Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατάφερε να μετατρέψει αυτό που παρουσίαζε ως τη μεγαλύτερη μεταρρύθμιση των τελευταίων ετών κατά της διαφθοράς, σε ένα από τα πιο ηχηρά πολιτικά και επικοινωνιακά της «αυτογκόλ».
Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, ο υπουργός Περιβάλλοντος Σταύρος Παπασταύρου και το επιτελείο του διαφήμιζαν με πανηγυρικό τρόπο τη μεταφορά όλων των Πολεοδομιών από τους Δήμους στην Κεντρική Διοίκηση.
«Θα τελειώσουμε επιτέλους με τα ρουσφέτια, τα φακελάκια και τις τοπικές μαφίες», ήταν το βασικό αφήγημα. Η συγκέντρωση των αρμοδιοτήτων στο Υπουργείο παρουσιάστηκε ως η απόλυτη λύση, η εγγύηση διαφάνειας και ταχύτητας.
Και ενώ ακόμα η κυβερνητική προπαγάνδα έτρεχε, ήρθε η σκληρή πραγματικότητα να την διαψεύσει με τον πιο ηχηρό τρόπο.
Αποκαλύφθηκε ότι το οργανωμένο κύκλωμα χρηματισμού και παράνομων διευκολύνσεων είχε στενή συγγενική σχέση με το… υπουργείο Περιβάλλοντος.
Τα «απόνερα» της εξάρθρωσης του κυκλώματος δεν περιορίστηκαν σε κάποιους υπαλλήλους χαμηλότερων κλιμακίων καθώς έφτασε μέχρι τον Γενικό Γραμματέα Χωρικού Σχεδιασμού, Θύμιο Μπακογιάννη, ο οποίος υπέβαλε την παραίτησή του μετά τη σύλληψη του κουνιάδου του.
Δεν είναι μυστικό πάντως ότι ο Θύμιος Μπακογιάννης θεωρούνταν εδώ και καιρό «βαρίδι» ακόμα και μέσα στο ίδιο το υπουργείο. Προφανώς υπήρχαν λόγοι γι’ αυτό.
Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση τον διατηρούσε σε μία από τις κρισιμότερες θέσεις. Όταν ξέσπασε το σκάνδαλο, αντί για άμεση και σαφή πολιτική αντίδραση, επιλέχθηκε η κλασική τακτική:
Παρουσίαση της παραίτησης για «προσωπικούς λόγους» και προσπάθεια υποβάθμισης του γεγονότος.
Ο υπουργός Σ.Παπασταύρου, ο οποίος φέρει την απόλυτη πολιτική ευθύνη, εμφανίστηκε να μην γνωρίζει τίποτα για όσα συνέβαιναν κάτω από τη μύτη του.
Τα όσα έγιναν αυτομάτως είναι καταδικαστικά για την ικανότητα και την αξιοπιστία της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου.
Αυτό ακριβώς είναι το μεγαλύτερο πολιτικό σκάνδαλο της υπόθεσης: Η κυβέρνηση πήρε τις Πολεοδομίες από τους Δήμους για να τις «καθαρίσει» αντί να ενισχύσει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, αντί να προχωρήσει σε πλήρη ψηφιοποίηση και διαφάνεια των διαδικασιών και προτίμησε τη συγκέντρωση όλων των αρμοδιοτήτων σε ένα υπουργείο που αποδείχθηκε ανίκανο να ελέγξει ακόμα και τον Γενικό Γραμματέα του.
Η λογική «όλα στο κέντρο, όλα υπό έλεγχο» αποδείχθηκε για άλλη μια φορά ότι είναι η πιο πρόσφορη συνταγή για διαφθορά.
Γιατί την κεντρική διοίκηση ποιος την ελέγχει;
Όταν η εξουσία συγκεντρώνεται χωρίς πραγματικούς θεσμικούς ελέγχους, χωρίς διαφάνεια και χωρίς λογοδοσία, η διαπλοκή δεν εξαφανίζεται.
Απλώς αλλάζει ταχυδρομική διεύθυνση. Ποιος θα πληρώσει το πολιτικό κόστος αυτού του φιάσκου; Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη;
Μέχρι στιγμής, κανείς. Μόνο ένας Γενικός Γραμματέας παραιτήθηκε. Η κυβέρνηση προσπαθεί να υποβαθμίσει το θέμα και η προπαγάνδα για τη «μεγάλη τομή» συνεχίζεται σαν να μην συνέβη τίποτα.
Η υπόθεση των Πολεοδομιών είναι η απόδειξη της απόλυτης υποκρισίας και της αναποτελεσματικότητας μιας κυβέρνησης που υπόσχεται διαφάνεια αλλά καταλήγει να δημιουργεί μεγαλύτερα προβλήματα από αυτά που ισχυρίζεται ότι λύνει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου