταλικού δικαίου οι νησίδες”.
Παραθέτουμε τον πλήρη κατάλογο των νησίδων αυτών.
Ανάμεσά τους βρίσκονται όπως βλέπετε, η Κίναρος (Chinaro), η Λέβιθα (Levita), το Αγαθονήσι (Gaidaro, όπως ήταν η ιταλική του ονομασία), Φαρμακονήσι (Farmaco), Σύρνα (Sirina), Αρκοί (Archi), Γυαλί (Yali) κι η Καλόλιμνος (Calolimno).
Το καθεστώς αυτό, επιβεβαιώθηκε από τη διμερή ιταλοτουρκική σύμβαση της 4ης Ιανουαρίου 1932 καθώς και το πρωτόκολλο της 28ης Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.
Με την πρώτη συμφωνία καθοριζόταν “η κυριότητα των νήσων, νησίδων και βράχων που βρίσκονται μεταξύ της νήσου Καστελλορίζου και των ακτών της Ανατολίας, καθώς και επί της νήσου Καρά-Αντά (Αρκόνησος, οποία παραχωρήθηκε στην Τουρκία)”, ενώ με τη δεύτερη καθορίζεται το υπόλοιπο τμήμα “των θαλασσίων ιταλοτουρκικών συνόρων”.
Η Άγκυρα αρνείται να αναγνωρίσει την ισχύ του Πρωτοκόλλου της 28ης Δεκεμβρίου 1932, ως μη επικυρωμένο από την τουρκική Εθνοσυνέλευση και μη κατατεθειμένου στη Γραμματεία της Κοινωνίας των Εθνών.
Όμως αυτό σύμφωνα με τον Κ. Σβολόπουλο, “δεν αίρει το γεγονός ότι τόσο με τη συνομολόγηση του Πρωτοκόλλου από επίσημους αντιπροσώπους των δύο κρατών, όσο και στη συνέχεια, μέσω της αλληλογραφίας μεταξύ των δύο υπουργών Εξωτερικών, το συγκεκριμένο καθεστώς της ιταλικής κυριαρχίας, όχι μόνο δεν αμφισβητήθηκε, αλλά και έγινε ρητά αποδεκτό από την τουρκική πλευρά”.
Εν συνεχεία σύμφωνα με το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης, της 10ης Φεβρουαρίου 1947, η ενσωμάτωση στην Ελλάδα των Δωδεκανήσων (14 που αναφέρονται ονομαστικά και των παρακείμενων νησίδων ονομαστικά καταχωρημένων) είχε συνδυαστεί με την πρόβλεψη του καθορισμού της διαδικασίας για τη μεταβίβασή τους στην Ελλάδα, με βάση προκαταρκτική συμφωνία της χώρας μας με το Ηνωμένο Βασίλειο.
Η μεταβίβαση έγινε στις 31 Μαρτίου 1947, οπότε ο Βρετανός διοικητής, Ταξίαρχος A.S. Parker και ο διάδοχός του, Αντιναύαρχος Περικλής Ιωαννίδης, υπέγραψαν το πρακτικό στις ελληνικές αρχές της διοίκησης των “στρατιωτικώς κατεχομένων εδαφών της Δωδεκανήσου”.
Η Ελλάδα, διαδεχόμενη την Ιταλία στην κυριαρχία της Δωδεκανήσου, κληρονόμησε ό,τι αυτή έλεγχε προηγουμένως.
Συνεπώς από άποψη συνθηκών η Ελλάδα είναι «νόμιμη και κατοχυρωμένη».
Αλλά οι συνθήκες δεν αρκούν και η Τουρκία θέλει να πάρει 152 νησιά με την βία και θεωρεί ότι μπορεί να το κάνει επιτυγχάνοντας τριπλό σκοπό:
Ήττα της Ελλάδας, ήττα του Ισραήλ και επίδειξη στον μουσουλμανικό κόσμο ότι είναι η ηγέτιδά τους.
Και όλο αυτό παρά το γεγονός ότι η τουρκική Αεροπορία σε σχέση με την ΠΑ είναι στην παρούσα περίοδο υποδεέστερη.
Οι Τούρκοι όμως είναι πρώτοι στον κόσμο στην παραγωγή τακτικών και μέσου βεληνεκούς drones.
Και οι πόλεμοι, στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, στην Ουκρανία, στο Σουδάν και στον Κόλπο κατέδειξαν πως αυτή την στιγμή τα drones κάνουν την διαφορά…
αν οι τουρκοι θελουν να εκθέσουν το Ισράηλ σε 4 σημεία μπορουν να επιτεθού
στην Σομαλιλάνδη
στο νότιο Σουδάν
στην κύπρο ή στην ελλαδα
σομαλιμνανδη αναγνγροσιτη
το νοτιο Σουδαν ειναι δικο τους δημιπυρημα
ο πόλεμος ξεκ΄νησε ότνα αποσχίστηκε το νοτιο Σουδάν
ητουρκια τυποστηριχει το Σουδάν και η αιγυπτο και σαδουισδι΄αραβια
και το νοτιθο σοτυδανβ το υποσηεριει το ισραλη και τα μειρατα
ιδια ειξονα και σην υεμενη
η στην κυρπορ κ-προε να γινει καιτ ή στνη ελλαδα
Δεν ειναι ζήτημα για άλλου λόγυςο τα πηγαν εκει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου