Να πέσουν οι τόνοι επιχειρεί η κυβέρνηση μετά την κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου, οι δηλώσεις όμως ακόμη και δικών της στελεχών δεν την αφήνουν. Άλλωστε, ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε αναγνωρίσει πρόσφατα ότι στο Αιγαίο υπάρχει «ένας ελαφρύς κυματισμός», πριν ακόμη προστεθούν οι τελευταίες εξελίξεις στη Λιβύη.
Το Μέγαρο Μαξίμου επιμένει ότι η κύρωση δεν αλλάζει το παράνομο καθεστώς της συμφωνίας ούτε δημιουργεί έννομα αποτελέσματα, έχει όμως να διαχειριστεί και τις αντιδράσεις στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, που συνεχίζονται παρά τις ανασκευές και τις προσπάθειες να υποβαθμιστούν.
Από το εύγλωττο «τον ήπιαμε» του Δημήτρη Καλογερόπουλου έως την «πολιτική ήττα» του Δημήτρη Καιρίδη, αλλά και τη «δυσάρεστη εξέλιξη» που αναγνώρισαν ο Κωστής Χατζηδάκης και η Ντόρα Μπακογιάννη, οι διαφορετικές αποτιμήσεις διαδέχονται η μία την άλλη.
Σε αυτό το φορτισμένο σκηνικό προστέθηκε η χθεσινή παρέμβαση του Κώστα Καραμανλή. Από το βήμα της εκδήλωσης της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού, στο Πολεμικό Μουσείο, παραμονή της επετείου της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης, ο πρώην πρωθυπουργός επανήλθε με αιχμές για τους κυβερνητικούς χειρισμούς, προειδοποιήσεις για τις επιδιώξεις της Άγκυρας, επισημάνσεις που προσθέτουν έναν ακόμη πονοκέφαλο στο Μέγαρο Μαξίμου.
«Σφάλλουν βαρέως» – Τα καρφιά με διεύθυνση Μαξίμου
«Σφάλλουν λοιπόν και σφάλλουν βαρέως όσοι προωθούν αυτές τις αντιλήψεις», τόνισε, απορρίπτοντας τη λογική των αμοιβαίων υποχωρήσεων στα ελληνοτουρκικά. Υπενθύμισε τις προσπάθειες διαλόγου και ύφεσης από το 1974, «ματαίως, όπως έμπρακτα απεδείχθη», περιγράφοντας έναν «ολοκληρωμένο σχεδιασμό» της Άγκυρας για ανατροπή του καθεστώτος στο Αιγαίο, απόκτηση δικαιωμάτων «στην πλάτη των ελληνικών νησιών», επέκταση του ελέγχου της μέχρι τον 25ο παράλληλο. Από το casus belli και τις «γκρίζες ζώνες μέχρι την αμφισβήτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ των νησιών, τις διεκδικήσεις νησιών και βραχονησίδων, τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα και την προσπάθεια αποκοπής του συμπλέγματος της Μεγίστης, περιέγραψε τις κινήσεις αυτές ως όψεις της ίδιας στρατηγικής. Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στην αποστρατιωτικοποίηση, την οποία η Τουρκία χρησιμοποιεί πλέον «ως εργαλείο αμφισβήτησης της κυριαρχίας αυτών των νησιών», επιχειρώντας, όπως κατήγγειλε, να επιβάλει στη θέση του Διεθνούς Δικαίου «το δίκαιο του ισχυρότερου».
Για το καλώδιο Κάσου – Κύπρου, αναφέρθηκε στις στρατιωτικές αντιδράσεις της Άγκυρας και στην αξίωσή της να έχει «τον τελευταίο λόγο» σε ένα ευρωπαϊκό έργο. «Οποιοδήποτε αίτημα για εκχώρηση άδειας από την Τουρκία για το καλώδιο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Είτε αυτό ονομαστεί ενημέρωση είτε ανακοίνωση είτε όπως αλλιώς», υπογράμμισε. Προειδοποίησε, μάλιστα, για τις συνέπειες μιας τέτοιας αποδοχής: «Μετά από αυτό, δεν θα μπορούμε πια να κάνουμε τίποτα στο Αιγαίο, χωρίς την άδεια της Τουρκίας. Ακόμη και το παραμικρό έργο υποδομής μεταξύ των νησιών μας πια».
Η κριτική του στράφηκε και προς τους συμμάχους και εταίρους της Ελλάδας, για τις ίσες αποστάσεις «μεταξύ θύτη και θύματος», τη στάση «επιτήδειου ουδέτερου», τους εξοπλισμούς της Τουρκίας και τον ρόλο της στην ευρωπαϊκή άμυνα. Αντιπαρέβαλε τη δυτική κινητοποίηση υπέρ της Ουκρανίας με την αδιαφορία που, όπως κατήγγειλε, επιδεικνύεται απέναντι στην Κύπρο, ενώ στάθηκε και στις απαιτήσεις των συμμάχων προς την Αθήνα: «Μη μιλάτε με τους Ρώσους, μη συνεργάζεστε με τους Κινέζους», ανέφερε χαρακτηριστικά, καταγγέλλοντας τις πιέσεις για περιορισμό των σχέσεων με τη Μόσχα και το Πεκίνο, για στήριξη της ευρωπαϊκής πορείας της Αλβανίας, αποδοχή της Συμφωνίας των Πρεσπών, αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου, αποστολή όπλων στην Ουκρανία και εγκατάλειψη των διεκδικήσεων για τις γερμανικές αποζημιώσεις. Ξεκαθάρισε ότι η Ελλάδα ανήκει στη Δύση και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ζήτησε όμως σεβασμό, αμοιβαιότητα, έμπρακτη αλληλεγγύη, αντί για διαρκείς απαιτήσεις χωρίς αντίστοιχη στήριξη στα ελληνικά συμφέροντα. «Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους», ανέφερε, χαρακτηρίζοντας «επιτομή της υποτέλειας» τη λογική αποφυγής διεκδικήσεων για να μη δυσαρεστούνται οι σύμμαχοι. «Κανένας δεν σέβεται κάποιον που δεν υπερασπίζεται τα δίκαιά του, τις αρχές του, την πατρίδα του», πρόσθεσε.
Ο Σαμαράς με το βλέμμα στους απογοητευμένους νεοδημοκράτες
Πολεμικό Μουσείο Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026(ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ/EUROKINISSI)
Η παρουσία του Αντώνη Σαμαρά στο Πολεμικό Μουσείο είχε, ασφαλώς, τη δική της σημασία, ιδιαίτερα καθώς είχε προηγηθεί, την ίδια ημέρα, νέα σφοδρή επίθεσή του στην κυβέρνηση, με άρθρο στην «Εστία». Χαρακτήρισε τις εξελίξεις στη Λιβύη «ορισμό της αποτυχίας», στην ανάλυση, στην πρόβλεψη, στους χειρισμούς, στο τελικό αποτέλεσμα. Έβαλε ξανά στο στόχαστρο την πολιτική των «ήρεμων νερών», κατηγόρησε τον Γιώργο Γεραπετρίτη ότι με τους χειρισμούς για το καλώδιο αναγνωρίζει «εμμέσως πλην σαφώς» τουρκική δικαιοδοσία και ζήτησε εκ νέου την αποπομπή του, χαρακτηρίζοντας «μονόδρομο» την αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής με την απομάκρυνσή του. Την πολιτική ευθύνη απέδωσε στον Κυριάκο Μητσοτάκη, καλώντας την κυβέρνηση «να μην παίζει άλλο με τη φωτιά».
Ο Μεσσήνιος πρώην πρωθυπουργός, σε ανοιχτή σύγκρουση με το Μέγαρο Μαξίμου, επιχειρεί να εδραιώσει την απήχησή του στους απογοητευμένους νεοδημοκράτες που απομακρύνθηκαν από την παράταξη μετά τις ευρωεκλογές του 2024, ιδιαίτερα σε εκείνους που παρακολουθούν με προσοχή την κριτική Καραμανλή και συμμερίζονται τις ανησυχίες του. Ένα παραδοσιακό «γαλάζιο» ακροατήριο, με δεσμούς με τη Νέα Δημοκρατία, έστω και διαρρηγμένους, στο οποίο ο ίδιος φιλοδοξεί να εμφανιστεί ως αυθεντικός εκφραστής της «ψυχής της παράταξης», την οποία θεωρεί ότι η σημερινή ηγεσία έχει απωλέσει.
Ο ένας εντός, ο άλλος απέναντι – Η λεπτή γραμμή
Ο Κώστας Καραμανλής, πάντως, ακολουθεί τη δική του διαδρομή. Η παρουσία του Αντώνη Σαμαρά στην εκδήλωση, όπως και η προτροπή του Μεσσήνιου πρώην πρωθυπουργού ότι «άλλοι πρέπει να τον ακούσουν», δεν αποτελούν τεκμήριο κοινού πολιτικού βηματισμού. Ο Καραμανλής επιλέγει μετρημένες, αλλά αιχμηρές και σίγουρα όχι λίγες παρεμβάσεις, ασκεί κριτική με πολιτικό περιεχόμενο, διατηρεί σταθερούς δεσμούς με τη Νέα Δημοκρατία, ακόμη κι όταν οι τοποθετήσεις του προκαλούν ενόχληση στο Μέγαρο Μαξίμου, που δεν βγαίνει προς τα έξω. Από τις υποκλοπές και τις «παράνομες ή τυπικά νομιμοφανείς παρακολουθήσεις» που, όπως έχει προειδοποιήσει, «πλήττουν τη Δημοκρατία», μέχρι τις επισημάνσεις για τη χειραγώγηση των θεσμών και της Δικαιοσύνης, έχει επανειλημμένα διαφοροποιηθεί από κυβερνητικές επιλογές. Στα ελληνοτουρκικά, πάντως, η κριτική Καραμανλή παραμένει στην πρώτη γραμμή.
Το Μέγαρο Μαξίμου αναμένεται να επιχειρήσει να χαμηλώσει τους τόνους, να διαχωρίσει τις δύο στάσεις, να περιορίσει την πολιτική συζήτηση γύρω από την κοινή εμφάνιση. Ωστόσο, η κριτική Καραμανλή έχει διάρκεια, η επιμονή του στα ελληνοτουρκικά παραμένει σταθερή με κάθε κρίσιμη εξέλιξη. Για μια κυβέρνηση που έχει επενδύσει πολιτικά στη στρατηγική των «ήρεμων νερών», η επαναλαμβανόμενη διαφοροποίηση του Κώστα Καραμανλή, που προς το παρόν θεωρείται πολιτικά ακίνδυνος, σε αντίθεση με τον Αντώνη Σαμαρά, για τον οποίο η δημιουργία κόμματος θεωρείται ζήτημα χρόνου, κάθε άλλο παρά υποτιμάται. Πολύ περισσότερο καθώς οι εξελίξεις στο τουρκολιβυκό και στο καλώδιο προκαλούν αντιδράσεις ακόμη και από «γαλάζιους» βουλευτές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου