Πτωχεύουν μεταφορικές στις ΗΠΑ! Μεγαλώνει ο φόβος για κρίση τροφίμων

 Όταν τα φορτηγά σταματούν, τα ράφια αδειάζουν

Μια ιδιαίτερα δραματική εικόνα για την αμερικανική εφοδιαστική αλυσίδα σκιαγραφεί ο

Mike Adams σε πρόσφατη ανάλυσή του στο Natural News, συνδέοντας την άνοδο του κόστους του ντίζελ με τις πιέσεις που δέχεται ο κλάδος των οδικών μεταφορών και, κατ’ επέκταση, η τροφοδοσία των αγορών.

16 πτωχεύσεις και ένα ντόμινο που μόλις ξεκινά;

Σύμφωνα με τον Adams, 16 εταιρείες φορτηγών υπέβαλαν αίτηση πτώχευσης μέσα σε μόλις έναν μήνα, ενώ ο ίδιος υποστηρίζει ότι ενδέχεται να ακολουθήσουν εκατοντάδες ακόμη. Για τον αρθρογράφο, το γεγονός αυτό δεν αποτελεί απλώς πρόβλημα ενός επιμέρους κλάδου, αλλά προειδοποιητικό σήμα για ολόκληρη την αμερικανική εφοδιαστική αλυσίδα.

Το φορτηγό, όπως επισημαίνει, αποτελεί έναν από τους βασικούς κρίκους που συνδέουν τα αγροκτήματα, τις αποθήκες, τα κέντρα διανομής και τελικά τα ράφια των σούπερ μάρκετ. Όσο αυξάνεται το κόστος μεταφοράς και μειώνεται η δυνατότητα των εταιρειών να διατηρήσουν τα οχήματά τους στους δρόμους, τόσο μεγαλώνει και η πίεση σε ολόκληρο το σύστημα.

Το ντίζελ, τονίζει, δεν είναι απλώς ένα καύσιμο. Είναι το αίμα που κυκλοφορεί στις αρτηρίες της τροφοδοσίας. Και αυτή τη στιγμή, ο ασθενής αιμορραγεί ανεξέλεγκτα. Μόλις τον τελευταίο μήνα, δεκαέξι εταιρείες φορτηγών έχουν ήδη καταθέσει αίτηση πτώχευσης, ανίκανες να κρατήσουν τα οχήματά τους στους δρόμους. Οι αναλυτές του κλάδου προειδοποιούν ότι εκατοντάδες ακόμη θα ακολουθήσουν, σαν κομμάτια ντόμινο που πέφτουν το ένα μετά το άλλο σε έναν ατέλειωτο, τρομακτικό ρυθμό.

Οι περισσότεροι Αμερικανοί, επισημαίνει ο Adams, δεν συνειδητοποιούν ακόμη ότι οι μεταφορές με φορτηγά αποτελούν τον συνδετικό ιστό όλων όσων τρώνε, φορούν και καταναλώνουν. Τα επαγγελματικά οχήματα που μεταφέρουν τρόφιμα από τα αγροκτήματα και τις αποθήκες μέχρι τα ράφια των σούπερ μάρκετ καταναλώνουν περίπου 36,5 δισεκατομμύρια γαλόνια ντίζελ κάθε χρόνο.

Όταν αυτά τα φορτηγά σταματήσουν, τα ράφια θα αδειάσουν με εφιαλτική ταχύτητα. Πρόκειται για άμεση απειλή στην εθνική επισιτιστική ασφάλεια – μια απειλή που ο Λευκός Οίκος και τα σύμμαχα μέσα ενημέρωσης φαίνεται να αγνοούν συστηματικά, γιατί η παραδοχή της θα αποκάλυπτε ότι οι ίδιες οι ενεργειακές τους πολιτικές συνέβαλαν στη μηχανεύση αυτής της καταστροφής.

Το ποσοστό άρνησης φορτίων έχει ήδη διπλασιαστεί σε σχέση με τον ιστορικό μέσο όρο. Ένα κόκκινο φως κινδύνου που αναβοσβήνει ασταμάτητα. Οι οδηγοί δεν είναι τεμπέληδες· είναι άνθρωποι που αγωνίζονται να επιβιώσουν με εξαιρετικά λεπτά περιθώρια. Κάθε ταξίδι που χάνει χρήματα τους φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στο δικαστήριο πτώχευσης. Και όταν αρκετοί από αυτούς αποχωρήσουν, τα εμπορεύματα απλώς… σταματούν.

Ο Adams υπογραμμίζει μια αλήθεια που σχεδόν κανείς στον εταιρικό Τύπο δεν τολμά να εξηγήσει: το ντίζελ δεν είναι αργό πετρέλαιο. Το αργό είναι ακατέργαστο· το ντίζελ είναι διυλισμένο προϊόν. Καμία ποσότητα αργού που απελευθερώνεται από το Στρατηγικό Απόθεμα δεν μετατρέπεται μαγικά σε καύσιμο για τα φορτηγά. Το crack spread του ντίζελ έχει εκτιναχθεί από περίπου 15 δολάρια το βαρέλι σε περίπου 115 – το πιο καθαρό σήμα ότι τα καύσιμα αποσταγμάτων βρίσκονται σε καταστροφική έλλειψη.

Τα διυλιστήρια εξάγουν ντίζελ σε ξένους αγοραστές που πληρώνουν περισσότερα, στραγγίζοντας τα αμερικανικά αποθέματα. Η αύξηση της τιμής του ντίζελ κατά 42,8% ξεπερνά κατά πολύ αυτή της βενζίνης. Η κρίση είναι δομική, όχι κυκλική.

Καμία συνέντευξη Τύπου, καμία απελευθέρωση αποθεμάτων, καμία πολιτική υπόσχεση δεν μπορεί να την ξεμπερδέψει.Το ποσοστό άρνησης φορτίων έχει ανέβει στο 13%-14% από το κανονικό 5%-7%. Όταν ένα φορτίο προϊόντων ή κατεψυγμένου κρέατος δεν βρίσκει μεταφορέα, δεν φτάνει ποτέ στο κέντρο διανομής. Σαπίζει. Οι συνέπειες, προειδοποιεί ο Adams, θα εμφανιστούν στα ράφια μέσα σε μήνες, όχι χρόνια. Οι ελλείψεις δεν ανακοινώνονται με σειρήνες. Εμφανίζονται με άδεια ράφια, εκτοξευόμενες τιμές και τον ήσυχο, παγωμένο πανικό των ανθρώπων που ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι το σύστημα στο οποίο εμπιστεύονταν καταρρέει.

Η κρίση έχει ήδη ξεφύγει από τα αμερικανικά σύνορα. Η Ρωσία απαγόρευσε τις εξαγωγές ντίζελ. Η Κίνα ακολούθησε. Ουκρανικές επιθέσεις με drones σε ρωσικά διυλιστήρια, δυτικές κυρώσεις και διακοπές λειτουργίας έχουν αφαιρέσει εκατομμύρια βαρέλια διυλιστικής ικανότητας από την παγκόσμια αγορά. Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες εξετάσουν τη δική τους απαγόρευση εξαγωγών, τα κύματα σοκ θα πλήξουν ανελέητα την Ευρώπη και τον αναπτυσσόμενο κόσμο – χώρες όπως η Σομαλία, η Ινδία, το Μπαγκλαντές, η Αιθιοπία και η Νιγηρία, όπου χωρίς ντίζελ δεν λειτουργούν τρακτέρ, δεν μετακινούνται σιτηρά, δεν τροφοδοτούνται ψυκτικές αποθήκες.

Στο πιο δραματικό σημείο της ανάλυσής του, ο Mike Adams υποστηρίζει ότι η κρίση του ντίζελ δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια πρόσκαιρη αναταραχή, αλλά ως πρόβλημα που θα μπορούσε να έχει αλυσιδωτές συνέπειες για την οικονομία και την επισιτιστική ασφάλεια.

Ο ίδιος προχωρά ακόμη περισσότερο, προειδοποιώντας για σοβαρές ελλείψεις και επισιτιστικές αναταραχές στο μέλλον. Πρόκειται, ωστόσο, για εκτίμηση και πρόβλεψη του ίδιου του αρθρογράφου και όχι για επιβεβαιωμένη εξέλιξη.

Το βασικό μήνυμα της ανάλυσης παραμένει πάντως σαφές: όταν ένας κρίσιμος κρίκος της εφοδιαστικής αλυσίδας αρχίζει να καταρρέει, οι επιπτώσεις δεν μένουν στον ίδιο κλάδο. Μπορούν να περάσουν από τα φορτηγά στα διυλιστήρια, από εκεί στις μεταφορές και τελικά στην αγορά τροφίμων.

Και αυτό είναι το πραγματικό «ντόμινο» που περιγράφει ο Adams: όχι ένα μεμονωμένο πρόβλημα στις μεταφορές, αλλά τον φόβο ότι μια παρατεταμένη κρίση καυσίμων θα μπορούσε να μετατραπεί σε κρίση εφοδιασμού.