Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι η τραγουδίστρια με τα φούξια μαλλιά και την αστείρευτη αυτοπεποίθηση, υπήρξε ποτέ ντροπαλή σχετικά με αυτά που ονειρευόταν. Ωστόσο, η Adéla Jergová – που πλέον συστήνεται στο κοινό απλώς ως Adéla – γνώριζε καλά πως κανένας από την πατρίδα της, τη Σλοβακία, δεν είχε καταφέρει ποτέ να γίνει παγκόσμιος ποπ σταρ. Φοβόταν ότι οι γύρω της θα προσπαθούσαν να της κόψουν τα φτερά.
«Από πολύ μικρή ηλικία έλεγα στον εαυτό μου: ”Αυτό είναι τρελό”», θυμάται. Σε ηλικία μόλις 8 ετών, άρχισε να «αναλύει» την καριέρα της Miley Cyrus, πεπεισμένη ότι ένας ρόλος στο Disney Channel θα ήταν το εισιτήριό της για τη δόξα. Παράλληλα, μελέτησε εις βάθος τις πορείες της Madonna, της Lady Gaga και της Beyoncé, παρακολουθώντας κάθε διαθέσιμο ντοκιμαντέρ και συνέντευξη. «Νομίζω ότι σχεδόν ό,τι ξέρω, το έχω μάθει από εκείνες και από τη μητέρα μου», ομολογεί.
Το «The Debut: Dream Academy» και η ταμπέλα της «κακιάς»
Μέχρι πριν από λίγους μήνες, όσοι γνώριζαν την Adéla, την είχαν πιθανότατα συναντήσει ως διαγωνιζόμενη στο «The Debut: Dream Academy», ένα ριάλιτι τύπου «Making the Band» στο YouTube, από το οποίο γεννήθηκε το γυναικείο συγκρότημα Katseye.
Επιλεγμένη ανάμεσα σε 120.000 υποψήφιες, η Adéla βρέθηκε στην τελική 20άδα, αλλά το κοινό την ψήφισε να αποχωρήσει από τον πρώτο γύρο. Η υπερβολική της φιλοδοξία και η αυστηρή της προσέγγιση έκαναν το κοινό να της αποδώσει τον ρόλο της «κακιάς» της υπόθεσης.
Παρόλο που διαγωνιζόταν για μια θέση σε γυναικείο γκρουπ, η ίδια παραδέχεται ότι ποτέ δεν αισθάνθηκε «άνθρωπος των ομαδικών δουλειών». Οι φιλοδοξίες της ήταν φανερές σε όλους: λίγο πριν από την αποχώρησή της, ένας από τους κριτές είχε δηλώσει χαρακτηριστικά: «Βλέπουμε την Adéla ως σόλο καλλιτέχνιδα». Η ίδια αξιοποίησε αργότερα αυτό ακριβώς το απόσπασμα ήχου για να προωθήσει το πρώτο της σόλο σινγκλ, με τίτλο «HOMEWRECKED».
Η εκτόξευση στα charts και το άλμπουμ «PRIMA»
Τότε, η Adéla βρισκόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες με φοιτητική βίζα, παρακολουθώντας μαθήματα μουσικής στο Santa Monica College. Με τη βοήθεια φίλων – που, όπως αστειεύεται, έκαναν «φιλανθρωπικό έργο» – παρήγαγε μόνη της το τραγούδι και το βιντεοκλίπ του. Οκτώ μήνες αργότερα, τον Μάιο του 2025, υπέγραψε συμβόλαιο με την Capitol Records.
Ακολούθησε το EP «The Provocateur» και, λίγο αργότερα, το πρώτο της ολοκληρωμένο άλμπουμ με τίτλο «PRIMA», το οποίο έκανε ντεμπούτο στο No. 4 του Billboard album chart.
Παράλληλα, έκανε το ντεμπούτο της στο Billboard Hot 100 με το «Ain’t in LA», ένα κομμάτι εμπνευσμένο από το ανεκπλήρωτο όνειρο της μητέρας της να μετακομίσει στο Λος Άντζελες, ενώ το τραγούδι «Nicole Kidman» βρέθηκε στην κορυφή των πιο πολυπαιγμένων κομματιών στο Spotify στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το άλμπουμ «PRIMA» κινείται με άνεση ανάμεσα στα προσωπικά, τα πολιτικά και τα sex-positive θέματα. Στο κομμάτι «Therapy», τραγουδά για τη νοσταλγία της μητέρας και της αδελφής της, που ζουν ακόμα στη Σλοβακία, ενώ στο «Starving Artist» αναφέρεται ανοιχτά στη σεξουαλική της ζωή με πρώην σύντροφό της.
Η πειθαρχία του μπαλέτου και το τίμημα της επιτυχίας
Οι παραγωγοί της, Blake Slatkin και Dylan Brady, δηλώνουν εντυπωσιασμένοι από το καθαρό της όραμα και την εργατικότητά της. Κάτι από αυτή τη στρατιωτική πειθαρχία πηγάζει από τα χρόνια που αφιέρωσε στο μπαλέτο.
«Υπάρχει μια αγάπη για τη σκληρή δουλειά και τη βελτίωση», εξηγεί η ίδια. «Είναι ικανοποιητικό να δουλεύεις για κάτι που αγαπάς, γιατί βλέπεις τι μπορεί να σου προσφέρει η προσπάθεια».
Καθώς ο κόσμος της μεγαλώνει, όμως, το όνειρο αποκτά και πιο περίπλοκες διαστάσεις. Έχοντας φύγει από την πατρίδα της στα 14 για το μπαλέτο, όταν η μικρότερη αδελφή της, η Στέλλα, ήταν μόλις 5 ετών – και ξανά στα 18 για το Dream Academy, η Adéla ομολογεί πως αισθάνεται «ενοχές μεγαλύτερης αδελφής και κόρης».
«Έχασα πολλά», λέει. Ωστόσο, η οικογένειά της ποτέ δεν της κράτησε κακία. Και αυτή ακριβώς η σταθερή τους στήριξη είναι που, όπως πιστεύει, θα την προστατεύσει από το να αφήσει τη φήμη να την καθορίσει: «Αν αποτύχω σε αυτό, εξακολουθώ να έχω μια οικογένεια που με αγαπά. Είμαι υγιής. Εξακολουθώ να έχω αξία».
Με πληροφορίες από The New York Times
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου