Ο νεο-Οθωμανισμός σε ολόκληρο το μεγαλείο του δείχνει στην διεθνή κοινότητα τις προθέσεις της Τουρκίας
Δεν έφτανε στους Τούρκους η ανύπαρκτη "Γαλάζια Πατρίδα" , τώρα έχουμε τον χάρτη του «Εθνικού Όρκου», ο οποίος παραβιάζει όλους τους νόμους σε τόσες χώρες ( Ελλάδα-Κύπρος-Ιράκ-Γεωργία-Συρία).
Οι τουρκικές αρχές τοποθέτησαν έναν εξαιρετικά προκλητικό χάρτη στον τοίχο πολυσύχναστης υπόγειας διάβασης στην περιοχή Καράκιοϊ της Κωνσταντινούπολης.
Η συγκεκριμένη κίνηση, η οποία αποδίδεται σε απόφαση του μητροπολιτικού δήμου, απεικονίζει τη λεγόμενη «Μεγάλη Τουρκία».
Ο χάρτης βασίζεται στη διακήρυξη του «Εθνικού Όρκου» (Misak-ı Millî) του 1920. Στην απεικόνιση αυτή, περιλαμβάνονται εντός των τουρκικών συνόρων (βαμμένα με κόκκινο χρώμα) ολόκληρα τα εδάφη ξένων κυρίαρχων κρατών και περιοχών:
• Ολόκληρη η Κύπρος (παρουσιάζεται ως πλήρως κατεχόμενη-τουρκική).
• Η Ρόδος και άλλα ελληνικά νησιά.
• Η Δυτική Θράκη.
• Μεγάλα τμήματα της Συρίας, του Ιράκ και της Γεωργίας.
Η δημόσια έκθεση του αναθεωρητικού αυτού χάρτη σε ένα από τα πιο κεντρικά και πολυσύχναστα σημεία της πόλης έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, καθώς αναζωπυρώνει τις εθνικιστικές εξάρσεις και αμφισβητεί ευθέως τα διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα.
Ο «Εθνικός Όρκος» (Misak-ı Millî) είναι το ιδρυτικό γεωπολιτικό μανιφέστο του σύγχρονου τουρκικού εθνικισμού. Εγκρίθηκε ομόφωνα κατά τη διάρκεια μιας μυστικής, κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίασης του τελευταίου Οθωμανικού Κοινοβουλίου στις 28 Ιανουαρίου 1920 στην Κωνσταντινούπολη.
Μετά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την υπογραφή της Ανακωχής του Μούδρου (1918), οι δυνάμεις της Αντάντ (Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία) προχώρησαν στην κατοχή μεγάλων τμημάτων της αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένης της Κωνσταντινούπολης.
Παράλληλα, ο Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ) είχε ξεκινήσει το εθνικιστικό κίνημα αντίστασης στην Ανατολία. Οι αποφάσεις των συνελεύσεων των εθνικιστών στο Ερζερούμ και τη Σεβάστεια (1919) αποτέλεσαν τη βάση για τη σύνταξη του Όρκου, ο οποίος εστάλη στην Κωνσταντινούπολη για να ψηφιστεί από το επίσημο κοινοβούλιο, λειτουργώντας ως η «κόκκινη γραμμή» της τουρκικής πλευράς για οποιαδήποτε μελλοντική συνθήκη ειρήνης.
Το κείμενο αποτελούνταν από έξι άρθρα που καθόριζαν τις ελάχιστες αποδεκτές προϋποθέσεις για τον τερματισμό του πολέμου:
Τα Σύνορα: Όλες οι περιοχές με ισλαμική-οθωμανική (τουρκική) πλειοψηφία που δεν τελούσαν υπό ξένη κατοχή κατά την υπογραφή της Ανακωχής του Μούδρου θεωρούνταν αδιαίρετη πατρίδα.
Δημοψηφίσματα εδαφών: Προβλεπόταν η διεξαγωγή ελεύθερων δημοψηφισμάτων για το μέλλον της Δυτικής Θράκης, των περιοχών του Καρς, Αρνταχάν, Μπατούμ, καθώς και για τις αραβικές επαρχίες.
Κωνσταντινούπολη και Στενά: Απαιτούνταν η πλήρης ασφάλεια της Κωνσταντινούπολης και της Θάλασσας του Μαρμαρά.
Μειονότητες: Τα δικαιώματα των μη μουσουλμανικών μειονοτήτων στην Τουρκία θα διασφαλίζονταν μόνο με τον όρο της αμοιβαίας προστασίας των μουσουλμανικών μειονοτήτων στις γειτονικές χώρες.
Ανεξαρτησία: Απορρίπτονταν κατηγορηματικά οι πολιτικοί, δικαστικοί ή οικονομικοί περιορισμοί (όπως οι οθωμανικές διομολογήσεις).
Η δημόσια ανακοίνωση του Όρκου τον Φεβρουάριο του 1920 εξόργισε τους Συμμάχους. Τον Μάρτιο του 1920, οι βρετανικές δυνάμεις κατέλαβαν επίσημα την Κωνσταντινούπολη, συνέλαβαν πολλούς βουλευτές και διέλυσαν το οθωμανικό κοινοβούλιο. Αυτό ανάγκασε το εθνικό κίνημα να μεταφέρει πλήρως την πολιτική του έδρα στην Άγκυρα, όπου ο Κεμάλ ίδρυσε τη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας.
Γιατί επανέρχεται στο προσκήνιο σήμερα;
Αν και ο Μουσταφά Κεμάλ αναγκάστηκε να υποχωρήσει από ορισμένες διεκδικήσεις του Όρκου με τη Συνθήκη της Λωζάννης (1923), το κείμενο αυτό δεν ξεχάστηκε.
Τα τελευταία χρόνια, η τουρκική πολιτική ηγεσία χρησιμοποιεί τον «Εθνικό Όρκο» ως ρητορικό εργαλείο και ιδεολογικό άλλοθι για να δικαιολογήσει τη σύγχρονη επεκτατική της στρατηγική (όπως οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στη βόρεια Συρία και το Ιράκ, καθώς και οι διεκδικήσεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο μέσω του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας»).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου