Πηγή του καλού ή του κακού

 

Περικλής Δημητρολόπουλος

Οι πρώτες δημοσκοπήσεις του φθινοπώρου είναι ίδιες με τις τελευταίες του καλοκαιριού, που ήταν ίδιες με όλες της άνοιξης. Κι όμως.

Αυτό το «αμετάβλητο σκηνικό», όπως περιγράφεται στις αναλύσεις, συνιστά συγχρόνως ένα «σκηνικό ρευστότητας». Ολοι διαβάζουν τις μετρήσεις – και αυτοί που τις πιστεύουν και εκείνοι που δεν τις πιστεύουν. Αλλά κανένας δεν ξέρει τι θα βγάλει η κάλπη είτε της 16ης Μαΐου (είναι μία από τις ημερομηνίες που πιθανολογείται ως «η επικρατέστερη») είτε οποιασδήποτε άλλης από τις ανοιξιάτικες Κυριακές.

Θα έχει προηγηθεί ένας «βαρύς χειμώνας», τον οποίο περιγράφει ήδη ο Πρωθυπουργός επενδύοντας στο προφίλ του μεγάλου τιμονιέρη. Το βάρος προαναγγέλλεται ως καταιγίδα στις τιμές της ενέργειας, τα ελληνοτουρκικά, τις διεθνείς σχέσεις. Προαναγγέλλεται δραματικά για να τεθούν πιο πιεστικά τα διλήμματα. «Μητσοτάκης ή Ερντογάν», «Ελπίδα ή περιπέτεια». Εγώ ή οι εναλλακτικοί σαμάνοι της πολιτικής, εγώ ή οι τσαρλατάνοι που υπόσχονται ευεξία με οικονομικά προγράμματα από το Πανεπιστήμιο της Χονολουλού. Το δίλημμα έγινε λύσσα από το αλάτι. Γιατί;

Στις εκλογές του 2019 ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζήτησε δύο θητείες για να «αλλάξει τι χώρα». Σήμερα ζητεί μια τρίτη με τη χώρα που θα άλλαζε απούσα. Ο Πρωθυπουργός δεν κάνει μια εκστρατεία κυβερνητικών πεπραγμένων αλλά κινδυνολογικών μελλούμενων. Η καταιγίδα έρχεται, ποιος θέλετε να κρατήσει το τιμόνι; Ο λόγος για τον οποίο προτιμήθηκε το δίλημμα από το αφήγημα είναι πως ό,τι μας κρατά πίσω είναι ακόμη εδώ. Η διαφθορά, ο παραεξουσιαστικός παρασιτισμός, οι αθέατοι μηχανισμοί παραοικονομικού πλουτισμού, τα ανέλεγκτα πεδία που θέτουν σε κίνδυνο ζωές και καμιά φορά τις παίρνουν. Το χάσμα ανάμεσα σε μια κάστα ευνοημένων και μια μάζα μετέωρων διευρύνθηκε και ένα γενικευμένο αίσθημα κόπωσης αντανακλά σε μια κουρασμένη κυβέρνηση.

Πώς καλύπτεται η κόπωση; Πώς θα μπορούσε να ξεχαστεί; Με τη σύγκρουση. Ο Πρωθυπουργός δημιουργεί εκτός των κομματικών του τειχών ένα αντιμητσοτακικό μέτωπο, στο οποίο τοποθετεί εξίσου τον Τσίπρα, τον Ανδρουλάκη και όποιον άλλον βρίσκεται πρόχειρος στην αντιπολίτευση. Συγχρόνως, όμως, εντός των τειχών θάλλει ένα αντιμητσοτακικό ρεύμα. Το εκφράζει ανοικτά ο Αντώνης Σαμαράς μετά την αποπομπή του προβάλλοντας ως «κόμμα της παράταξης» απέναντι στο «κόμμα Μητσοτάκη». Ως «αυθεντική ΝΔ» απέναντι στη «ΝΔ του ΠαΣοΚ».

Ο τιμονιέρης και το μέτωπο μετριούνται ξανά και ξανά στις δημοσκοπήσεις σαν κολλημένες βελόνες. Κανένας τους δεν κάνει κυβέρνηση, ο ένας είναι μακριά από την αυτοδυναμία, οι άλλοι πολλά και διαφορετικά στρατόπεδα. Μένει να μετρηθεί το ρεύμα, αλλά και πάλι χωρίς να είναι βέβαιο ότι θα αποκαλυφθούν στις μετρήσεις όλες οι υπόγειες ροές του. Μα δεν είναι και καθόλου βέβαιο ότι θα αποκαλυφθεί στις μετρήσεις το κόμμα franchise της εγκληματικής οργάνωσης που ήταν η Χρυσή Αυγή και του αποφυλακισμένου διαδόχου της. Τι Βουλή θα παραδώσει η κάλπη και πόσες νέες κάλπες θα γεννήσει;

Από το περιβάλλον της Προεδρίας της Δημοκρατίας εκπέμπεται σταθερά το ίδιο σήμα ανησυχίας για τη μετεκλογική σταθερότητα. Είναι το ίδιο SOS που είχε εκπέμψει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τον Νοέμβριο του 2025 μιλώντας στο «Βήμα» και τον Αντώνη Καρακούση. Ακόμη περισσότερο, από το προεδρικό περιβάλλον επισημαίνεται σήμερα ο κίνδυνος ενός τρίτου εκλογικού γύρου που θα βυθίσει τη χώρα σε ένα τέλμα αστάθειας και ασυνεννοησίας.

Η ανησυχία εντείνεται από το ύφος της προεκλογικής εκστρατείας. Από την ύλη της και τις τακτικές της. Ανάμεσα σε τιμονιέρηδες, μέτωπα και ρεύματα που κοιτιούνται κατάματα στα προεκλογικά αλώνια για να μονομαχήσουν δίχως αύριο, το πολιτικό σύστημα αυτοτραυματίζεται. Συμβαίνει επειδή ο πρώτος των δημοσκοπήσεων επιχειρεί να χειριστεί τον μετεωρισμό του σε ένα σημείο μηδέν: είναι μεγάλη η απόσταση που τον χωρίζει από τους άλλους αλλά και μεγάλη εκείνη που τον χωρίζει από την αυτοδυναμία. Κάποιοι από τους μειλίχιους της παράταξης θέτουν το ζήτημα ως εξής: «Το πραγματικό ερώτημα για μετά τις κάλπες είναι εάν ο Μητσοτάκης θα είναι η πηγή του καλού ή του κακού».