«Τι σημασία έχει που υπάρχουν;». Αυτό είναι το ερώτημα που μένει στο τέλος, γεννημένο όχι από την απουσία των αντίβαρων της δημοκρατίας, αλλά από τη συνεχή καταπάτησή τους, που καλλιεργεί έναν επικίνδυνο μιθριδατισμό. Η κοινή γνώμη μαθαίνει σιγά σιγά να μην αντιδρά, εγκλωβισμένη σε ένα κλίμα πόλωσης όπου κάθε αντίλογος αντιμετωπίζεται σαν εχθρική απειλή.
Το βαθύτερο τραύμα για τους θεσμούς είναι η εξοικείωση με την παράκαμψή τους, η συνήθεια να αντιμετωπίζονται ως απλή επικύρωση της εκάστοτε πλειοψηφίας. Στη διαδρομή της παρούσας κυβέρνησης οι ευαισθησίες υποχώρησαν μπροστά στις σκοπιμότητες και στη βολική όξυνση των διαχωριστικών γραμμών.
Οι υποκλοπές και ο ΟΠΕΚΕΠΕ άνοιξαν τον κύκλο και παραμένουν ανοιχτή πληγή. Η διαχείριση της τραγωδίας των Τεμπών, με τη συστηματική συσκότιση ευθυνών, τον κράτησε στο ίδιο μήκος κύματος. Οι σκιές γύρω από τις απευθείας αναθέσεις τον πλάτυναν, ενώ οι πιέσεις στις ανεξάρτητες αρχές συντηρούν ένα κλίμα δυσπιστίας απέναντι στο πολιτικό σύστημα.
Στο ίδιο αυτό κάδρο, η ίδια η πρόταση της Έλενας Ακρίτα, ενός προσώπου με έντονα συγκρουσιακό στίγμα και εμπρηστικό δημόσιο λόγο για μια θέση που απαιτεί ευρύτερες συναινέσεις, λειτούργησε ως έτοιμη αφορμή για όξυνση. Η κυβερνητική πλειοψηφία, ωστόσο, αντί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, επέλεξε να σύρει το παιχνίδι στα άκρα.
Η εκδικητική καταψήφισή της, που σπάει για άλλη μια φορά μια μακρά κοινοβουλευτική παράδοση, δηλητηρίασε την Ολομέλεια και πρόσθεσε μία ακόμη ψηφίδα στο προβληματικό μωσαϊκό της κυβέρνησης, αφήνοντας εκτεθειμένο το μαλακό της υπογάστριο ως προς μελλοντικές μεθοδεύσεις γύρω από τις ανεξάρτητες αρχές.
Κάθε τέτοιο επεισόδιο μοιάζει μικρό όταν εξετάζεται μόνο του, ένα «παρών» ανάμεσα σε τόσα άλλα μέσα στην ένταση των χαρακωμάτων. Στοιβαγμένα, όμως, συνθέτουν μια κυβέρνηση που αντικατέστησε το πώς λειτουργούν καλύτερα οι θεσμοί με το πόσο μπορούν ακόμη να λυγίσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου